Friday, October 31, 2008

ತೊಟ್ಟ ಹಂಬಲ



ನರಬಿಗಿದು, ಹುರಿಗಟ್ಟಿ

ಬಾಗಿಸಿ ಹಿಮ್ಮುಖ ಬೆನ್ನ,

ಎದೆಯೊಡ್ಡಿ ಎಳೆಬಿಸಿಲಿಗೆ

ಬಿರುಬಿಸಿಲ ದಿಟ್ಟಿಸುವ ದಿಟ್ಟ.

ಆಳದೊಳಗೆಲ್ಲೋ

ತುಸು ಬಿರುಸು,

ಬೇಸರವಿಲ್ಲ.

ತುದಿಗೆ

ತೆಳು-ಬಳಕು-ಮೆದು

ಆಹ್ಲಾದ.

ನೀ ಬಿರಿದ ರೀತಿಗೆ

ಮೊಗೆದ ಪ್ರೀತಿ ಕಾವಿಗೆ

ಕಣ್ಣಒದ್ದೆ.

ನೋವಲ್ಲ ಅದು,

ಒಲವ ಹನಿ.

ನಿನ್ನಡಿಗೇ ನಾನೆಂದೂ

ಹಂಬಲವಿನ್ನೇತರದು?

ಛೆ! ಮೆಚ್ಚಿಸುವ ಮಾತೆ...

ನನ್ನೊಡಲಿನಿಂದಲೇ ಕುಡಿಯೊಡೆದ

ನೀ

ಬೆನ್ನ ಕೊಟ್ಟಷ್ಟೂ

ಅದಅಂಟಿಕೊಂಡೇ ನನ್ನೆದೆ.

ಬಾಗುತ್ತೇನೆ ತಳ್ಳಿದಷ್ಟೂ.

ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಹೇಳಹೆಸರಿಲ್ಲದೆಯೂ

ಮುರುಟಿಹೋಗುವೆನೇನೋ

ಅರಳಬೇಕೆಂದು ನೀ...

Thursday, October 30, 2008

ನೀನಾಸಂ ನೆಲದಲ್ಲಿ ನೆನಪ ಮೆರವಣಿಗೆ

ಎದುರು ಬದರಾದವರಿಗೆಲ್ಲ ಕೈ ಕುಲುಕಿಯೊ, ಕ್ಷಣ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡೋ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೊರಟಿತ್ತು ಇರುವೆ ಸಾಲು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಪರಸ್ಪರ ಒಂದು ನಗೆ ಚೆಲ್ಲದೆ ಹೋಗುವವೆ? ಎಂದು ಅಂದಾಜಿಸುತ್ತ ಅವುಗಳ ನಗು (!?) ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಆ ಮುಳ್ಳು ನನ್ನ ಹಣೆ ತಾಕಿದ್ದು. ವೈಯ್ಯಾರದಿಂದ ನಾಚಿಕೊಂಡಿದ್ದು. ಆ ನಾಚುವಿಕೆಯ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ಇರುವೆಗಳು ದಾರಿ ಬದಲಾಯಿಸಿದ್ದವು. ಮತ್ತೆ, ಮತ್ತೆ ಮುಟ್ಟಿದೆ. ಪೂರ್ತಿ ಮುನಿಸಿಕೊಂಡೇ ಬಿಡುವುದೇ ನಾಚಿಕೆ ಮುಳ್ಳು?

ಹುಟ್ಟುಗುಣವಲ್ಲವೇ ಅದರದು ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಾದವಳಿಗೆ ಸೆಳೆದಿದ್ದು ಮಂಜಮಣಿಮಾಲೆ ಉಯ್ಯಾಲೆ. ಬೆಳ್ಳಿ ತೊಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ತೂಗಿದಂತೆ. ಅವುಗಳ ಕೆನ್ನೆ ಮುಟ್ಟಲೋ, ನೆತ್ತಿ ಸವರಲೋ ಎಂದುಕೊಂಡವಳಿಗೆ ಎಂಥದೋ ಪುಳಕ. ಅಳುಕು. ಬಲೆ ನೇಯ್ದ ಒಡೆಯನ ಕಂಡು.

ಯಾಕೋ ಬೇಡವೆನಿಸಿ ಮುಖವೆತ್ತಿದವಳಿಗೆ ಮಂಜಪರದೆ ಮಸುಕು. ಮುಸುಕು. ಲ್ಯಾಂಡ್ ಸ್ಕೇಪ್ ಮೇಲಿನ ಟ್ರೇಸಿಂಗ್ ಪೇಪರ್‍ನಂತೆ ಒಮ್ಮೆ ಅದನ್ನ ಸರಿಸಿದರೆ ಮರಗಳ ನೆತ್ತಿ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ತೋಳುಗಳಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ಆ ಎಲ್ಲ ಹಸಿರ ಎಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದಲ್ಲವೆ?

ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಒಣಗಿದ ಎಲೆಸುರುಳಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೆಡೆ ಗಮನ ಸೆಳೆದಿದ್ದು. ಅರೆ! ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗೇಣು ದೂರ ಕ್ರಮಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕೀಟವೊಂದು ಸಾರಥಿಯಾಗಿ ಅದರ ಗುಟ್ಟು ರಟ್ಟಾಗಿಸಿದ್ದು. ಏನೇ ಆಗಲಿ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಜೊತೆಗಿರುವವರನ್ನೂ ಚಲಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಆ ಕೀಟಕ್ಕೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಸೆಲ್ಯೂಟ್‌...? ಕಣ್ಣಿನಿಂದಲೇ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ.

ಮತ್ತೆ ನೋಡಿದರೆ ಮಂಜಪರದೆ ಇನ್ನೂ ದಟ್ಟವಾಗೇ ಇತ್ತು. ನಾಟಕದ ದೃಶ್ಯಪರದೆ ಬದಲಿಸಿದಂತೆ ಒಮ್ಮೆ ಎಳೆದುಬಿಡಲೇ? ಆಗ ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಜಂಗಲ್ ಸೀನ್ ಪರದೆ ಬದಲಿಸಿದಂತೆ. ಆದರೆ ಅದೆಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯವೆ? ಬೇಕೆಂದಾಗ ಪರದೆಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸುವಂತಿದ್ದರೆ ಆಹಾ ಬದುಕೆ...! ಆದರೆ ಆಯಾ ದೃಶ್ಯಕ್ಕೆ ಅದದೇ ಪರದೇ. ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಅದರದೇ ಆದ ಸಮಯ. ಅರಳುವಿಕೆಗಿದ್ದಂತೆ. ಮಾಗುವಿಕೆಗೂ.

ಹಿಂದಿನಿಂದ ಬಂದ ಮುದ್ದು ಕರುವೊಂದು ತನ್ನ ಮೂಗಹಸಿಯಿಂದ ಮೊಣಕೈ ತಿವಿದಾಗಲೇ ನಾನು ನಿಂತಿದ್ದು ಹೆಗ್ಗೋಡಿನ ನೀನಾಸಂ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಎಂಬ ಅರಿವಾಗಿದ್ದು. ಅದುವರೆಗಿನದೆಲ್ಲವೂ ಮನಸ ರಸ್ತೆಮೇಲಿನ ಪ್ರಕೃತಿ ಮೆರವಣಿಗೆ.

ಸಂಜೆಗೆ ಶಂಕರ್‍ ಮೊಕಾಶಿ ಪುಣೇಕರ್‍ ರ 'ನಟನಾರಾಯಣಿ' ನಾಟಕ ತಾನೆ? ಸ್ನೇಹಿತೆಯೊಬ್ಬಳು ಹಲ್ಲುಜ್ಜುತ್ತಾ ಕೇಳಿದಳು. ತುಸು ತಡವಾಗಿಯೇ ನನಗದು ಅರ್ಥವಾಯಿತು, ಅವಳು ಬಾಯಲ್ಲಿ ಟೂತ್‌ಬ್ರಶ್ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಮಾತನಾಡಿದ್ದರಿಂದ. ನಂತರ ನಾನು ಹೌದೆಂದೆ.

ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದಾಗ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಂಪನಿ ನಾಟಕದ ನೆನಪು ಬೆನ್ನುಹತ್ತಿತು. ಹಾಗೆ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿದ್ದೇ, ಮನಸಿನೊಳಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮೆರವಣಿಗೆಯೊಳಗಿನ ಪಲ್ಲಕ್ಕಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹಿಮ್ಮುಖ ಚಲಿಸಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಹದಿನೈದಿಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನದೆಲ್ಲವೂ ದೃಶ್ಯಗಳಂತೆ ಕಾಣಲಾರಂಭಿಸಿದವು.

***
ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊಂದು ಗಂಟೆ. ಅತ್ತ ಪುಟ್ಟ ತಂಗಿ ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಮಲುಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬೀಗ ಜಡಿದು ಕಳ್ಳ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತ ಅಪ್ಪ ತಮ್ಮ ಹಾಗೂ ನಾನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ನಾಟಕ ನೋಡಲು ಹೊರಟುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಇದು ಒಂದೆರಡು ದಿನದ ಮಾತಲ್ಲ. ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆ ಪೂರ್ತಿ ಹೀಗೆಯೇ. ತಂಗಿ ನಿದ್ದೆಗೆಡುವಷ್ಟು ದೊಡ್ಡವಳಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಅವಳನ್ನು ಹಾಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅವಳಿಗೋಸ್ಕರ ಅಮ್ಮನನ್ನೂ. ನನಗಾಗ ಏಳೆಂಟಿರಬೇಕು ವಯಸ್ಸು. ತಮ್ಮ ನನಗಿಂತ ಎರಡು ವರ್ಷ ಚಿಕ್ಕವನು. ತಂಗಿ ಅವನಿಗಿಂತ ಮೂರು ವರ್ಷ. ಆಗ ನಾವಿದ್ದ ಊರು ಬೆಳಗಾವಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಬೈಲಹೊಂಗಲ ತಾಲೂಕಿನ ದೊಡ್ಡವಾಡ ಗ್ರಾಮ. ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಬೇಸಿಗೆಗೆ ಸಂಗಮೇಶ್ವರ ನಾಟ್ಯ ಸಂಘ ಊರ ಹೊರಗಿನ ಅಗಸಿ ಬಾಗಿಲಿನತ್ತ ಟೆಂಟು ಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು.

ಬೆಳಗಿನ ಐದಕ್ಕೆ ನಾಟಕ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಬೇಗ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ತಂಗಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಮಲಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ಅವಳೊಂದಿಗೇ ಮಲಗಿದ್ದೆವು ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಲು. ಪ್ರತೀ ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲೂ ಇದೇ ಆಟ ನಾಟಕ ನೋಡಲು. ಆದರೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅವಳಿಗಿದು ಗೊತ್ತಾಗಿ ರಾದ್ಧಾಂತ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾಟಕ ಎಂದರೇನಂತ ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದಿದ್ದರೂ ಆಗಾಗ ನಾವೆಲ್ಲ ಅವಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳ ಹಟ ಜಾಸ್ತಿಯಾದಾಗಲೊಮ್ಮೆ ಅವಳನ್ನೂ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವಾದರೂ ನಡುರಾತ್ರಿಯಲ್ಲೇ ನಿದ್ದೆ ಹೋಗಿ ಅಮ್ಮನ ಕಾಲು ಜೋಮು ಹಿಡಿಸಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಇನ್ನು ತಮ್ಮ. ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿದ ಐದು ನಿಮಿಶಕ್ಕೇ ನಿದ್ದೆಗಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದವನು ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಅದ್ಹೇಗೆ ನಾಟಕ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನೋ ಆ ಸಂಗಮೇಶ್ವರನೇ ಬಲ್ಲ. ಹಿನ್ನೆಲೆ ವಾದ್ಯವೃಂದದವರ ಹಿಂದೆಯೇ, ಅಂದರೆ ಮುಂದಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಪಿಳಿ ಪಿಳಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುತ್ತ, ನಾಟಕದ ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆಗ ಅವನ ಮುಖ ನೋಡುವುದೇ ಒಂದು ಚೆಂದ. ಫೈಟಿಂಗ್ ಸೀನ್ ಬಂದರೆ ಅವನ ಕೈಗಳೆರಡೂ ತಯಾರಾಗಿಯೇ ನಿಂತಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಕಾಮಿಡಿ ಸೀನ್ ಬಂದರಂತೂ ಪಕ್ಕದವರು ನಾಟಕ ಬಿಟ್ಟು ಅವನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ. ಹಾಗೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದ. ಕುಳಿತು ನಗಲಾಗದೇ ನಿಂತೂ ನಕ್ಕು ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ. ಮೊದಲೇ ದೊಡ್ಡ ಹಲ್ಲುಗಳು. ಒಂದೆರಡು ಎಕ್ಸ್‌ಟ್ರಾ ಬೇರೆ. ಆದರೂ ಚೆಂದದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ, ಮಾಡುವ ತಂಟೆಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲರ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ.

ಇನ್ನು ನಾನೋ... ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾಟಕ ಬೋರಾದರೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ : ಸ್ವೆಟರ್‍ ಶಾಲು ಹೊದ್ದು ಕುರ್ಚಿ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತವರಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಕೌದಿ, ಚಾದರ್‍ನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೆರಡೇ ಬಿಟ್ಟು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ನಿದ್ದೆ ಹೋದವರವರೆಗೂ. ಶೇಂಗಾ ತಿಂದು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಚಾಪೆಯಡಿ ಸಿಪ್ಪೆ ಸರಿಸುವುವವರನ್ನೂ, ತೂಕಡಿಸಿ ತಳ್ಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರನ್ನೂ, ಮಗುವಿನ ಸಿಂಬಳ ತೆಗೆದು ಪಕ್ಕದ ಸೆರಗಿಗೆ ಒರೆಸುವವರನ್ನೂ, ಅದು ಹೊಯ್ದ ಉಚ್ಚೆಗೆ ಮಣ್ಣು ಸುರಿಯುವುದನ್ನೂ... ಹೀಗೆ ನಾಟಕದ ಹೊರತಾಗಿ ನೋಡುವ ಖಯಾಲಿ ನನಗಾಗ ಇತ್ತು.

ತಮ್ಮನಿಗೋ ಅವನಿಗಿಷ್ಟವಾದ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಅನುಕರಿಸುವುದೆಂದರೆ ದಿನ ದಿನ ಹಬ್ಬ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪೌರಾಣಿಕ ಪಾತ್ರಗಳ ಟಿಪಿಕಲ್ ನಗು, ಆರ್ಭಟ ಇನ್ನೂ ಏನೆಲ್ಲ. ಪಾಪ ತಂಗಿ ಬಿಟ್ಟ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಮ್ಮೆ ಹೀಗೆ. 'ನಾನು ಭೀಮ' ಎಂದು ಬಲಗೈ ತೋಳು ತೋರಿಸಿದ್ದ ತಮ್ಮ. ಏನೋ ಚಿತ್ರ ಬರೆಯುತ್ತ ಕುಳಿತ ತಂಗಿ, ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ, ಗಲ್ಲ ಉಬ್ಬಿಸಿ, ಕಣ್ಣು ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡಿ 'ನಾನು ಭೀಮಿ' ಎಂದು ಕೂಗಿದ್ದಳು. ನಮ್ಮಿಂದ ಚಪ್ಪಾಳೆ, ಹೊಗಳಿಕೆ ಮಾತು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದ ಆಕೆಗೆ ನಮ್ಮ ನಗುವಿನಿಂದ ಕೋಪ ಉಕ್ಕಿಬಂದಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ಮಹಾ ಅವಮಾನವಾದಂತಾಗಿತ್ತೇನೋ. ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರಿಳಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಜವಾಗಲೂ ಕೆನ್ನೆ ಊದಿಸಿಕೊಂಡು ಅಮ್ಮನ ಸೆರಗು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಳು.

ಪಾಪ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆದರೂ ರಾತ್ರಿ ಅವಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಗುಟ್ಟು ಮಾತ್ರ ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ. ಆದರೆ ಈಗಲೂ ಅವಳಿಗೆ ನೆನಪಿದೆ ಮತ್ತು ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ, 'ನಾನು ಚಿಕ್ಕವಳೆಂದು ನೀವು ಆಗಾಗ ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಿರಿ. ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗೂ ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಿರಿ. ನಿಮಗಿಂತ ಮೊದಲೇ ಹುಟ್ಟಿದರೆ ಚೆಂದವಿತ್ತು' ಅಂತ. ಆದರೆ ನಾನು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ, ಅವಳ ಹಾಗೆ ಕಡೆಹುಟ್ಟಾಗಿರಬೇಕಿತ್ತು ಅಂತ... ಯಾಕಂತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

***
ನಾಟಕ ಮುಗಿದಾಗ ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತು ಗಂಟೆ. 'ನಟನಾರಾಯಣಿ' ನಾಟಕದ ಪಾತ್ರಧಾರಿ ನಾಣಿ ಹಾಡಿದ ಚೀಜ್ ಮನಸು ಸುತ್ತುತ್ತಿತ್ತು. ಅಬ್ದುಲ್ ಕರೀಂಖಾನ್‌ರ ಗಾಯನವನ್ನು ಕೇವಲ ಗ್ರಾಮೊಫೋನ್ ಮೂಲಕ ಕೇಳಿಯೇ ತಾನು ಕಲಿತಿದ್ದು ಎಂದು ನಾಣಿ ಹೇಳಿದ್ದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇದೆಲ್ಲ ನಡೆದದ್ದು ನಾಟಕದಲ್ಲಾದರೂ, ಪಾತ್ರಧಾರಿ ಆ ಡೈಲಾಗ್ ಒಪ್ಪಿಸಿದನಾದರೂ ನನ್ನ ಖುಷಿ ಅಸಲಿಯದಾಗಿತ್ತು. ಬಣ್ಣದಲಿ ಬಯಲಾದ ಕೆ. ವಿ. ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಹಣೆ ಮೇಲೆ ಗೆರೆ ತಂದುಕೊಂಡು ಗೋಡೆ ಮೇಲೆ ಗಂಭೀರರಾಗಿದ್ದರು. ತೆರೆದ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಹಾಗೇ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರ ನೋಟ ಯಾರಿಗೂ ನಿಲುಕುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ರೀತಿ ಶೂನ್ಯ. ಆ ಶೂನ್ಯದೊಳಗೆಂಥದೋ ಅಪೂರ್ವ ಸೆಳೆತ. ಆ ಸೆಳೆತದೊಳಗೆಂಥದೋ ದಿವ್ಯ ಅನುಭವ.

see also
http://www.kendasampige.com/article.php?id=1497

Monday, October 27, 2008

ಸವಾಲ್ ಜವಾಬ್‌

'ಆಯ್ತೇನೆ ಆಸಾವರಿ?'

ಸಾವನಿಯ ಕೂಗಿಗೆ ಹೂಂ.... ಎಂದು ಷಡ್ಜ್‌ದಿಂದ ಗಾಂಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾಳೆ. ಇನ್ನೂ ನಾ ಬರೋದು ತುಂಬಾನೇ ಹೊತ್ತು ಕಣೇ ಎಂದು ಕೂಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆನ್ನಿಸಿದರೂ ಹೇಳದೇ, ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ನೀರು ಸುರಿದುಕೊಳ್ಳತೊಡಗುತ್ತಾಳೆ. ಅದೊಂದಿಷ್ಟು ಹನಿ ಮೂಗಿನಲ್ಲಿಳಿದು ಕಿರಿಕಿರಿ ಮಾಡಿ ಆಕ್ಷಿನೋ ಕೆಮ್ಮೋ ಬಂದಾಗಲೇ ತಾನಿನ ಲಹರಿ ಏಗ್‌ದಮ್ ನಿಲ್ಲೋದು.

'ನೋಡು ನೋಡು. ಹೇಳಿದವರ ಮಾತು ಕೇಳಬೇಡ ನೀನು. ಇನ್ನೂ ಎಳೆಮಗು ಹಾಗೆ ನೀರಾಟ ಆಡ್ಕೊಂಡ್ ಕೂತ್ಕೋ ಗಂಟೆಗಟ್ಲೆ'.

ಸಾವನಿಯ ಗದರುಪ್ರೀತಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಆಸಾವರಿಗೆ ಅಮ್ಮನನ್ನ ನೆನಪಿಸಿತಾದರೂ, ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ತುಂಡರಿಸಿದ ತಾನನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಳು.

***

ಒಂದೇ ಹದದಲ್ಲಿ ಸುರಿಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ ನಲ್ಲಿನೀರು, ಎಳೆಎಳೆಯಾಗಿ ಹೊಗೆಯಾಡುತ್ತಿದೆ ಮುಚ್ಚಿದ ಬಾಗಿಲ ಸಂದಿಯಿಂದ, ಯಾವುದೋ ರಾಗವೊಂದರ ಆಲಾಪ ಶುರುವಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ ಒಳಗಿರುವುದು ಆಸಾವರಿಯೇ. ಹೊರಪ್ರಪಂಚದ ಬಾಗಿಲಿಗೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಬೀಗ ಜಡಿದು ಪುಟ್ಟ ಬಚ್ಚಲುಮನೆ ಹೊಕ್ಕವಳಿಗೆ ಎಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಏಕಾಂತದ ತೆಕ್ಕೆ. ಎಂದಿನಂತೆ ಕಾಡುವ ರಾಗವನ್ನೇ ಗುನಗುಟ್ಟುತ್ತ ಮೈಮೇಲೆ ನೀರು ಸುರಿದುಕೊಳ್ಳತೊಡಗುತ್ತಾಳೆ. ಸೋಪಿನ ನೊರೆಯಾಟ ಅವಳಿಗಿಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಹಾಯ್ ಎನಿಸಿದಷ್ಟೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮೈಮೇಲೆ ಖಾಲಿ ನೀರು ಸುರಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಇರುವುದೇ ಅವಳಿಗಿಷ್ಟ. ನೀರ ಹರಿವನ್ನೇ ಗಮನಿಸುತ್ತ ಗುರಿಯಿಲ್ಲದ ಅದರ ಪಯಣ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಬಕೆಟ್ಟಿನಿಂದ ಹರಿವ ನೀರಿಗೆ ಅಡ್ಡಗಾಲಿಟ್ಟು ತಡೆಯಲೆತ್ನಿಸುವುದು. ಬಟ್ಟಲುಗಣ್ಣನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಅರಳಿಸಿ ನೀರ್‍ಮುತ್ತು, ನೀರೆಳೆಗಳ ಹರಿವಿನ ಅಮೂರ್ತ ಚಿತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಮೂರ್ತತೆ ಹುಡುಕುವುದು. ಹಾಗೆ ಹುಡುಕುತ್ತಲೇ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ದೀರ್ಘ ಉಸಿರಿನೊಂದಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಷಡ್ಜದ ಮೇಲೆ ನಿಲ್ಲುವುದು. ಚಳಿಗುಳ್ಳಿ ಏಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮತ್ತದೇ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ನೀರು ಹುಯ್ಯುಕೊಳ್ಳುವುದು.

'ನೀನೇನಾದರೂ ಒಂದೇ ಕೂಗಿಗೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟರೆ ಅವತ್ತು ಮೂಲೆಲಿದ್ದ ತಂಬೂರಿ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ನುಡಿದೀತು. ಕಾಯ್ತಿದ್ದೀನಿ ಕಣೆ ಅಂಥ ವೈಚಿತ್ರಕ್ಕೆ. . .'

ಸಾವನಿಯ ಪುನರಾವರ್ತಿತ ಹುಸಿಕೋಪ ಮಾಮೂಲೆನಿಸಿದರೂ ಆಸಾವರಿಗೆ ಅದರಲ್ಲೇನೋ ಹಿತವಿದೆ. ಗೆಳತಿಯ ಹೆಗಲಿದೆ, ಸಲಿಗೆಯಿದೆ. ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲಿದೆ, ಅಪ್ಪನ ಬೆನ್ನುತಟ್ಟುವ ಗುಣ ಏನೆಲ್ಲ ಇದೆ. ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿ ಬಂದವಳಿಗೆ ಎದುರಿಗಿರುವ ಯಾವ ದೇವರ ಪಟಗಳೂ ಎಂದೂ ಸೆಳೆಯುವುದೂ ಇಲ್ಲ ಸೆಳೆದೇ ಇಲ್ಲ. ಸಾವನಿಯ ಎರಡೂ ಹಸ್ತಗಳನ್ನು ಕಣ್ಗೊತ್ತಿಕೊಂಡು 'ಅಮ್ಮಾ ತಾಯಿ ತಾವು ದಮಯಾಡಿಸಬಹುದು. ಇನ್ನೇನಿದ್ದರೂ ನಿಮ್ಮದೇ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ, ಬಚ್ಚಲು ಮನೆಯ ಏಕೈಕ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿಣಿ ತಾವೇ. ದಯಮಾಡ್ಸಿ ದಯಮಾಡ್ಸಿ.. ಹೀಗೆ ಹೀಗೆ'. ಎಂದು ಒಂದೇ ಉಸಿರಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತ ಅವಳನ್ನು ಬಚ್ಚಲು ಮನೆಗೆ ತಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.

ಟವೆಲ್‌ನ್ನ ಸುರುಳಿ ಸುತ್ತಿ ಆಸಾವರಿಯ ಬೆನ್ನಿಗೊಂದು ಮುದ್ದುಗುದ್ದು ಕೊಟ್ಟು ಬಚ್ಚಲುಮನೆಯೊಡತಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ ಸಾವನಿ.

ಸಾವನಿ, ಆಸಾವರಿ ಹೆಚ್ಚೂ ಕಡಿಮೆ ಒಂದೇ ವಯಸ್ಸಿನವರು. ಆಸಾವರಿಯ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಮಗಳು ಸಾವನಿ. ಅವಳ ಪ್ರಬುದ್ಧತೆ, ತಾಳ್ಮೆಯ ಒಂದೆಳೆಯೂ ಆಸಾವರಿಗಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಆಸಾವರಿಯಿನ್ನೂ ಬಲಿಯದ ಹುಡುಗಿ. ಆದರೆ ಸಾವನಿಯ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಆಸಾವರಿ ಬೇರೆಯೇ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪುಟ್ಟ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಇವರಿಬ್ಬರ ವಾಸ. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಇಪ್ಪತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ವಯಸ್ಸು.

ಒದ್ದೆ ಕೂದಲನ್ನು ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಮೂಲೆಲಿದ್ದ ತಂಬೂರಿ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಾವನಿ, ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನದನ್ನು ಕಣ್ಮುಂದೆ ತಂದುಕೊಂಡಳು. ಗುರುಗಳ ಹೆಂಡತಿಗೆ ತಾನು ಹೇಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಆಸಾವರಿ ತೋರಿಸಿದ್ದು, ಒಂಚೂರು ಭಯ-ಭಕ್ತಿನೇ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಅವಳಿಗೆ ತಾನು ಗದರಿದ್ದು ಹಾಗೇ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಹರಿದು ಹೋಯಿತು.

***

'ನಾನು ಟ್ಯೂಶನ್ ಮಾಸ್ತರ್‍ ಅಲ್ಲ. ವಾರಕ್ಕೆರಡು ಸಲಿ ಕ್ಲಾಸ್ ಹೇಳಾಕ. ರೊಕ್ಕದ ಮಕಾ ನಾ ಎಂದೂ ನೋಡಾಂವ ಅಲ್ಲ. ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೇ ಸೇವೆ-ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿಬಂದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕಲಸಾಂವಾ. ವಾರದಾಗ ಒಂದ್ ದಿನ ಮನ್ಯಾಗ ಇದ್ರ ಹೆಚ್ಚ ನಾ. ಯಾವಾಗ ಯಾವ ಫ್ಲೈಟ್ ಹತ್ತಿರ್‍ತೇನಿ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಂಥಾದ್ರಾಗ ಇಷ್ಟ ಸಣ್ಣ ಹುಡುಗೀ ಜೊತಿ ಆಟಾ ಆಡ್ಕೊಂಡ್ ಕುಂಡ್ರಾಕ ಟೈಂ ಇಲ್ರೀಪಾ...' ಪಂ. ಕೇದಾರನಾಥರು ತುಸು ಹಮ್ಮಿನಿಂದಲೇ, ಆಸಾವರಿ ಹಾಗೂ ಅವಳ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದ ಶಿವಮತರಾವ್ ಅವರನ್ನು ಕಣ್ಣು ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡಿಕೊಂಡೇ ನೋಡಿದ್ದರು.

'ಹಂಗ ಅನಬ್ಯಾಡ್ರಿ ಒಂಚೂರ್‍ ಹುಡುಗೀನ್ನ ಹಾಡಿಸ್ಯರ ನೋಡ್ರಿಲಾ. ಅಟss ದೊಡ್ಡ ಮನಸ ಮಾಡಬೇಕ್ರಿಪಾ ಗುರುಗಳ. ನಿಮ್ಮನ್ನs ನಂಬಕೊಂಡೇವಿ' ಅಂತ ಶಿವಮತರಾವ್ ಹೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ, 'ನಾ ಮತ್ತ ಮತ್ತ ಹೇಳತೇನಿ ಅಂತ ಬ್ಯಾಸರಾ ಮಾಡ್ಕೊಬ್ಯಾಡ್ರಿ. ನನ್ನ ಕಲಿಸೋಣಕಿ ಅಂದ್ರ ಪಕ್ಕಾ ಗುರುಕುಲ ಪದ್ಧತಿದು. ಮೊದಲ ಸೇವೆ. ನಂತರ ಅಭ್ಯಾಸ. ಅಂದ್ರ ನಾದಸಂಸ್ಕಾರ ಮೊದಲ ಆಗಬೇಕು. ನಾವ್ ಹಾಡೂದು ಅವ್ರ ಕಿವಿ ಮ್ಯಾಲ ಬೀಳ್ತಿರ್‍ಬೇಕು. ಆಮ್ಯಾಲ ಮುಂದಿಂದು'.

ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಪಂ. ಕೇದಾರನಾಥರ ಕೈ ತಾಂಬೂಲ ಡಬ್ಬಿ ಕಡೆ ಹೋಗಿತ್ತು. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಸಾರಂಗ್ ಮನವಾಡೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ತಾನು ತೊಳೆದ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಬಂದ. ಮೂರು ವರ್ಷವಾಗಿತ್ತು ಅವನು ಗುರುಗಳ ಮನೆಗೆ ಬಂದು. ಓದು ಬಿಟ್ಟು, ಅಪ್ಪನ ವ್ಯಾಪಾರ-ವಹಿವಾಟು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿಸಿ, ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕಣ್ಣೀರಲ್ಲಿ ಕೈತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿ, ಸಂಗೀತಕ್ಕಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತೊರೆದು ಬಂದಿದ್ದ. ಶಿರಸಾವಹಿಸಿ ಗುರುಗಳ ಸೇವೆ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದ. ಆಗಲೇ ಅವನಿಗೆ ಇಪ್ಪತ್ಮೂರಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇದುವರೆಗೂ ಗುರುಗಳು ಅವನಿಗೆ ಎದುರಿಗೆ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಒಮ್ಮೆಯೂ ಪಾಠ ಹೇಳಿದ್ದಿಲ್ಲ.

'ನೋಡೂಣು ಹಾಡು' ಕೇದಾರನಾಥರು ಹುಬ್ಬು ಕುಣಿಸಿ ಆಸಾವರಿ ಮುಖ ನೋಡಿದರು. ಊರಿನಲ್ಲಿ ಹಳೇ ಗುರುಗಳಿಂದ ಕಲಿತ ನಂದರಾಗದ ಧೃತ್ ನ್ನು ಹಾಡಿತೋರಿಸಿದಳು. ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಗೆ ಆ ದೊಡ್ಡ ಹಾರ್ಮೋನಿಯಂನ ಬಾತೆ ಹಾಕುವುದು ಚೂರು ಕಷ್ಟವೇ ಆಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ಅದೆಲ್ಲಕ್ಕೆ ಲಕ್ಷ್ಯ ಕೊಡದೆ, ತನ್ಮಯತೆಯಿಂದ ಹಾಡಿದ ರೀತಿಗೆ, ವಯಸ್ಸು ಮೀರಿದ ಅವಳ ಕಂಠತ್ರಾಣಕ್ಕೆ, ಕೇದಾರನಾಥರು ತಲೆದೂಗಿದರು. ಆದರೂ ಅದನ್ನು ತೋರ್ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ `ನೋಡೋಣ ಕಳಿಸಿಕೊಡಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ವಿಜಯದಶಮಿಯಂದು ವಿದ್ಯಾರಂಭಕ್ಕೆಂದು ಪಂ. ಕೇದಾರನಾಥರ ಮನೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ ವಿದೇಶಿ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ಫಲ-ತಾಂಬೂಲ ತಟ್ಟೆಯಿಟ್ಟು ಗುರುಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಹೋದ ಆಸಾವರಿ, ಹಾಸಿದ್ದ ಚಾಪೆ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಳು.

'ಇಕಿ ರಿದಂ ಫ್ರಾನ್ಸಿಸ್ ಅಲಿಯಾಸ್ ರಾಗೇಶ್ರೀ. ಫ್ರಾನ್ಸಿನ್ಯಾಕಿ. ನನ್ನ ಹತ್ರನs ಕಲಿಬೇಕು ಅಂತ ಬಂದಾಳು' ಎಂದು ಕೇದಾರನಾಥರು ರಾಗೇಶ್ರೀಯ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರು. ಅವಳು ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೆ ನಮಸ್ತೆ ಹೇಳಿ, ತಾನು ತಂದಿದ್ದ ಲ್ಯಾಪ್ ಟಾಪಿನ ಕ್ಯಾಮ್ ಸೆಟ್ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಮಗ್ನಳಾದಳು.

ಗುರುಗಳು ತಂಬೂರಿಗೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ ಆಸಾವರಿಗೆ ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದರು. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ರಾಗೇಶ್ರೀ, 'ಗುರೂಜಿ ಸಿ ಹಿಯರ್‍. ಐ ಸೆಟ್ ಅಪ್ ದಿ ಕ್ಯಾಮ್‌. ಎಂದು ಅವರ ತೊಡೆಮೇಲೆ ಲ್ಯಾಪ್ ಟಾಪ್ ಇಟ್ಟು ಮೊದಲೇ ಹೊಳಪಿದ್ದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಮಿಂಚು ತಂದುಕೊಂಡು ಅವರನ್ನೇ ನೋಡಿದಳು. ವೆಬ್‌ಕ್ಯಾಮ್‌ನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವೇ ನೋಡಿಕೊಂಡ ಗುರುಗಳು ತಾಂಬೂಲ ತುಟಿ ಅರಳಿಸಿ, 'ವ್ಹಾವ್ ಕ್ಯಾ ಬಾತ್ ಹೈ. ಬಹುತ್ ಖೂಬ್ ಬಹುತ್ ಖೂಬ್' ಎಂದರು.

'ಆರು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಭಾರತಕ್ಕ ಬರ್ತಾಳಂತ. ಅದ್ಹೆಂಗವಾ ನೀ ಅಲ್ಲೇ. ನಾ ಇಲ್ಲೇ. ಅದೂ ನಮ್ಮ ಸಂಗೀತ ಹಿಂಗೆಲ್ಲಾ ಕಲಿಯಾಕ ಸಾಧ್ಯ ಆಗೂದರ ಹೆಂಗ? ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕ ಇದೇನೋ ಈ ಲ್ಯಾಪ್‌ ಟಾಪ್ ಹಿಡಕೊಂಡ ಬಂದಾಳು. ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‍ ನೋಡಕೋತ ಅಕಿಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡಬೇಕಂತ. ಅದೇನೋ ಆನ್‌ಲೈನ್ ಟೀಚಿಂಗ್ ಮಾಡ್ರಿ ಅಂತ ಗಂಟಬಿದ್ದಾಳು. ದೇಶ ಬಿಟ್ಟು ದೇಶಕ್ಕ ಬಂದು ಕಲೀತಾಳ ಅಂದ್ರ ಈ ಹೆಣ್ಣಮಗಳ ಭಕ್ತಿ, ಶ್ರದ್ಧಾ ಮೆಚ್ಚಬೇಕ ಮತ್ತ' ಕೇದಾರನಾಥರು ಅವಳ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೈಯ್ಯಾಡಿಸಿದರು. ಗುರುಗಳು ಹೇಳಿದ್ದು ಪೂರ್ತಿ ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರೂ ಲ್ಯಾಪ್ ಟಾಪ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಸೂಚಿಸಿ, ತನಗೆ ಸಂಗೀತ ಕಲಿಸಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿಕೊಂಡು ಗುರುಗಳಿಗೊಂದು ಗುಲಾಬಿ ನಗೆ ಚೆಲ್ಲಿದಳು ರಿದಂ ಫ್ರಾನ್ಸಿಸ್ ಅಲಿಯಾಸ್ ರಾಗೇಶ್ರೀ. ಆಸಾವರಿ ಪಿಳಿ ಪಿಳಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು, ಮುರಿದ ಒಂದು ಹಲ್ಲಿನ ಜಾಗವನ್ನು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ತೋರಿಸಿದ್ದಳು. ಆಮೇಲೆ ಹಲ್ಲು ಮುರಿದದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಬಾಯಿ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಗುರುಗಳೆದುರಿಗೆ ಗಂಭೀರಳಾಗಿ ಕುಳಿತಳು.

***

ಪಂ. ಕೇದಾರನಾಥರ ಮನೆಮಂದಿಗೆಲ್ಲ ಚುರುಕು ಮಾತಿನ ಆಸಾವರಿ ತುಂಬಾ ಹಿಡಿಸಿಬಿಟ್ಟಳು. ಅವತ್ತು ಅಷ್ಟು ಗತ್ತಿನಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದ ಗುರುಗಳು ಎಂಟ್ಹತ್ತರ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಅಪ್ಪನಂತೆ ತೊಡೆಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಮುದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದರಿಂದ ಆಸಾವರಿಗೆ ಕೇದಾರನಾಥರನ್ನು ಗುರುಭಾವನೆಯಿಂದ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಗುರುಗಳ ಹೆಂಡತಿ ದುರ್ಗಾದೇವಿ ಅವತ್ತು ಬಾಗಿಲು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿಕೊಂಡು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು. ದಿನವೂ ಅವರು ಹೇಳಿದಂತೆ ಗುರುಗಳಿಗೂ ಅವರ ಹೆಂಡತಿಗೂ ತಪ್ಪದೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲ್ಲ. ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದವರಂತೆ ನಟಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಪಟ್ ಅಂತ ಎದ್ದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹೀಗೆ ಮಾಡುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಗುರುಗಳ ಹೆಂಡತಿ ಮೇಲೆ ಅವಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಕೋಪ. ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿಸುವವರೇ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಇವರ್‍ಯಾರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು ಎಂದು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮುಖಗಂಟು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನಮಸ್ಕಾರ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮುಗಿಸುವುದು ದಿನಚರಿಯಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು.

ಆಸಾವರಿಯ ಗಾಯನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೂ ಗುರುಗಳ ಛಾಪು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಹಾಡಿದಂತೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹಾಡುವುದೆಂದರೆ ಅವಳಿಗಾಗದ ವಿಷಯ. ಪಾಠ ಒಪ್ಪಿಸುವುದಂತೂ ಅವಳಿಗೆ ಬರುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಬಾರಿಯೂ ಹೊಸ ಪ್ರಯೋಗ, ಹೊಸ ಚಿಂತನೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಹೊಚ್ಚ ಹೊಸದೇ. ಗುರುಗಳು ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಗಮನಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಜೊತೆಗೆ ಹದಿನೆಂಟರ ಅವಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನೂ.

***

ಉಂಡೆ ಮಾಡಲೂ ಬಾರದಂತಾಗಿತ್ತು ನೀರು ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿ ಹಿಟ್ಟೆಲ್ಲ ಕೈಗಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅರೆ ಇದೇನಿದು ಚಪಾತಿ ಮಾಡೋದಂದ್ರೆ ನನ್ನಮ್ಮ ಗಣಿತ ಬಿಡಿಸಿದಷ್ಟು ಸಲೀಸು. ಆದರೆ ಈವತ್ತು ಹೀಗೇಕಾಯ್ತು? ಆಸಾವರಿ ಬರೋ ಮೊದಲೇ ಬೇಗ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿ ಚಪಾತಿ ರೆಡಿ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡ ಸಾವನಿ ಗೋಧಿಹಿಟ್ಟಿನ ಡಬ್ಬಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕಿದಳು. ಹಿಟ್ಟು ಖಾಲಿಯಾಗಿದ್ದು ಮರೆತೇ ಹೋಗಿತ್ತು. ಇನ್ನೇನು ಮಾಡುವುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ, ಕಲಿಸಿದ ಹಿಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದಿಷ್ಟು ನೀರು ಸುರಿದು, ದೋಸೆ ಹದ ಮಾಡಿಟ್ಟಳು.

ಆದರೆ ಆಸಾವರಿ ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಂಬೂರಿ ಶ್ರುತಿ ಮಾಡುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಈಗೇನಾದರೂ ಡಿಸ್ಟರ್ಬ್‌ ಮಾಡಿದರೆ ಬೈಗುಳ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಎಂದು ಸಾವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೇ ರಿಯಾಝ್ ಮುಗಿದಾದ ಮೇಲೆಯೇ ಮಾತನಾಡಿಸುವ ಎಂದು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‍ ಆನ್ ಮಾಡಿ, ಮೇಲ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡತೊಡಗಿದಳು.

ಕಲಿಕೆಯ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಗುರುಗಳ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆಗಬಹುದಾದ ಪರಿಣಾಮದ ಬಗ್ಗೆ ಅವಳಿಗೆ ಅರಿವಿತ್ತು. ಒಂದು ಸ್ವರ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾದರೂ ಬೇರೆ ರಾಗಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಕೊಂಡು ಅಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಾವನಿಗೆ ಸಂಗೀತ ಜ್ಞಾನವಿತ್ತು. ಯಾವ ಗುರುಗಳ ಹಂಗೇ ಬೇಡವೆಂದು ಏಕಲವ್ಯ ದಾರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದವಳಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಒಂದು ದಾರಿ ಹುಡುಕಲೇಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದ ಸಾವನಿಗೆ ಅಚ್ಚರಿ ಕಾಯ್ದಿತ್ತು. ಬನಾರಸ್ಸಿನ ಗೆಳತಿ ಪ್ರಿಯಾ ಮುಖರ್ಜಿ ರಿಪ್ಲೈ ಮೇಲೆ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿದಳು. ತನ್ನ ಗುರು ಶಂಕರಾದಾಸ್ ಶರ್ಮಾ ಆಸಾವರಿಯನ್ನು ಶಿಷ್ಯೆಯನ್ನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಒಪ್ಪಿದ್ದಾರೆಂದೂ, ಸ್ಕಾಲರ್‌ಶಿಪ್ ಪಡೆಯಲು ಬೇಕಾದ ತಯಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವರು ಸೂಚಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೂ ಅವಳು ಬರೆದಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಂದ ಬೈಗುಳ ತಿಂದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಅವಳಿಗೀಗ ಖಂಡಿತ ಡಿಸ್ಟರ್ಬ್‌ ಮಾಡ್ತೇನೆ ಎಂದು ಅರೆಮುಚ್ಚಿದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತಳ್ಳಿದಳು ಸಾವನಿ.

ಆಸಾವರಿ ಬಿಳಿಗೋಡೆಯನ್ನ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತ ತಂಬೂರಿ ನುಡಿಸುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಕಣ್ಣತುಂಬ ನೀರುಗಟ್ಟಿತ್ತು. ಏನಾಯ್ತೆ ಮಹರಾಯ್ತಿ ನಿಂಗೆ? ಅಂದಿದ್ದೇ ತಡ ಆಸಾವರಿ ತಂಬೂರಿ ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಸಾವನಿಯ ಭುಜ ತೋಯಿಸಿದಳು...


***

ಸಂಜೆಯಾಗಿದ್ದರೂ ಬೆಳಗಿನ ಭಟಿಯಾರದ ಆಲಾಪ ಕೇದಾರನಾಥರ ಮನೆ-ಕಾಂಪೌಂಡನ್ನೆಲ್ಲ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಗೇಟ್ ತೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ದಿನವೂ ಕೈ ನೆಕ್ಕಿ, ಮೈಮೇಲೆ ಏರುತ್ತಿದ್ದ ಗುರುಗಳ ಮನೆಯ ಮುದ್ದುನಾಯಿ ಎಂದಿನಂತೆ ಹೊರಬರಲಿಲ್ಲ. ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸ್ಟೇರ್‌ಕೇಸ್‌ನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಳಿ ನಾಯಿಯ ಬದಲಾಗಿ ಕಪ್ಪು ನಾಯಿಯೊಂದು ಇಣುಕಿದಂತಾಯ್ತು. ಆದರೆ ಮುಂದೆ ಬರುವ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆಸಾವರಿ ಒಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣನುಜ್ಜಿಕೊಂಡು ಇದೇನು ತೆನಾಲಿ ರಾಮಕೃಷ್ಣನ ಕತೆಯಾ? ಇಷ್ಟು ದಿನ ಇದ್ದ ಬಿಳಿನಾಯಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಈವತ್ತೇಕೆ ಕಪ್ಪು ಕಾಣ್ತಿದೆ? ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ಸರಿಗಿದೇ ತಾನೆ? ಎಂದುಕೊಂಡ ಆಸಾವರಿ ಗೇಟ್ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಭಟಿಯಾರದ ಜಾಡು ಹಿಡಿದು ಹೋದಳು. ಗುರುಗಳ ಹೆಂಡತಿ ಇಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ಅವಳು ಅಂದು ಗುರುಗಳ ನಮಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಚಕ್ಕರ್‍.

ರಿಯಾಝ್ ಶುರುವಾಗಿ ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅವರ ಹದವಾದ ಕಂಠವೇ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ನಿರಾಯಾಸವಾಗಿ ತಾರಕದ ಪಂಚಮ ಧೈವತವನ್ನೂ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟೊಂದು ಖುಲ್ಲಾ ಆವಾಝ್‌ನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿವರೆಗೆ ಹೋಗಿ ನಿಲ್ಲೋದು ಬೇಕಾ? ಅವರು ಹಾಗೇ ಹಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ ನನಗಂತೂ ಸುರೇಲಿ ಇಷ್ಟ. ನಾನು ಅವರನ್ನ ಫಾಲೋ ಮಾಡಲ್ಲಪ್ಪ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಸವಾಲ್‌-ಜವಾಬ್‌ ಕೊಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಗುರುಗಳ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತಳು.

ಲ್ಯಾಪ್ ಟಾಪ್ ಗುರುಗಳಿಗೆ ಮುಖ ಮಾಡಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರಿಂದ ಅದರಲ್ಲೇನಿದೆ ಎಂದು ಆಸಾವರಿಗೆ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಕುತೂಹಲವಿದ್ದರೂ ಬಹುಶಃ ರಾಗೇಶ್ರೀನೇ ಇರಬೇಕು. ಅವತ್ತೇನೋ ಆನ್‌ಲೈನ್ ಟೀಚಿಂಗ್ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿದ್ದು ಈಗ ನಡೆದಿರಬೇಕು. ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡು ಗುರುಗಳ ಗಾಯನ ಕೇಳುತ್ತ ಕುಳಿತಳು. ಆದರೆ ತನಗೆ ಕಲಿಸುವಾಗ ಒಂದೆರಡು ಆಲಾಪ್, ತಾನ್ ಹೇಳಿ ಅರ್ಧಗಂಟೆಗೆಲ್ಲಾ ಪಾಠ ಮುಗಿಸುವ ಗುರುಗಳು ರಾಗೇಶ್ರೀಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ವಿಭಿನ್ನ ತಾನುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಬರೀ ಪಾಠವಲ್ಲ. ಗುರುಗಳು ಭಟಿಯಾರ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಇಳಿದುಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ನಿಜ ಗುರುಗಳು ಹೇಳೋ ಹಾಗೆ ಸಂಗೀತ ಗಾಡ್ ಗಿಫ್ಟ್!

ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಮನಸ್ಸಿನೊಡನೆ ಸವಾಲ್‌-ಜವಾಬ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಸುಮ್ಮನೆ ಆಸಾವರಿ ಕುಳಿತೇ ಇದ್ದಳು. ಸುಮಾರು ಐದು ನಿಮಿಷಗಳಾದ ಮೇಲೆ ಗುರುಗಳು ಕಳ್ಳಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತ ತನ್ನ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಕುಳಿತ ಅವಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಒಮ್ಮೆಲೆ ಹಾಡುವದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು. ಅತ್ತ ರಾಗೇಶ್ರೀಗೆ ನಾಳೆ ಪಾಠ ಮುಂದುವರಿಸುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿ ಲ್ಯಾಪ್ ಟಾಪ್ ನ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿದರು.

ಇಷ್ಟೊತ್ತನಕ ರಾಗೇಶ್ರೀ, ಈಗ ಆಸಾವರಿsss ಎಂದು ತಾವು ಕುಳಿತಿದ್ದ ಜಾಗಬಿಟ್ಟು ಒಂಚೂರು ಮುಂದೆ ಬಂದರು. ನಿನ್ನ ನಾ ದೊಡ್ಡ ಕಲಾವಿದೆ ಮಾಡ್ತೀನಿ. ನನ್ನ ಕಣ್ಣಾಗ ಇಟಕೊಂಡ್ ನಿನಗ ಸಂಗೀತ ಕಲಸ್ತೇನಿ. ಆದ್ರ ನೀನು. . .' ಗುರುಗಳ ಈ ಹೊಸ ರಾಗವನ್ನೂ ಅದರೊಳಗೆ ಬಂಧಿಯಾದ ಬಂದಿಷ್‌. ಆ ಬಂದಿಷ್‌ನ ನೊಟೇಶನ್ನನ್ನು ಆಸಾವರಿ ಮನಸ್ಸು ಅಂದಾಜಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಆಸಾವರೀsss ಎಂದು ರಾಗವೆಳೆದು ಗುರುಗಳು ಕುಳಿತಲ್ಲಿಂದ ಮೇಲೆದ್ದ ರೀತಿಗೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸಿದ್ದ ತಂಬೂರಿ ಅದರ ಮುಖ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುವಿಕೊಂಡಿತು. ಅದನ್ನು ಅದರ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಅಂದರೆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಸರಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸೇ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ತಕ್ಷಣವೇ ಅನ್ನಿಸಿತಾದರೂ ಗುರುಗಳ ನಾಯಿ ಬೊಬ್ಬೆ ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ವಿಚಲಿತಳಾಗಿ ಹೊರಓಡಿಹೋದಳು. ಆದರೆ ಮುದ್ದು ಬಿಳಿನಾಯಿಯ ಬದಲಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಕಂಡದ್ದು ಅದರದೇ ಮೈಮಾಟ ಹೊಂದಿದ ಕರಿನಾಯಿ. ಮಬ್ಬುಗತ್ತಲಲ್ಲಿ ದುರುಗುಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ನಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡಿಯೂ ನೋಡದಂತೆ ಗೇಟನ್ನು ಲಾಕ್ ಮಾಡದೆಯೇ ಹಾಗೇ ಹೊರ ಓಡಿದಳು. ಹಗಲೊತ್ತೇ ಆ ಮಾವಿನತೋಪಿನ ಅಡ್ಡದಾರಿ ಹಿಡಿದು ಹೋಗಲು ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದ ಆಸಾವರಿ ಅಂದು ಸಂಜೆ ಏಳರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಾವಿನ ತೋಪಿನ ಕಾಲು ದಾರಿಯನ್ನು, ಕತ್ತಲನ್ನೂ ಸೀಳಿಕೊಂಡು ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನಿಡುತ್ತಾ ಹೋದಳು.

***

ಒಂದೇ ಗುರು ಪರಂಪರೆಯನ್ನೇ ಕಲಿಯಬೇಕೆಂದು ತಾನು ಹಟ ತೊಟ್ಟಿದ್ದೇಕೆ? 'ನಿನಗೆ ಸಂಗೀತ ಗಾಡ್ ಗಿಫ್ಟ್. ನೀನು ಹಾಡುವ ವೇದಿಕೆಯೇ ಬೇರೆ' ಎಂದು ಬಡಬಡಿಸಿದ ಗುರುಗಳ ಬರಡು ಮಾತನ್ನು ಇಷ್ಟುದಿನ ತಾನು ನಂಬಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರ ಫಲವೇನು? ನಾದಸಂಸ್ಕಾರ ಅಂತೆಲ್ಲ ಪುರಾಣ ಹೇಳಿದವರು ಅಂದು ರಾಗೇಶ್ರೀಗೆ ಆನ್‌ಲೈನ್ ಟೀಚಿಂಗ್ ಗೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದರ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಏನಿರಬಹುದು? ಬೆಳ್ಳಿಚಮಚ ಬಾಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಹುಡುಗ ಸಾರಂಗ ಮನವಾಡೆ ಇನ್ನೂ ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದುದೇಕೆ?

ಮತ್ತೆ ಆಸಾವರಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸವಾಲ್‌-ಜವಾಬ್‌ ಶುರು ಆಗಿತ್ತು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಸಾವನಿಯ ಕೈ ಹಿಡಿದು 'ಸಾವನಿ, ಊರು ಬಿಟ್ಟಾಗ ಕಂಡಿದ್ದು ಬೆಂಗಳೂರು. ಈಗ ಹೊರಟಿರೋದು ಬನಾರಸ್‌.'

'ಮುಂದೆ? ಹೇಳು ಆಸಾವರಿ ಏನು ಅಂತ' ಸಾವನಿ ಕೇಳಿದಳು. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಆಸಾವರಿ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಳಾದರೂ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ರೈಲ್ವೇ ಅನೌನ್ಸರ್‍ ನುಂಗಿಹಾಕಿಬಿಟ್ಟಳು.

ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಆಸಾವರಿ ಕುಳಿತ ಕಿಟಕಿ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ನಿಂತಳು ಸಾವನಿ.

'ಎರಡು ಹಗಲು ಮೂರು ರಾತ್ರಿಗಳನ್ನು ನಾನಿದರಲ್ಲೇ ಕಳೆಯಬೇಕು. ಬೆಳಕಿದ್ದಾಗ ಬೆಳ್ಳಕ್ಕಿಯಂತೆ ಸಾಗುವ ಈ ರೈಲು ಕತ್ತಲಲ್ಲೂ ಹೀಗೆ ಓಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ತಾನು ಸೇರುವ ಜಾಗವನ್ನು ನಿಗದಿತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅದು ತಲುಪಲೇಬೇಕು. ಕತ್ತಲಾಯಿತೆಂದು ನಿಲ್ಲುವ ಜಾಯಮಾನ ಇದರದಲ್ಲ. ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಸರಿಸಿ ಬೆಳಕಿನ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹಳಿಯ ಮೇಲೆಯೇ ಚಲಿಸುವುದು ಇದರ ಧರ್ಮ. . . ' ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಳು ಆಸಾವರಿ. ಈಗ ನೆನೆದಿದ್ದು ಕಿಟಕಿ ಸರಳುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಇದ್ದ ಆಸಾವರಿಯ ಭುಜ.

ಒಂದೊಂದೇ ಡಬ್ಬಿಗಳು ಸಾವನಿಯನ್ನು ದಾಟತೊಡಗಿದವು. ಒಂದು ರೀತಿ ಖಾಲಿತನ ಅವಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆಲೆ ಹಿಡಿಯಾಗಿಸಿತು. ಅಗಲುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಅನಿವಾರ್ಯವೇ ಹೊಸ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತ ರೈಲು ಗಾಲಿಗಳು ಲಯಬದ್ಧವಾಗಿ ವೇಗವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡವು. ಆ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲೂ ಬಿದ್ದ ತುಂತುರು ಹನಿಯ ಬೆಳ್ಳಿ ಬೆಳಕು ಸಾವನಿಗೆ ಎಂಥದೋ ಶಾಂತಿಸ್ಪರ್ಶ ನೀಡಿದವು.

ಅತ್ತ ಕತ್ತಲೆ ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಓಡುವ ರೈಲಿಗಿಂತ ವೇಗವಾಗಿ, ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಆಸಾವರಿಯ ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ, ಅದೇ ತುಂತುರು ಹನಿಯ ಬೆಳ್ಳಿ ಬೆಳಕು ಒಡ್ಡು ಕಟ್ಟಿತು.

'ಹಿಂದಿನ ಒಂದೊಂದು ದಿನ-ಗಳಿಗೆಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿಸಿ ಕತ್ತಲಗೂಡಿನಲ್ಲಿಟ್ಟು ಅವೆಲ್ಲವುಳಿಗೊಂದು ಬೀಗ ಜಡಿದು, ಇನ್ಯಾರಿಗೂ ಆ ಬೀಗದ ಕೈ ಸಿಗದಿರಲಿ' ಎಂದು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ತಾನೇ ಜವಾಬ್ ಕೊಟ್ಟುಕೊಂಡು ಆ ಬೀಗದ ಕೈಯನ್ನು ದೂರ ದೂರ ಎಸೆದುಬಿಟ್ಟಳು ಆಸಾವರಿ.

ಆ ಎಸೆತದ ರಭಸಕ್ಕೆ ಎಂದೂ ಕಂಡಿರದ ಭಾರೀ ಮಿಂಚೊಂದು ಟಿಸಿಲೊಡೆದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅದರ ಹೊಳಪು ಆಸಾವರಿಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿ ಹೋಗಿತ್ತು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ.


-ಶ್ರೀದೇವಿ ಕಳಸದ

(ಕನ್ನಡಪ್ರಭ - ದೀಪಾವಳಿ ವಿಶೇಷಾಂಕಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿತ ಕಥೆ) c also http://www.kannadaprabha.com/NewsItems.asp?ID=KP420081025051810&Title=Sapthahikaprabha&lTitle=%D1%DB%AE%DB%A1%D5O%DA%AE%DA%C3%BA%DA&Topic=0&ndate=10/30/2008&Dist=0

Wednesday, October 22, 2008

ಅಚ್ಚಾಗದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು

ಬೆರಳಲ್ಲಿ ಬೆರಳ ಬೆಸೆದು

ಫುಟ್‌ಪಾತಿನ ಬಾರ್ಡರ್‍ ಟ್ರೀಗುಂಟ

ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವುದೆಂದರೆ

ಅವನಿಗಿಷ್ಟ.

ಹೊಂಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ಕಣ್ಣರಳಿಸಿ,

ಹಸಿರ ಕುಡಿ ಸವರಿ,

ಇಬ್ಬನಿಗೆ ತುದಿಬೆರಳ

ತಾಕಿಸುವುದರಲ್ಲೇ

ಅವನಿಗೆ ಎಳೆಎಳೆ ಖುಷಿ.

ಹತ್ತೂ ಕಣ್ ಸೆಳೆವಂತೆ

ನಗೆ ಬೀರುವ ಚೆಲುವ.

ಕಾಣದ ದೇವರಿಗೆ ಕೈಮುಗಿದು,

ಎದುರುಬದರಾಗುವ

ಬಾಗಿದ ಕಾಯಗಳಿಗೆ ಬಾಗುತ್ತ,

ಕಣ್ಣೆ ಮುಚ್ಚೆ ಕಾಡೆಗೂಡೆಯ

ಎಳೆಕೆನ್ನೆಗಳ ಚಿವುಟುತ್ತ

ಹಂಚಿ, ಪಡೆಯುವುದೇ ಪ್ರೀತಿ-

ಅದು ಅವನ ಬದುಕ ರೀತಿ.



ಇವಳಿಗೋ ಹಗ್ಗದ ಮೇಲೆ

ನಡೆವ ಹಂಬಲ.

ಒಮ್ಮೆ ಕಿತ್ತ ಅವಳ ಕಾಲಿಗೆ

ಗಮ್ಯದತ್ತಲೇ ಚಿತ್ತ.

ಹೆಜ್ಜೆ

ತಪ್ಪಿದರೂ ಬೇಡ ಆಸರೆ,

ಗೊತ್ತಿದೆ ಕಾರಣ ಅವಳಿಗೆ-

ಆ ಕರಗಳಿಗೆ ನಿಲುಕಲಾರವು

ಈ ಭುಜಗಳು ಎಂದು,

ಎಂದೂ....



ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿವೆ ನಗಲು.

ಹೆಜ್ಜೆ

ತಪ್ಪಿದರೆ ಇದ್ದೇ ಇದ್ದಾಳೆ ಇಳೆಯೆಂಬ ಗೆಳತಿ.

ಬೇಡ ಅವಳ ಮಡಿಲು.

ಸಾಕು ಅವಳ ಹೃದಯ.

ಮಡಿಲೊಳಗೆ ಮುಖವಿಡುವುದಕ್ಕಿಂತ

ಅವಳೆದೆ ಕನ್ನಡಿಯೊಳಗೆ ಕಾಣುವ ತಾನು.

ಅದಕ್ಕೆ ಅವಳು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ

ಅಚ್ಚಾಗುವ

ಅವನ ಸಾವಿರ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಿಗಿಂತ

ಅಚ್ಚಾಗದ

ಹಗ್ಗದ ಮೇಲಿನ ತನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳೇ ಹೆಚ್ಚೆಂದು.

ಎಂದೆಂದೂ...

ತುಕಡಾ

*** 1 ***

ನೆತ್ತಿ ನೇವರಿಸಿದರೆ

ನೋಡುವುದ್ಯಾಕೆ ನೆಲ?

ಹಂಬಲಿಸಬೇಡ

ಅವಳ

ಮಡಿಲ.

ಒಡಲ.

ಒರೆಸಬಲ್ಲೆ

ಕಣ್ಣೀರ

ತೋಯಿಸಬಲ್ಲೆ

ತುಟಿಯ


*** 2 ***



ನಮಸ್ಕರಿಸುವುದ ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು

ತಲೆಬಾಗಿ

ಅಮ್ಮ.

ಅಲುಗಾಡದೇ

ಒಂದಿನಿತೂ ಮುಗಿಲಿಗೆ

ಮುಖಮಾಡಿ ನಿಂತ

ಸಾಲು-ಸಾಲು ಮರಗಳ

ಧ್ಯೇನಿಸುತ್ತಿತ್ತು

ಮಗು.



*** 3 ***



ದೂಡಿ ಕತ್ತಲ

ಚೆಲ್ಲುತ್ತೇನೆ ಬೆಳಕು

ಹಮ್ಮು

ಪ್ರಣತೆಗೆ.

ಸುಟ್ಟುಕೊಂಡರೂ ಮೈ

ದೀಪ ನಗಿಸುವ

ಕಾಯಕ

ಬತ್ತಿಗೆ. ಎಣ್ಣೆಗೆ.

Monday, October 20, 2008

ತುಕಡಾ

ಅತ್ತು ಎದೆಗಾತುಕೊಂಡಾಗಲೆಲ್ಲ

ನಿಲ್ಲಿಸು ಅಳು.

