Monday, August 25, 2008

ಕಪ್ಪು ಬೆಳ್ಳಿ

ಆಕೆ ಕತ್ತಲು ಬಯಸಿ

ಮಲಗಿದಳು ಕಪ್ಪು ಬಟ್ಟೆ ಹೊದ್ದು.

ಅವ ಬಿಡಲೇ ಇಲ್ಲ,

ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಚೌಕಳಿಯೊಳಗೂ

ತೂರಿಬಂದ.

ಅತಿಯಾಯ್ತು ಇವನದು ಎಂದು

ಮುಸುಕೆಳೆದು ರೆಪ್ಪೆ ಮುಚ್ಚಿದಳು ಗಟ್ಟಿ.

ಊಹೂಂ. . .

ಬೆಳ್ಳಿ ಮುಗಿಲ ಸರಿಸಿ

ಬೆಳ್ಳಿ ನಕ್ಷತ್ರ ಪುಟಿಸಿ

ಬೆಳ್ಳಿ ಮಾತಾಡಲು ಹವಣಿಸಿದ.

ಇವಳಿಗೋ

ಬೇಕಿತ್ತು ಬಂಗಾರ ಮೌನ-

ನೋಡಬೇಕಿತ್ತು ಮೌನ ಕಣ್‌ ಬಿಡುವ ಪರಿಯ.

ಮೊಣಕಾಲು ಎದೆಗೊತ್ತಿ,

ಮೊಣಕೈ ತಲೆಗಿಟ್ಟು

ಮತ್ತದೇ ಕಪ್ಪು ಬಟ್ಟೆ ಎಳೆದು

ಬೆನ್ನಾದಳು ಅವನಿಗೆ.

ಕೇಳಲೇ ಇಲ್ಲ ಅವ

'ಬೇಡ ನಿನಗೆ ಬೆಳ್ಳಿ?

ಬೆಳ್ಳಿಯೊಳಗಿನ ನಾನು?

ನನ್ನೊಳಗಿನ ಬೆಳ್ಳಿ ಬಳ್ಳಿ?'

ಎನ್ನುತ್ತ ಬೆನ್ನಿಗೊಂದು

ತನ್ನ ನೆರಳ ಚಿತ್ರ ಅಂಟಿಸಿ

ಹುಸಿಕೋಪ ತೋರಿ ಮರೆಯಾದ.

ನಿಟ್ಟುಸಿರಬಿಟ್ಟ ಈಕೆ

ಹೊದ್ದಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ದಪ್ಪ ಕಪ್ಪು,

ಮುಚ್ಚಿದಳು ಕಣ್ಣು,

ಮತ್ತೆ ಬಯಸಿ ಆ ಕತ್ತಲೆಗೆ.

ಬಂಗಾರ-ಮೌನ ಕಣ್‌ ಬಿಡುವ ಗಳಿಗೆಗೆ

ಕಾಯುತ್ತ ಕಾಯುತ್ತ

ಹಿಡಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡಳು ತನ್ನ ತಾ.

***

ಸರಿಸಿದಷ್ಟೂ ಹೊದಿಕೆ

ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಕಪ್ಪು. ಕಪ್ಪು ಕಪ್ಪು.

ಒಮ್ಮೆಲೆ ಬೆಚ್ಚಿದಳು,

ಸಣ್ಣಗೆ ಬೆವರಿದಳು,

ಮೆಲ್ಲಗೆ ನಕ್ಕಳೂ....

ಕತ್ತಲೆ ಸರಿಸುವ ತನ್ನ ಬೆರಳಿನಾಟಕ್ಕೆ

ಮರುಳ ಮಾಯೆಯ ನೋಟಕ್ಕೆ.

ತೋಳುಗಳನ್ನೊಮ್ಮೆ ಚಾಚಿ,

ಮೇಲ್ಮುಖ ಮಾಡಿ

ಮೈಮುರಿದ ಗಳಿಗೆಗೆ

ಬೆರಳ ಕಣಕಣ ನಾದಕ್ಕೆ

ಬಂಗಾರ ಮೌನ ಕರಗಿತ್ತು

ಬೇಡಿತ್ತು ಮನಸು ಬೆಳ್ಳಿ.

also see

http://kendasampige.com/article.php?id=1173

5 comments:

dinesh said...

kavana tumba chennagide.....

ಸುಶ್ರುತ ದೊಡ್ಡೇರಿ said...

ಬಂಗಾರ ಮೌನ.. ಮನಸು ಬೆಳ್ಳಿ..

..ನೈಸ್! :-)

shreedevi kalasad said...

thanks dinesh, sushruth

ಚಾಮರಾಜ ಸವಡಿ said...

ಮೌನ ಬಯಸಿದವರಿಗೆ ಮಾತೇ ಸಿಗುವುದು. ಅದೂ ಒಂಥರಾ, ಬಸವಣ್ಣನನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಹೋದವರಿಗೆ ಮಾತೆ ಮಹಾದೇವಿ ಸಿಕ್ಕ ಹಾಗೆ. ಶಾಂತಿ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಪಾರ್ಕ್‌‌ಗೆ ಹೋದವರಿಗೆ ಪೀಪಿ ಮಾರುವವ ಸಿಕ್ಕಂತೆ. ಇದು ನಿತ್ಯದ ಕತೆ.

ಆದರೂ ನಾವು ಮೌನ ಹುಡುಕಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತೇವೆ. ಕಣ್ಣರಳಿಸುವಂಥ ಕತ್ತಲೆಗಾಗಿ ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ. ಎಚ್ಚರವೇ ಆಗದಂಥ ನಿದ್ದೆಗೆ, ಹಸಿವೇ ಆಗದಂಥ ಉಟಕ್ಕೆ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತೇವೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ದಕ್ಕುತ್ತದೆ. ಈಗ ನಿಮಗೆ ದಕ್ಕಿದೆಯೆಲ್ಲ, ಹಾಗೆ!

- ಚಾಮರಾಜ ಸವಡಿ

shreedevi kalasad said...

ಚಾಮರಾಜ್ ಸರ್‍,
ವ್ಯಂಗ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಶುರುವಾಗಿ ಗಂಭೀರ ಚಿಂತನೆಗೆ ಹೊರಳುವ ನಿಮ್ಮ ಕೆಲವು ಚಿಂತನಾ ಲಹರಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತವೆ.