Monday, September 29, 2008

ಸೆರಗ ಹಂಗು ತೊರೆದು

ಅವಳೀಗ ಹೊದೆಯುವುದಿಲ್ಲ ಸೆರಗು

ಹೇಳಿಲ್ಲ ಬೇಡಂತ ಯಾರೂ.

ತುದಿಗಂಟು ಕಟ್ಟಿದ್ದು ಇತಿಹಾಸ

ಎದೆ ಮುಚ್ಚಿ ಭುಜ ಬಳಸಿದ್ದು ಅಭ್ಯಾಸಬಲ.

ಹಲ್ಲಸಂದಿಯಲಿ ಕಚ್ಚಿ ನೆನೆಸಿದ ಚುಂಗು-

ಕಾದ ಕಾವಲಿಗೆ ಹನಿದ ನೀರು.

ಉಡಬೇಕಿಲ್ಲ ಪಕ್ಕೆ ಜಾರಿಸಿ

ಸಿಕ್ಕಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ ತೊಡೆಗಂಟುವಂತೆ.

ಎತ್ತಿ ನೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟದೇ-

ಹೊಕ್ಕಳ ಕುಣಿಸಲೇಬೇಕಿಲ್ಲ.

ಚಿಮ್ಮಲೇಬೇಕಿಲ್ಲ ಬೆರಳ ಸಾಲಿನಿಂದ.

ಬೀಸು ಸೆರಗ ಬೀಸಿ

ಸೊಕ್ಕಿದ ಹರೆಯ ಕುಕ್ಕಬೇಕಿಲ್ಲ

ಹಾಸಬೇಕಿಲ್ಲ ಬಿಚ್ಚಿ

ಹಿಂಡಬೇಕಿಲ್ಲ ಹಿಡಿದು.



ಏಕೆಂದರೆ ಅವಳು ತೊಡುವುದು ನೈಟಿ.


ವಯಸ್ಸಾಯ್ತು ಆಕೆಗೆ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ ತಾನೆ?

Thursday, September 18, 2008

ಹೂಗ್ಲಿ ದಡದಲ್ಲಿ ರಾಜಗುರುಗಳ ನೆನಪು



ಉಗುರುಕಣ್ಣಿನ ಬಳಿ ಎದ್ದ ಸಣ್ಣ ಕುಂಚುತೊಗಲು, ಕೈಗೂ ಸಿಗದೇ ಹಲ್ಲಿಗೂ ಸಿಗದೇ ಕಿರಿಕಿರಿ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ಅದೊಂದಿಷ್ಟು ಕಿತ್ತುಬಂದು, ಒಂಚೂರು ಚುರುಗುಟ್ಟಿದರೇನೇ ಅದೇನೋ ಸಮಾಧಾನ. ಹಲ್ಲಿಗೂ, ಬೆರಳಿಗೂ ಮತ್ತದೇ ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರೆಸಲು ಹೇಳಿ, ಲಾಡ್ಜ್ ಮ್ಯಾನೇಜರ್‌ ಮತ್ತು ಮಫ್ಲರಿನವನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಂಗಾಲಿ ಸಂಭಾಷಣೆಯತ್ತ ಕಿವಿಚಾಚಿದೆ. ಆದರೂ ಅವರ ಸಂಭಾಷಣೆಯತ್ತ ಅದ್ಯಾಕೋ ಅಷ್ಟೊಂದು ಮನಸ್ಸು ವಾಲಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಕಿವಿ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗದೆ, ಹಾಗೇ ಪಕ್ಕದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದೆ. ಕಲ್ಕತ್ತ ಪಾನಿನ ತಾಂಬೂಲದೋಕುಳಿ ಗೋಡೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಚಿಮ್ಮಿತ್ತು. ಅದಾಗಲೇ ಮನಸ್ಸು ಒಮ್ಮೆ ಪಿಚ್ಚೆಂದಿತು. ಇನ್ನೇನು ರೂಂ ಸಿಗತ್ತೆ ಅನ್ನೋ ಖುಷೀಲಿದ್ದ ನಾನು ಒಮ್ಮೆ ಉಗುಳು ನುಂಗಿಕೊಂಡೆ.

ಅದ್ಯಾಕೋ ರೂಂ ಬುಕ್ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಅಪ್ಪ ಒಮ್ಮೆ ಲಾಡ್ಜ್‌ನ್ನು ನೋಡುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಂತರ ಅನಿಸಿತು, ಅವರು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಒಳ್ಳೆಯದೇ ಆಯಿತು ಎಂದು. ಅಪ್ಪ ಮಫ್ಲರಿನವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾನು ಅಪ್ಪನನ್ನು. ಆದರೆ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳೋ ಎಂದಿನಂತೆ ಅಡ್ಡಡ್ಡಲಾಗೇ ನೋಡಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಸುತ್ತಲಿದ್ದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಟಾಂಜನದ ವಿನ್ಯಾಸ ನೋಡಿಯೇ ಅಂದುಕೊಂಡೆ ಇದು ಬ್ರಿಟಿಷರ ಕಾಲದ ಕಟ್ಟಡ ಎಂದು. ಹೀಗೆ ಊಹಿಸಲು ಕಾರಣವೂ ಇತ್ತು. ಧಾರವಾಡದ ಕರ್ನಾಟಕ ಕಾಲೇಜು ಕಟ್ಟಡದ ಕಟಾಂಜನ ವಿನ್ಯಾಸದ ಮಾದರಿಯೂ ಇದನ್ನೇ ಹೋಲುತ್ತಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತ ಒಂದೊಂದೇ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ಯಾಕೋ ಒಂಚೂರು ಅಸಹಜ ವಾಸನೆಯಿಂದ ಉಮ್ಮಳಿಸಿದಂತಾಯಿತು. ಮತ್ತೆ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು, ಒಂದನೇ ಮಹಡಿಗೆ ಬಂದೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಜೋತುಕೊಂಡಿದ್ದ ಕರ್ಟನ್‌ಗಳು ಮೂಲಬಣ್ಣವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬೀಡಿ, ಸಿಗರೇಟಿನ ರಂಗೋಲೆ ಬೇರೆ. ಮತ್ತೆ ಉಸಿರು ಬಿಗಿಹಿಡಿದುಕೊಂಡೆ.

ತೆರೆದುಕೊಂಡೇ ಇದ್ದ ಒಂದು ರೂಮಿನ ಪರದೆಯನ್ನು ಸರಿಸಿ ಮಫ್ಲರಿನವ ಬನ್ನಿ ಒಳಗೆ ಅಂದ. ನಾನು ಅಪ್ಪನ ಕೈ ಎಳೆದು ಹಾಗೇ ಹೊರಗೇ ನಿಂತೆ. ಅವನು ಕರೆದನೆಂದು ಅವರೂ ಒಳಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಹುಳಹಿಡಿದ ಮಂಚ, ಎಂದೋ ಹಾಸಿದ ಬೆಡ್‌, ಬೆಡ್‌ಸ್ಪ್ರೆಡ್, ಬೂಸ್ಟ್ ಗೋಡೆಗಳು, ಓಬಿರಾಯನ ಕಾಲದ ಒಡಕುಗನ್ನಡಿ, ಒಡಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಅಂಟಿಸಿದ ಬ್ರೌನ್ ಟೇಪ್. ವಯಸ್ಸಾದ ಬೊಟ್ಟುಗಳ ಕೇವಲ ಅಂಟಿನ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡ ಕನ್ನಡಿಮೈ. ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಉಕ್ಕುವ ತಮ್ಮ ಹರೆಯವನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸೊಕ್ಕಿನಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಬೊಟ್ಟುಗಳು. ಒಂದೇ ಎರಡೇ. . . ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದರೆ.

ಬೇಡಪ್ಪಾ ಬೇಡ ಎಂದು ತಿರುಗಿ ಹೊರಡಲನುವಾದರೆ ಅಪರಿಚಿತ ನೋಟಗಳ ಪರಿಚಿತ ಸನ್ನೆಗಳು, ಕಿಟಕಿ ಸಂದಿಯಿಂದ. ಪರದೆ ಪಕ್ಕದಿಂದ. ಅಪ್ಜೀ...... ಎಂದು ರಾಗವೆಳೆಯುವ ಮುಂಚೆಯೇ ದಡದಡನೆ ಮೆಟ್ಟಿಲಿಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು ಅಪ್ಪ. ನಮ್ಮ ಹಿಂದೆಯ ಮಫ್ಲರಿನವನೂ. ಅಭ್ಯಾಸಬಲದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಬೀಡಿ ಹೊತ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ತಯಾರಾಗಿದ್ದವನು, ಅದ್ಯಾಕೋ ಮತ್ತೆ ಹೀ... ಅಂತ ನಕ್ಕು 'ಏ ಪಸಂದ್ ನಂಹೀ ಆಯೆತೋ ದೂಸರಾ. . . ' ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದವನ ಮಾತು ತುಂಡರಿಸಿದವು ನಮ್ಮ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು.

ಆದರೆ ಅವ ತಲೆಕೆರೆದುಕೊಂಡು, 'ನಹಿಂ ಚಾಹಿಯೇ ತೋ ನಹೀಂ. ಮೇರಾ ಕಮೀಶನ್ ದೇನಾ ಪಡೇಗಾ ಸಾಬ್‌ಜೀ' ಎಂದು ಹಲ್ಕಿರಿದ. ಅವನ ಕೈಗೆ ಒಂದಿಪ್ಪತ್ತು ತುರುಕಿ ಮತ್ತೆ ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಶನ್ನಿನ ಹತ್ತಿರ ಮುಖ ಮಾಡಿದೆವು. ಒಮ್ಮೆ ಈಗಿನ ಹಾಗೆ ಆನ್‌ಲೈನ್ ಬುಕಿಂಗೋ, ಒಂದಿಷ್ಟು ನೆಂಟರ ಮನೆಗಳಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಇದೆಲ್ಲ ತಾಪತ್ರಯ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ ಎಂದು ಇದನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದಂತೂ ಕೊಲ್ಕತ್ತೆ ಆಣೆಗೂ ಸತ್ಯ.

ಪುನಃ ರೈಲ್ವೇ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಬಂದು ಯಾತ್ರಿ ನಿವಾಸದಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸಿದರೆ, ಇನ್ನೂ ಎರಡು ಗಂಟೆ ಕಾಯಬೇಕು. ಮದ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ರೂಂ ಖಾಲಿಯಾಗತ್ತೆ ಎಂದು ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಳು, ದಪ್ಪತುಟಿಗೆ ಕೆಂಪು ಲಿಪ್‌ಸ್ಟಿಕ್ ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡ ರಿಸೆಪ್ಶನಿಸ್ಟ್ ಆಂಟಿ. ಆದರೆ ಆ ಮಾತಿಗೆ ಒಂದೈವತ್ತನ್ನೂ ಎಡಗೈಯಿಂದ ಇಸಿದುಕೊಂಡಾದ ಮೇಲೆಯೇ ಲೆಡ್ಜ್‌ರ್‌ನಿಂದ್ ಪೂರ್ತಿ ಮುಖ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿದ್ದು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ ಎಂದು ಹೈಬ್ರಿಡ್ ನಗೆ ಚೆಲ್ಲಿದ್ದು ಅವಳು.

ನಂತರ ರೂಂ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಫ್ರೆಶ್ ಆದದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಉಡುಪಿ ಹೋಟೆಲೊಂದನ್ನು ಧ್ವಂಸ ಮಾಡಿದ್ದೂ ಆಯಿತು. ನಂತರ ಹೊಕ್ಕಿದ್ದು ಚಾಂದನಿ ಬಾಝಾರ್‍ನ ಗಲ್ಲಿಗಳನ್ನು. ಅಲ್ಲಿಯ ಫುಟ್ಪಾತ್ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಕೆಸೆಟ್ಟುಗಳ ರಾಶಿ ರಾಶಿ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅವೆನ್ಯೂ ರೋಡ್ ಫುಟ್ ಪಾತ್ ಮೇಲೆ ಪುಸ್ತಕ ಜೋಡಿಸಿ ಮಾರುತ್ತಿರುತ್ತಾರಲ್ಲ ಹಾಗೆ. ಫುಟ್‌ಪಾತ್ ಮೇಲೆ ಕೆಸೆಟ್ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಂದ್ಮೇಲೆ ಫಿಲಮ್‌ ಕೆಸೆಟ್ಟುಗಳೇ ಇರತ್ತೆ. ಎಲ್ಲಾ ಪೈರಸಿ ಅಂದುಕೊಂಡು ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದು ನಿಜವೂ ಆಗಿತ್ತು. ಅದರೊಂದಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ನಿಜವೂ ನನ್ನ ಕೆನ್ನೆ ಅಗಲಿಸಿತ್ತು.

ನಿಧಾನವಾಗಿ ಲಹರಿ ಹಿಡಿಯತೊಗಿಸಿದರು ಉಸ್ತಾದ್ ನಝಾಕತ್ ಮತ್ತು ಸಲಾಮತ್ ಅಲಿಖಾನ್‌, ಮಾಣಿಕ್ ವರ್ಮಾ, ಕೇಸರಬಾಯಿ ಕೇರ್‍ಕರ್‍, ಅಮೀರ್‍ಖಾನ್‌, ರೋಶನ್ಎರಾ ಬೇಗಮ್‌, ಮಾಲಬಿಕಾ ಕಾನನ್‌, ಬೇಗಮ್ ಅಖ್ತರ್‌. ವ್ಹಾ... ಜೊತೆಗೆ ನಮ್ಮ ಗದುಗಿನ ಭೀಮ್‌ಸೇನ್ ಜೋಶಿ. vintage virtuosos ನ ಆ ಎಲ್ಲ ಆಲ್ಬಮ್‌ಗಳಿಂದ ಅಲೆಅಲೆಯಾಗಿ ರಾಗಧಾರಿ ತೇಲಿಬಂದಂತಾಯಿತು. ಕೆಸೆಟ್ಟಿನ ಚೀಲವನ್ನು ಎದೆಗವಚಿಕೊಂಡು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ದಾರಿ ಸವೆದದ್ದೇ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಕಣ್ಣಮೀರಿ ಹರಿದ ಹೂಗ್ಲಿ ನದಿ, ತೋಳು ಚಾಚಿ ಕರೆದಾಗ ಅಮ್ಮನಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿಯೇ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕೊಲ್ಕತ್ತೆಯ ಗಜಿಬಿಜಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ತನ್ನ ಒಡಲಿಗೆ ಸುರಿದುಕೊಂಡು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಫುಲ್ಲಳನ್ನಾಗಿಸಿದಳು ಆ ಮಹಾತಾಯಿ.

ತೂಗಿಯೂ ತೂಗದಂತಿರುವ ಹಾವುರಾ ಬ್ರಿಡ್ಜ್‌ಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡೇ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಅಪ್ಪ ಭುಜ ಹಿಡಿದು ಹೊರಡೋಣವೇ ಎಂದರು. ರೈಲ್ವೇ ಟಿಕೆಟ್ ಕಾದಿರಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಅಂದೇ ಧಾರವಾಡದ ಹಾದಿ ಹಿಡಿಯಲೇಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಸುತ್ತಲೂ ಕತ್ತಲ ರಾತ್ರಿ. ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಉಸಿರುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ಸಾಗಿಸುವ ಬಂಡಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರ ಬಿಟ್ಟು ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತಿತು. ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಕೂತುಕೊಂಡು ಅಪ್ಪನ ಭುಜಕ್ಕೆ ಒರಗಿ ಹಾಗೇ ಒಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣ ಮುಚ್ಚಿದೆ. ಕಲ್ಕತ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಒಂದೊಂದು ಗಳಿಗೆಯೂ ನೆಗೆಟಿವ್‌ ರೋಲ್‌ನಂತೆ ಸುರುಳಿ ಬಿಚ್ಚುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾವುರಾ ಬ್ರಿಡ್ಜ್ ಮಾತ್ರ ಕಲರ್‍ ಪ್ರಿಂಟಿಗೆ ಸಜ್ಜಾಗಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಹೊಂದುವ ಫ್ರೇಂ ಕೂಡ ಕಣ್‌ ಮುಂದೆ ಎದೆಸೆಟಿಸಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಆದರೆ ತಣ್ಣಗೆ ಹರಿವ ಹೂಗ್ಲಿಮಾತೆಗೆ ಆ ಫ್ರೇಮಿನ ಬಂಧನ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಹರಿಯುವುದೇ ನನ್ನ ಸಹಜಗುಣ ಎಂದು ಅವಳು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ.

ಕ್ರಮೇಣ ಮನದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕರುಣ ರಸವೇ ತುಂಬಿಬಂತು. ಅದಕ್ಕೆ ಸಂವಾದಿಯಾಗಿ ಸುರುಳಿಬಿಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು ಭೈರವಿಯ ಆಲಾಪ್. ತುಸುಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ 'ಮತ ಜಾ ಮತ ಜಾ ಮತ ಜಾ ಜೋಗಿ' ಎಂದು ಹಾಡುತ್ತ ಕೈ-ಕೈಹಿಡಿದು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತ ನಮ್ಮೆದುರಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತರು ಕುರುಡ ದಂಪತಿ. ಅವಳ ಹಾಡಿಗೆ ಅವ ಡೋಲಕ್‌ನಲ್ಲಿ ತೀನ್‌ತಾಲ್ ನುಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಹಾಡುತ್ತ ಹಾಡುತ್ತ ಚಿಲ್ಲರೆಗಾಗಿ ನಮ್ಮೆದುರಿಗೆ ಆಕೆ ಕೈಚಾಚಿದ್ದಳು. ಹಾಗೇ ಆ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಊರಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿಬಿಡಲೇ. . . ಎಂದೆನಿಸಿತು. ಎಂಥ ಚುರುಕಿತ್ತು ಆ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ.

ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಒಂದು ಘಟನೆಯೂ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು. ಅಪ್ಪನೊಡನೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡೆ ಕೂಡ. ಪಂ. ಬಸವರಾಜ್ ರಾಜಗುರುಗಳು ಹಿಂದೆ ಉತ್ತರಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕಛೇರಿ ಕೊಟ್ಟು ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಚೀಜ್ ಹಾಡುತ್ತ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದನಂತೆ. ಅವನ ತಯಾರಿ ಕಂಠಕ್ಕೆ ಮಾರುಹೋದ ರಾಜಗುರುಗಳು ನಿನ್ನನ್ನ ಅದ್ಭುತ ಕಲಾಕಾರನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ನಡಿ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಎಂದು ಗಂಟುಬಿದ್ದಿದ್ದರಂತೆ. ಕೊನೆಗೆ ರೈಲು ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವ ಅವರ ಕೈಕೊಸರಿಕೊಂಡು ಓಡಿಹೋಗಿಬಿಟ್ಟನಂತೆ.

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಅಪ್ಪನಿಗೂ ಹೇಳಿದ ನನಗೂ ಅಂಥ ಗುರುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಎನಿಸಿತು. ಉತ್ತಮ ಶಿಷ್ಯನಿಗಾಗಿ ಗುರುವೂ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದು ತುಂಬಿಬಂತು ಮನಸ್ಸು. ರೈಲು ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ 'ಶ್ರೀಯಕ್ಕ ಕುರುಡು ದಂಪತಿಗಳು ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ನಿಲ್ಲಿಸಲೇ' ಎಂದು ಅಪ್ಪ ತುಂಟ ನಗೆ ನಕ್ಕರು. ತೋಯ್ದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ 'ಅಪ್ಜಿ ರಾಜಗುರುಗಳು ಈಗಿಲ್ಲವಲ್ಲ' ಎಂದೆ. ನಮ್ಮ ರೈಲೂ ಹೌದೆಂದು ಕೂಗು ಹಾಕಿತು.

Thursday, September 11, 2008

ಹಳದಿಯೊಳಗಿನ ಬೆಳಕು



ಸಿಕ್ಕ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಎಳೆಗಳನ್ನೇ ಹೊಸೆದು ಒಪ್ಪ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಗಟ್ಟಿ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದವಳಿಗೆ ಅದ್ಯಾಕೋ ಬೇಸರ. ಬೇಡವೇ ಬೇಡವೆಂದು ಕೈಕಟ್ಟಿದರೂ ತುಂಡರಿಸುವ ಎಳೆಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಹೊಸ ಎಳೆಗಳು ಇಣುಕಿ, ಕಟ್ಟಿದ ಕೈಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬಿಚ್ಚಿಸುತ್ತಿವೆ. ಒಂದೂ ಕೈಗೂಡುತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ತೊಡಕು. ಎಡಕು. ಬಲಕೂ.

ತನ್ನ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗೆ ನಿಲುಕಿದ್ದನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಕಿಟಕಿಗಂತೂ ಬೇಸರ ಪದದ ಪರಿಚಯವೇ ಇದ್ದಂತಿಲ್ಲ. ನಿಂತಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಮರಗಟ್ಟಿದರೂ ತಾನು ಚಲನಶೀಲ ಎಂತಲೇ ಸ್ವರ ಹಚ್ಚುತ್ತದೆ ಮಂದ್ರದಲ್ಲಿ. ಮಧ್ಯಮದ ಮಿಡಿತ ತಾರಕದ ಸೆಳೆತ ಮಂದ್ರಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ತಪ್ತಭಾವಕ್ಕೆ ನಾದದ ಅನುಭೂತಿ ನೀಡುವ ಅದಮ್ಯ ಶಕ್ತಿ ಇರುವುದು ಇದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲವೆ?

ಕುಸಿದಾಗ ಎದೆಗಂಟಿಸಿಕೊಂಡು, ಕುಣಿದಾಗ ಕೈಜೋಡಿಸುವ ಇದರ ಒಳ-ಮನಸು ನಿರಾಕಾರ. ಆದರೆ ಪಿಸು-ಮುನಿಸು ಮಾತುಗಳ ತನ್ನೊಡಲೊಳಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟು, ಒಮ್ಮೆ ಒಂದು ಆಕಾರದಲ್ಲಿ ಗೋಡೆಗಂಟಿಕೊಂಡಾಗಿದೆ ಎಂದೋ. ಮಾತೆಂದರೆ ಮಾತು. ಅದು ನನಗೂ ನಿನಗೂ ಅಂಟಿದ ನಂಟಿನ ಕೊನೆ ಬಲ್ಲವರಾರು ಕಾಮಾಕ್ಷಿಯೇ ಎಂಬಂತೆ. ತನ್ನ ಇರವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಿದೆ : ಕತ್ತಲೆಯ ರಿಕ್ತ, ಬೆಳಕಿನ ಮುಕ್ತ, ನಟ್ಟನಡುವೆ ತಾನೆಂದು.

ಹಂಗಿಲ್ಲದೇ ಅರಳಿ ನಿಂತ ಹಳದಿ ಹೂವು ತೋರಿಸುವುದೆಂದರೆ, ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ತಾರಕದ ಪಂಚಮ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಬಂದಷ್ಟು ಖುಷಿ ಈ ಕಿಟಕಿಗೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪವಾದದ್ದು ಇಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ಅನುಲಾಪ. ದೊಡ್ಡ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಪುಟ್ಟ ಮುಖವೆತ್ತಿ ಹಂಗಿಸುವ ಹಳದಿಗೆ ಸಂಭ್ರಮದ ಹೊಳಪಿದೆ. ಅವನೊಂದಿಗೆ ಅರಳಿ ಅವನೊಂದಿಗೇ ಮರಳುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಿದ್ದರೂ, ಅರಳಿ ನಿಂತಾಗಿನ ಉತ್ಸಾಹ, ಮರಳುವಾಗಿನ ವಿಷಾದ ಎರಡನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಸಮಭಾವವಿದೆ. ಅವನ ಕುಕ್ಕುವ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಹೊನ್ನ ಬಣ್ಣದಿಂದಲೇ ತಣ್ಣಗಾಗಿಸುತ್ತೇನೆಂಬ ತಿಳಿಅಹಮ್ಮೂ ಇಲ್ಲವೆಂತೇನಿಲ್ಲ.

ಗುಲಾಬಿ ಕೆಂಪು, ಮೊಲ್ಲೆ ಬಿಳಿ ನೋಡಿ - ಒಲ್ಲೆ ಹಳದಿ ಎಂದು ಅದೆಂದೂ ಹೇಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅದು ಅದರ ಜಾಯಮಾನವೂ ಅಲ್ಲ. ಮೇಲೆ ಕುಳಿತವನು ಬರೆಯಬೇಕೆಂದು ಹೊರಟರೆ ಇದರ ಹಣೆ ಸಾಲಲೇ ಇಲ್ಲವಂತೆ. ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಟವಿದ್ದೀತು ಆದರೆ ತನ್ನ ಸುತ್ತಲಿರುವವರನ್ನೂ ಅದರೊಳಗೆ ಎಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಆಪ್ತಮನಸಿದೆ. ತೋಯ್ದ ಮನಸು ಅರಳಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇದಕಿದೆ.

ಅವನ ರಾಗ ಅವಗೆ. ತನ್ನ ರಾಗ ತನಗೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ನಾಳೆಯವರಿಗೆ ಈ ಗುಟ್ಟು ಬಿಚ್ಚಿ, ತನ್ನ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಅವರೆದೆಗೆ ಒತ್ತಿಕಟ್ಟಬೇಕೆನ್ನುವಾಗ ಥೇಟ್ ಮುದ್ದುಹುಡುಗಿಯ ಹಟಮುನಿಸೇ ಈ ಹಳದಿ ಚೆಲುವೆಯದು. ಹಾಗೆ ಮೂಲೆಯಲಿ ಮೊಣಕಾಲೂರಿ, ಗದ್ದ ಆನಿಸಿ ಮುಸುಮುಸು ಮಾಡುವವಳು ಇವಳು ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಹಾಗೇ ಮಾಡಿದರೂ ಕತ್ತಲ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಕುಸಿದ ಕತ್ತಿಗೆ ನೀನಲ್ಲವೇ ಜೊತೆಗಾತಿ ಎಂದು ಜ್ಞಾನದೀಪದತ್ತ ಒಂದು ಶಾಂತನೋಟ ಬೀರುವವಳು. ನಂತರವೇನಿದ್ದರೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ವಿಲಂಬಿತ ಗತಿಗೆ ತಿರುಗುವ ಎವೆಸಾಲು. ಏರಿಳಿವ ಎದೆ. ತಣ್ಣಗಾಗುವ ಜೀವಜಲ. ಮನದ ತುಂಬ ಹೊನ್ನ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣ. ಕೊನೆಗೊಂದು ಏಕಾಂತ ಪಯಣ. ಆ ಪಯಣಕ್ಕೆ ಬೇಸರವೆಂದರೆ ಏನೆಂದು ಅರಿಯದ ಕಿಟಕಿಯೇ ಶಾಶ್ವತ ಗೆಳೆಯ. ಮತ್ತೆ ಹೊನ್ನನಗೆಯರಳಿಸಿ, ಇಳೆಗೆ ಮುಖವಿಡುವ ಹಳದಿ ಹೂಗಳೇ ನಿತ್ಯ ಸ್ಫೂರ್ತಿದೀಪ್ತಿ.

Monday, September 8, 2008

ಮರಳ (ಲಾರದ) ಶಿಲ್ಪ!

ಪುಟ್ಟ ಗೆಳತಿಗೊಂದು ನುಡಿನಮನ




ಅವಳು ನನಗೇ ಅಂತ ತೆಗೆದುಕೊಟ್ಟ ಮೆಹಂದಿ ಇನ್ನೂ ಪ್ಯಾಕೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಹಾಗೇ ಇದೆ. ಅವಳ ಕೆಂಚು ಕೂದಲ ನೋಡಿ ಅವತ್ತು ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಕಲರ್‍ ಹಾಕಿಸ್ಕೊಂಡಿದ್ದೀಯೇನೇ ಅಂತ. ಇಲ್ಲಪ್ಪ. ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜ್ ಕ್ಯಾಂಪಸ್‌ಲ್ಲಿ ಮೆಹಂದಿ ಗಿಡಗಳಿವೆ. ಅದನ್ನ ಅರೆದು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೀನಷ್ಟೇ. ನಿಮಗೂ ಬೇಕಾ? ನೆಕ್ಸ್ಟ್ ಟೈಂ ತಂದ್ಕೊಡ್ತೀನಿ. ಅಂದ್ಲು. ಕೆಲವು ತಿಂಗಳು ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದ್ಲು. ಆಗ ಮರೆಯದೇ ಮೆಹಂದಿ ತಂದಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಎಲೆಯಲ್ಲ ಪ್ಯಾಕೆಟ್‌. ಮೆಹಂದಿ ಗಿಡದ ಎಲೆ ತರಕ್ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ಈ ಪ್ಯಾಕೆಟ್‌ನಲ್ಲಿರೋ ಮೆಹಂದಿ ಚೆನ್ನಾಗಿರತ್ತೆ. ಹಚ್ಕೊಳ್ಳಿ ಅಂದ್ಲು. ಆದ್ರೆ ಆ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಓಪನ್ ಮಾಡೋದಕ್ಯಾಕೋ ಮನಸ್ಸಾಗ್ತಿಲ್ಲ. ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಓಪನ್ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅವಳಂತೆ ಆ ಮೆಹಂದಿಯ ಘಮವೂ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತದೆಯೇನೋ ಎಂಬ ಅಳುಕಿನಿಂದಲೇ ಅದನ್ನ ಹಾಗೇ ಇಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಅದು ಇನ್ಮುಂದೇನೂ ಹಾಗೇ ಇರಲೇನೋ.

ನನ್ನ ಅಕ್ಕನ ಮಗಳು. ಕುವೆಂಪು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಮಾಸ್ಕಾಮ್ ಓದ್ತಿದಾಳೆ. ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇಂಟರ್ನ್‌‌ಶಿಪ್ ಮಾಡ್ಬೇಕು ಅಂತಿದಾಳೆ. ಅವಳಿಗೆ ಒಂಚೂರು ಗೈಡ್ ಮಾಡಿ ಅಂದ್ರು. ನಾನು ಸರಿ ಚಿಂತೆಬಿಡಿ. ನಾನ್ ಕೇರ್‍ ತಗೊಳ್ತೀನಿ ಅಂತ ಅವಳ ಮಾವನಿಗೆ ಹೇಳಿ ಫೋನ್ ಇಟ್ಟೆ.

ಫೋನ್ ರಿಂಗಾಯ್ತು. ಶ್ರೀದೇವಿಯವ್ರಾ? ಪೂರ್ಣ ಮಾವ (ಬೇಳೂರು ಪೂರ್ಣಪ್ರಜ್ಞ) ನಿನ್ನೆ ನಿಮಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ್ರಂತೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೀವಿ. ಇನ್ನೊಂದ್ ಗಂಟೆಲಿ ನಿಮ್ ಆಫಿಸಿಗೆ ಬರ್‍ತೀವಿ. ಅಡ್ರೆಸ್ ಕೊಡಿ ಅಂದ್ಲು.

ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ಗೇಟ್ ಹತ್ರ ಹೋಗಿ ಬಂದೆ. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಅಪ್ಪನನ್ನೇ ಅಂಟಿಕೊಂಡ ಆಳೆತ್ತರದ ಮಗಳು ಗೇಟ್‌ ಒಳಗೆ ಬಂದಳು. ಸುಮಾರು ವರ್ಷದ ಪರಿಚಯವಿದ್ದಂತ ಒಮ್ಮೆ ನಕ್ಕು ನೀವೇನಾ ಶ್ರೀದೇವಿ ಅಂದ್ಲು. ನಾನು ಹೌದು ಬಾ ಅಂತ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದೆ.

ಅವಳದು ಇಂಟರ್ನ್‌‌ಶಿಪ್ ಕನ್‌ಫರ್ಮ್‌ ಆಗೋವರೆಗೂ ಅವಳ ಅಪ್ಪ ಸುಮಾರು ಮೂರು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಹೊರಗೇ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅಪ್ಪನ ತಾಳ್ಮೆ ವಿನಯತೆಯೆಲ್ಲ ಮಗಳಲ್ಲಿ ಮೈಗೂಡಿದೆ ಎಂದುಕೊಂಡೆ.

ಚಾಕಚಕ್ಯತೆಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸುವ, ಅಷ್ಟೇ ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ, ನಗುಮೊಗದಿಂದ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು ಸರಳ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಾತನಾಡುವ ಹುಡುಗಿಯಾದ್ದರಿಂದ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಉಳಿದಿದ್ದಾಳೆ ಇನ್ನು ಮುಂದೆಯೂ.

ಆಗಾಗ ತನ್ನ ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ, ತಂಗಿಯೊಂದಿಗೆ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿಸಿ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟು ಖುಷಿ ಹಂಚುವ ಹುಡುಗಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ನೀವೇನಾದ್ರೂ ನಮ್ ಮನೆಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಬಂದ್ರೆ ಮತ್ತೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ವಾಪಸ್ ಹೋಗೋದೇ ಇಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಕಾಡು, ತೋಟ, ನದಿ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಬನ್ನಿ ಪ್ಲೀಸ್ ಒಂದೆರಡು ದಿನವಾದರೂ ಇದ್ದು ಹೋಗಿ ಅಂತ ಮಗುವಿನಂತೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಊರಿಗೆ ಹೋಗದೇ ಇದ್ದಾಗ ಮತ್ತೆ ಮಾರಿಜಾತ್ರೆಗೂ ಹಾಗೇ ಫೋನಾಯಿಸಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಅದೆಲ್ಲ ಈಗ ಕಾಡುವ ನೆನಪು.

ನಿನ್ನ ಕಾಲೇಜು ಜೀವನ ಮುಗಿದ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಅಂತ ಗುಜರಾತ್ ಎಂಪೋರಿಯಂ ಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಒಂದು ಟಾಪ್ ಮತ್ತು ಶಾಲ್ ಕೊಡಿಸಿದಾಗ ಹುಡುಗಿ ಸುತಾರಾಂ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ಬೇಡಪ್ಪಾ ನನಗಿದೆಲ್ಲ-ಅಂತ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಸಂಕೋಚದ ಮುದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದಳು. ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ನಾನು ಇದೇ ಟಾಪ್‌ನಲ್ಲೇ ನಿಮ್ಮೆದುರಿಗಿರ್‍ತೇನೆ ಅಂದವಳು ಈಗ. . .

ಮಾಸ್ ಕಾಮ್ ಮುಗಿಸಿ ಸಂಡೇ ಇಂಡಿಯನ್ ಗೆ ಹಾರಿದಾಗ ಅವಳ ಮುಖ ನೋಡಬೇಕಿತ್ತು. ಮಗುವಿನಂತೆ ಸಂಭ್ರಮಪಟ್ಟಿದ್ದಳು.

ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆಯಷ್ಟೇ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಇವರ ಎಕ್ಸ್‌ಪೆಕ್ಟೇಶನ್ ರೀಚ್ ಆಗಕ್ಕೆ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ ಅಂತ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದ್ದಳು. ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗಿ ನೀನಿನ್ನೂ ಸೇರಿ ತಿಂಗಳಾಗಿದೆಯಷ್ಟೇ. ಈಗಲೇ ಹೀಗೆಂದರೆ ಹೇಗೆ ಅಂತ ಹೇಳಿ, ಮೊದಲ ಕೆಲಸ ಅಂದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೀಗೇನೇ. ಸ್ವಲ್ಪ ಟೈಂ ಕಳೀಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಸರಿಹೋಗತ್ತೆ ಅಂತ ಸಮಾಧಾನಿಸಿದ್ದೆ. ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನಂತೆ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿರಬೇಕು ಅವಳು ಕಣ್ಣೀರು ವರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ.

ಆದರೆ ಮೊನ್ನೆ ಶನಿವಾರ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬೇಳೂರು ಸುದರ್ಶನ್ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಶಿಲ್ಪಶ್ರಿ ಅಂದ್ರು. ಕುಕ್ಕೆಗೆ ಅದೇ ತಾನೇ ಬಂದಿಳಿದಿದ್ದೆ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ. ಹಾಂ ಹೇಳಿ. ಏನು ಹೇಳಿ ಅಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅವರು ಶಿಲ್ಪಶ್ರೀ ತೀರಿಹೋದ್ಲಂತೆ ಅಂದ್ರು. ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್ನಲ್ಲಿ.

ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಕರೆಸ್ಪಾಂಡೆಂಟ್ ಆಗಿರೋ ಘನಶ್ಯಾಮ್ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಅದೇ ಸುದ್ದಿ ಹೇಳಿದ. ನಾನು ಅವಳನ್ನ ನೋಡೇ ಇಲ್ಲ ಆದರೆ ಅವಳ ಸಾವಿನ ಸುದ್ದಿ ನನಗೇ ಮೊದಲು ಗೊತ್ತಾಯ್ತು ಅಂದ. ಹೌದು ಶ್ಯಾಮಾ. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಸದಾ ಅಂಟಿಕೊಂಡೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತದು ಮಗುವಿನ ಹಾಗೆ. ಆದರೆ ಕೊನೆ ಬಾರಿ ನಾನವಳನ್ನು ನೋಡೋದಿಕ್ಕೇ ಆಗ್ಲಿಲ್ವಲ್ಲೋ ಅಂದೆ. ಕುಮಾರಧಾರಾ ನದಿ ಹರಿಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಅವಳ ಬೆಳದಿಂಗಳಂಥ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನೂ ಆ ಅಲೆಗಳೆಲ್ಲ ಕಸಿದುಕೊಂಡಿದ್ದವು.

Thursday, September 4, 2008

ಕೊಲ್ಕತ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಪಹಾಡಿ ಗುಂಗು?

ಅದೆಲ್ಲ ನೆನಪಿದೆ. ಏಳು ವರ್ಷ ಕಳೆದರೂ ಅದ್ಯಾಕೋ ಮನಃಪಟಲದಿಂದ ಇನ್ನೂ ಮಾಸಿಲ್ಲ. ಆ ಚಹರೆಗಳು, ನೋಟಗಳು, ಮಾತುಗಳು ಪ್ರತಿಯೊಂದು, ಇಂಚಿಂಚೂ ನೆನಪಿದೆ.

ಪಕ್ಕದ ರೈಲಿಗೆ ಒಂದು ಪರಿಚಿತ ನಗೆ ಚೆಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತು ನಮ್ಮ ರೈಲೂ. ಕೆಂಪುನಿಶಾನೆಗೆ ಅದೇನೋ ಒಳಗೊಳಗೆ ಖುಷಿ: ಮೈಲಿಯುದ್ದ ರೈಲು, ಮಳ ಉದ್ದವಿರುವ ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತದೆಯಲ್ಲ ಎಂದು. ಎದುರಿಗಿರುವ ಹಸಿರುನಿಶಾನೆಗೆ ಕಣ್ ಹೊಡೆದು ‘ಹೇಗೆ ನಾನು?' ಎಂದು ಹುಬ್ಬೇರಿಸಿತು. ಹಸಿರು ನಿಶಾನೆ, ಮಾತಿಗೆ ಮಾತು ಬೆಳೆಸುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗದೆ, ತನ್ನ ಅನುಮತಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ರೈಲಿಗೆ ಮುಗುಳ್ನಗೆ ಬೀರಿ ಅದಕ್ಕೆ ಮೈತೆರೆದುಕೊಂಡು ಶುಭಕೋರಿತು.

ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ಅದಾಗಲೇ ಪಹಾಡಿಯ ಶೃಂಗಾರ, ಶಾಂತ, ವಿರಹವೆಲ್ಲ ನನ್ನೊಳಗಿನಿಂದ ಮೆಲ್ಲಗೆ ದೂರ ದೂರ ಸರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಅನುಭವವಾಗತೊಡಗಿತ್ತು. ಪಹಾಡಿ ಗುಂಗು ಹಿಡಿಸಿ, ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರೆಯ ವಿಶಾಲ ಮಡಿಲ ತೋರಿಸಿದ ರೈಲನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡುತ್ತ ನೋಡುತ್ತ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳಿದೆ.

ಅಸ್ಸಾಮ್‌ನ ಬೆಣ್ಣೆಗಲ್ಲದ, ಪುಟ್ಟಕಣ್ಣುಗಳು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕರಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಕೊಲ್ಕತ್ತೆಯ ಮೀನಕಣ್ಣುಗಳು, ನಾಲ್ಕಾಣೆ ಸೈಝಿನ ಕೆಂಪುಬೊಟ್ಟು, ಬೈತಲೆಯೇರಿದ ಸಿಂಧೂರ, ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಿಕೊಂಡವು. ಜೊತೆಗೆ ಬರಿದಾದ ಕೊರಳು. ಸೌಭಾಗ್ಯ ಲಕ್ಷಣ ಕೆಂಪು-ಬಿಳಿಯ ಬಳೆಗಳೂ.

‘ಠೆಹರೋ. . .' ಬಿಳಿ ಸಮವಸ್ತ್ರ, ಕಪ್ಪು ಕೋವಿಧಾರಿ ಪುರುಷ ಧ್ವನಿಯೊಂದು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ದೇಹ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಯಾವೂರು? ಎಲ್ಲಿಂದ? ಏನು ಕತೆಯಂತೆಲ್ಲ ಕೇಳಿ. ನಮ್ಮನ್ನೂ ಬಿಡಲೇ ಇಲ್ಲ ಐಡಿ ಪ್ರೂಫ್ ತೋರಿಸುವವರೆಗೂ. ಕೈಲಿದ್ದ ಡಿಟೆಕ್ಟರ್ ನಮ್ಮ ಬ್ಯಾಗುಗಳನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮೂಸಿ, ಮಾತನಾಡಿಸಿ, ಪೆಚ್ಚುನಗೆಯಾಡಿ, ‘ಕುಛ್ ಭೀ ನಹೀಂ ಛೋಡರೇ ಭಯ್ಯಾ' ಎಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಸಮ್ಮತಿ ಸೂಚಿಸಿದ್ದು ಅವನ ಕಿವಿ ತಲುಪಲೇ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೇಲೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿ ನೇರ ಉತ್ತರಗಳ ಪಡೆದ ಅವನಿಂದ ಕೊನೆ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನಾನಂತೂ ನಿರೀಕ್ಷಿಸೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಅಪ್ಪ ಅಷ್ಟೇ ವಿನೀತರಾಗಿ ‘ಏ ಮೇರಿ ಬೇಟಿ, ಮೈ ಉನಕೀ ಬಾಪ್'. ಎಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿಟ್ಟರು. ನನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಅವರ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಿಗೆ ಸಮಸಮವಾಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸತೊಡಗಿದವು. ಆದರೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡುವ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಸಹಕರಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಕುತ್ತಿಗೆ. ಆ ಕೋವಿ ಇನ್ನೊಂದು ಕೋವಿಯೊಡನೆ ನಗುತ್ತ, ಗುಸುಗುಸು ಮಾಡುತ್ತ ನಿಂತಿತ್ತು. ಮುಂದೆ ಮೆಟ್ಟಿಲಿರುವುದು ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದು ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೇ ಮುಂದೆ ಮುಂದೆ ನೋಡಬೇಕಾಯಿತು. ಆದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹಿಮ್ಮುಖವಾಗಿ ಅವನ ಕೊನೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯತ್ತಲೇ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು. ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಅವನನ್ನ ಆ ಬ್ರಿಡ್ಜ್‌ನಿಂದ ನೂಕಿಬಿಡಲೇ ಎಂದು ಕುದಿಯತೊಡಗಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅದ್ಯಾಕೋ ಸುಮ್ಮನಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ.

ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ, ಬಿಗಿ-ಭದ್ರತೆ, ಮಣ್ಣು-ಮಸಿ. ಇದೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ಮಾಮೂಲು ನಡಿ ನಡಿ ಬೇಗ ಅಂತ ಸರಸರನೆ ಹೊರಡಿಸಿದರು.

ಕೋಲ್ಕತ್ತೆ ನೋಡುವ ಬಯಕೆ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಲಾಡ್ಜಿಗಾಗಿ ಶೋಧನೆ ನಡೆಸುವುದು ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಗುರಿಯಾಗಿತ್ತು. ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಶನ್ನಿನ ಮುಖ್ಯದ್ವಾರಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಯಾರೋ ಒಂದಿಬ್ಬರು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವುದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂತು. ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಾಗಿ ಅವರು ತಡಕಾಡುತ್ತಿರುವುದೂ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು.

ಅದ್ಯಾಕೆ ಇವರೆಲ್ಲ ಸ್ವಲ್ಪ ಜೋರಾಗಿ ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟು ಮುಗುಳ್ನಗೆಯಿಂದ ನಿಮಗೆ ಲಾಡ್ಜ್ ಬೇಕೆ? ಅಂತ ಕೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಹುಬ್ಬು ಗಂಟುಹಾಕಿಕೊಂಡೆ. ‘ಸಾಬ್‌ಜೀ-ಮೇಡಮ್‌ಜಿ ಡಬಲ್ ಬೆಡ್ ರೂಂ ಹೀ ಹೈ. ಏಗ್‌ದಮ್ ಫಸ್ಟ್‌ಕ್ಲಾಸ್! ಟ್ಯಾಕ್ಸೀ ಬುಲಾವೂ' ಹೋತಗಡ್ಡದವ, ಹುಳುಕು ಮುಖದವ, ಗೂನು ಬೆನ್ನಿನವರೆಲ್ಲ ಬೆನ್ನುಹತ್ತಿದ್ದರು ಒಬ್ಬರಾದ ಮೇಲೊಬ್ಬರಂತೆ. ಪ್ರಯತ್ನ ಫೇಲಾಯಿತೆಂದು ಪೆಚ್ಚುಮೋರೆಯಂತೂ ಖಂಡಿತ ಅವರು ಹಾಕುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ! ಕಣ್ಣೀನಲ್ಲೇ ಹೊಂಚು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಂದವರ ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಮಾತು, ಸ್ಪಷ್ಟ ನೋಟದ ಜಾಡು ಹಿಡಿಯಲು ತುಸು ಜಾಸ್ತಿ ಸಮಯವೇ ಬೇಕಾಯಿತು ನನಗೆ.

ಸುಮಾರು ಎರಡು ತಾಸುಗಳಷ್ಟು ಗಲ್ಲಿಗಲ್ಲಿಗಳ ಸುತ್ತಿದರೂ ಒಂದು ಲಾಡ್ಜೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೈಬೀಸಿ ಕರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಮತ್ತದೇ ಕೊಲ್ಕತ್ತೆಯ ರೈಲುನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಪುಟ್ಟದೊಂದು ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಅವರಿವರ ಮಧ್ಯೆ ಮುಖ ಸಣ್ಣಗೆ ಮಾಡಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡೆ. ಅಂಟಿಯೂ ಅಂಟದಂತೆ. ಮೈ ಮುದುಡಿಕೊಂಡು. ಡಿಸೆಂಬರ್‌ನ ಚಳಿಗೋ, ಉತ್ತರದ ತತ್ತರಕ್ಕೋ ಮೈಬಿಸಿಯಾಗಿ ಗಂಟಲು ಆರತೊಡಗಿತ್ತು. ತಲೆ ನೋಯುತ್ತಿತ್ತು. ಸಣ್ಣಗೆ ಜ್ವರವೂ ಬಂದಾಗಿತ್ತು.

‘ತಿರುಗಾಡಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ನೀನಿಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿರು. ನಾನು ಹೋಗಿ ಲಾಡ್ಜ್ ನೋಡಿಬರುತ್ತೇನೆ. ಇಲ್ಲೆ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಒಂದಿಷ್ಟು ಲಾಡ್ಜ್‌ಗಳಿವೆಯಂತೆ' ಅಪ್ಪ ಹಾಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಸುತ್ತಲಿದೆಲ್ಲವೂ ಗಿರಗಿರನೇ ತಿರುಗಿದಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ನಾ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದಲ್ಲಾಳಿಗಳೆಲ್ಲ ಈಗ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲತೊಡಗಿದರು. ಅವರ ವಿಚಿತ್ರ ನೋಟ-ಸನ್ನೆಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕುಸಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದವು. ‘ದಯವಿಟ್ಟು ಬೇಗ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿಬಿಡೋಣ ಕೊಲ್ಕತ್ತೆ ನೋಡುವುದೇ ಬೇಡ. ಯಾವ ಕೆಸೆಟ್ಟೂ ಬೇಡ' ಎಂದು ಅಳತೊಡಗಿದೆ. ಆಗ ಅಪ್ಪ ‘ಸರಿ ಬಾ ಹೋಗೋಣ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಲಾಡ್ಜ್ ಹುಡುಕೋಣ' ಎಂದು ಕೈಹಿಡಿದುಕೊಂಡರು.

ವಾರಸುದಾರರಿಲ್ಲದೇ ನೂರಾರು ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ ಚೀಲಗಳು ಕೊಳೆತು, ಫ್ಲಾಟ್‌ಫಾರ್ಮಿನ ತುಂಬ ಪರಿಪರಿಯಾದ ಪರಿಮಳ ಬೀರಿದ್ದವು. ಇದ್ದಬಿದ್ದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಜಾಗದಲ್ಲೇ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಫುಲ್ ಪ್ಯಾಕ್ಡ್ ಗುಂಪುಗಳು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಾಲಿ ಪೇಪರ್‌ಗಳ ಮೇಲೆ ಕಣ್ ಹಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಅವುಗಳನ್ನ ಹರಡಿ. ಅದೇ ಪೇಪರಿನ ಮೇಲೆ ಸೇರು ಚುರುಮುರಿ ಸುರುವಿಕೊಂಡು ಕಡ್ಲೆ ಉಸುಳಿಯೊಂದಿಗೆ ಬೆಳಗಿನ ಉಪಹಾರವನ್ನೂ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದವು ಕಂಬಳಿ ಹೊದ್ದ ಗುಂಪುಗಳೂ. ಚುರುಮುರಿ-ಉಸುಳಿ ನೋಡಿ ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಬರಿಸಿತಾದರೂ, ಅವರೆಲ್ಲ ಯಾರಿರಬಹುದು? ಬಂದೂಕು ಇಲ್ಲ ತಾನೇ? ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಕಿವುಚಿಕೊಂಡ ಮುಖದೊಡನೆ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಲಾಡ್ಜ್‌ನ ಶೋಧನೆಗಾಗಿ.

ತಲೆಗೆ ಮಫ್ಲರ್ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡವನೊಬ್ಬ, ಸೇದುತ್ತಿದ್ದ ಬೀಡಿ ಎಸೆದು, ‘ಆಯಿಯೇ ಸಾಬ್‌ಜೀ' ಮೀಸೆಯೊರೆಸಿಕೊಂಡು ಸೂಟ್‌ಕೇಸ್‌ಗೆ ಕೈಹಾಕಿದ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಕಂಡ ಹಾಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯತನ ಅಪ್ಪನಿಗೂ ಕಂಡಿರಬೇಕು, ಅವನೊಂದಿಗೆ ಲಾಡ್ಜ್ ನೋಡಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡೆವು. ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಎನ್ನುತ್ತ ಮತ್ತೆ ಒಂದೂವರೆ ಮೈಲಿ ನಡೆಸಿದ ಮಫ್ಲರಿನವ. ಗಿರಾಕಿ ಕೈತಪ್ಪಿ ಹೋಗದಿರುವಂತೆ ಬಗೆಬಗೆಯ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ‘ಸಂ'ಭಾವಿತನಂತೆ. ಮಧ್ಯೆ ಮಧ್ಯೆ ಲಹರಿ ಗಂಧರ್ವನಂತೆ ಬೆಂಗಾಲಿಯ ಹಾಡೊಂದನ್ನ ಗುನುಗುಟ್ಟುತ್ತಾ, ದಡದಡನೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನೊಂದಿಗೆ ನಾವೂ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು...

ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ನಾದದ ಬೆನ್ನುಹತ್ತುವ, ಅದರ ಜಾಡು ಹುಡುಕುವ ನನ್ನ ಮನಸ್ಯಾಕೋ ಅಂದು ತಟಸ್ಥವಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲ ರಾಗ-ಭಾವ-ರಸಾದಿಗಳು ನನ್ನಿಂದ ದೂರ ಸರಿದು ನಿಂತಿದ್ದವು. ಬಂಗಾಲಿ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಒಂದೇಸಮನೇ ತೋಯುತ್ತಿತ್ತು ಮನಸ್ಸು: ಕಣ್ಣು ಬಿಡಲು ಕಾರಣರಾದವರು ಕೈಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ. ಮರಳಿ ನನ್ನ ನೆಲಕ್ಕೆ ಎಂದು ಬಂದೇನು? ಎಂದು ಒಂದೇ ಸವನೆ ಶ್ರುತಿಹಿಡಿದಿತ್ತು ಮನಃ.

ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಮಫ್ಲರಿನವ ಒಂದು ಲಾಡ್ಜ್‌ನೊಳಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿದ್ದ.

ಆದರೆ....