ಬೆಳಗಿಗೆ ತರವಲ್ಲ ಇದು

ಅನ್ನುತ್ತಾನೆ ಅವ.

ಹೊರಗೂ ಅಳು

ಒಳಗೂ ಅಳು

ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಅಳು ಅಳು...

***

ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಆ ಅಳು,

ಎದೆಬಿಟ್ಟು, ಕೊಟ್ಟಾಗ-

ಭುಜಕ್ಕೆ ಭುಜ

ಪ್ರತಿ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲೂ

ಕನವರಿಸಬಹುದಲ್ಲವೇ ಅವ?

ಹಿತವಾಗಿತ್ತು ಆ ಅಳುವೇ ಎಂದು...

Saturday, October 18, 2008

ಮತ್ತೊಂದು ತುಕಡಾ

ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ

ಯಾರಿಗೂ.

ಬರುವಾಗಲೂ ಕೇಳಿಲ್ಲ

ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ

ಹೋಗುವಾಗಲೂ.

ಹಾರಿದೆ, ಹೇಳಿದ್ದು ಹಗಲೇ.

ಹೊಕ್ಕಿದೆ, ಕೇಳಿದ್ದು ಕತ್ತಲೆ

Wednesday, October 15, 2008

ಕೈ ಬಿಟ್ಟೂ ಕಣ್ಣೂ ಮುಚ್ಚಿ

ಗಾಡಿ ಓಡಿಸ್ತಿರಬೇಕಾದ್ರೆನೇ ನಾನು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅದೂ ಬೇಸರವಾದರೆ, ಇಷ್ಟವಾದವರ, ಕಷ್ಟಕೊಡುವವರ ಮುಖಗಳನ್ನ ಆ ಕಪ್ಪುಗಡಿಗೆಯೊಳಗೇ ಚಿತ್ರಿಸಿಕೊಂಡು, ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ದಬಾಯಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ಇನ್ನೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆಯಂತೂ ಸುಮ್ಮನೊಂದು ನಗೆ ಚೆಲ್ಲುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ಕಣ್ಣು ಕಿರಿದು ಮಾಡಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರೊಂದನ್ನೋ, ಕಣ್ಣಗಲಿಸಿ ಹೂಂಕಾರವನ್ನೋ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೇನೆ ನನಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆಯೇ. ಎಣಿಸಿದಂತೆ ಆಗದಿದ್ದನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಒಂದರ್ಧ ಸೆಂಟಿಮೀಟರ್‍ ಅತ್ತಿಂದ ಇತ್ತ ಇತ್ತಿಂದ ಅತ್ತ ಚಲಿಸಿಯೂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ ಕತ್ತು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಗಮನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಗಮನಿಸಿದರೂ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರೊಳಗೂ ಇಂಥದೇ ಇನ್ನೇನೇನೋ ತಳಕು ಹಾಕುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ, ಜೊತೆಜೊತೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದವರೆಲ್ಲ ಅದ್ಯಾವ ಮಾಯೆಯಲ್ಲೊ ಅದಲು-ಬದಲಾಗಿ, ಚದುರಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಹೀಗೆ ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕು ರಾಕ್ಷನ ತೆಕ್ಕೆಯೊಳಗೆ ಯಾವುದೊಂದೂ ತರ್ಕಕ್ಕೆ ನಿಲುಕದಾದಾಗ ಸಿಕ್ಕ ಸಿಗ್ನಲ್‌ನಲ್ಲೇ ತಳ್ಳಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಹೆಲ್ಮೆಟಿನೊಳಗೆ ಮೊಬೈಲನ್ನ. ನಂತರವೇನಿದ್ದರೂ ಆಪ್ತಮನಸುಗಳೊಂದಿಗೆ ನೇರಾನೇರ ವಾಗ್ದಾಳಿ. ಆಲಾಪ. ಪ್ರಲಾಪ : ಜಡಿಮಳೆಯಂತೆ, ತುಂತುರು ಹನಿಯಂತೆ. ನಿಂತ ಮಳೆಯಂತೆ. ಆದರೆ ಶಂಖ ಸುಳುವಿನ ಕಿವಿಗಂಟಿ, ಶೃಂಗಾರ ಲಹರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹೆಲ್ಮೆಟಿನ ಮೆತ್ತನೆಯ ಒಳಗೋಡೆಗೋ ನೂರಲ್ಲ ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ತರಹ ವಿರಹ. ಆದರೆ ಅದರ ಚಿತ್ತವೇನಿದ್ದರೂ ಸಿಕ್ಕ ಕೆಲ ಗಳಿಗೆಯನ್ನೇ ಮೊಗೆದು ಮೆಲ್ಲುವತ್ತ. ಮಾತೆಲ್ಲ ಮಥಿಸಿ, ನನ್ನೊಳಗಿನ ಮೌನ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿದಾಗ, ಹಣೆಬಿಟ್ಟು ಜೋಡುಹುಬ್ಬಿನತ್ತ ನಿಧಾನ ಬಾಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ ಸಹಸ್ರಪದಿಯಂತೆ ವಿಲಂಬಿತದಲ್ಲಿ. ದಾರಿ ಕಾಣಲಾರದೇನೋ ಎಂದೆನಿಸಿದಾಗ ತಳ್ಳುವಿಕೆ ಅನಿವಾರ್ಯ. ನನ್ನ ಆ ಅನಿವಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಅದು ಮಮತೆಯನ್ನೇ ಎರೆಯುತ್ತದೆ. ಮುನಿಸನಲ್ಲ.

ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕ ಹಸಿರ ಪರದೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ನಟ್ಟನಡುವೆ ಕಪ್ಪು ಕಾಲು ಚಾಚಿಕೊಂಡ ರಾಜಭವನದ ಬೀದಿಯೆಂದರೆ ನನ್ನ ಗಾಡಿಗೂ ಹುರುಪು. ಇದೇ ನೆಪದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ನೆತ್ತಿ ತಂಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಸೆ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ಟಿಗೂ. ಅದೊಂದು ಭಾನುವಾರ, ಚೆಂದ ಕತೆ ಬರೆವ ಕುಂವೀಯವರನ್ನು ಕಾಣಲು 'ಛಂದ'ದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅವರ ಕತೆ ಸಾಲುಗಳಂತೆಯೇ ಅವರ ಮಾತಿನ ಧಾಟಿ. ಮುಚ್ಚುಮರೆಯಿಲ್ಲದ ನಿಚ್ಚಳ ಮನಸ್ಸು. ಜೀವನಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಅವರ ಜವಾರಿ ವಿಚಾರಧಾರೆ ಎಲ್ಲ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ವಾಪಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಬಿತ್ತು ಸಿಗ್ನಲ್! ಅಯ್ಯೋ ಇದೇನು ಮಹಾ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಹಾಗೇ ಜೈ ಅಂದೆ. ತಕ್ಷಣವೇ ಎಡಬದಿಗಿದ್ದ ಖಾಕಿಯೊಳಗಿನ ಕೈಗಳಿಂದ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ವಾಗತ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ ಸಿಗ್ನಲ್ ಬಿದ್ದಿದಿಯೆಂದು ತೆಪ್ಪಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಮಹಾಶಯನೊಬ್ಬ ನನ್ನ ಜೈಕಾರ ಕೇಳಿ, ತಾನೂ ಸಿಗ್ನಲ್ ಜಂಪ್ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಒಂದು ಖಾಕಿ ದೇಹ ಅವನನ್ನೂ, ಇನ್ನೊಂದು ದೇಹ ನನ್ನನ್ನು ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದವು. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲ, ಹೌದಲ್ಲ. ತಪ್ಪು ನನ್ನದೇ, ಶಿಕ್ಷೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಲೇಬೇಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಹಾಗೆ ಮಾಡದೇ 'ಪ್ರೆಸ್ಸಾಯನಮಃ' ಎಂದು ಮಣಮಣಿಸಿದೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಒಂದು ನಿಮಿಷ. ನಿಮ್ ಹಿಂದೆ ಇರುವವರು ದಂಡ ಕಟ್ಟಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗಲಿ ನಂತರ ನೀವು ದಯಮಾಡಿಸಬಹುದು ಎಂದರು ನನ್ನ ತಡೆದವರಲ್ಲೊಬ್ಬರು. ಆಕಾಶವಾಣಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದರ ಪ್ರಭಾವವೋ, ನಾಟಕಪ್ರಿಯನೋ, (ವಿ)ಶೇಷ ಮರ್ಯಾದೆಯೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆ ಖಾಕಿಯಪ್ಪನ ಆಂಗಿಕಾಭಿನಯ ಹಾಗೂ ಮಾತಿನ ಧಾಟಿಗೆ ನಗು ಬಂದರೂ ನುಂಗಿಕೊಂಡೆ. ದಂಡ ಕಟ್ಟಿದವ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಾನು ಮುಂದಿನ ಸಿಗ್ನಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಅವನಿಗಿಂತ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟೆ. ಛೆ ಹೇಗಾಗಿರಬೇಡ ಅವನಿಗೆ?

ಪೊಲೀಸರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದೆ ಎನ್ನುವ ಹಮ್ಮು ಒಂದೆಡೆ ಇದ್ರೆ, ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದು ಸರೀನಾ ಅನ್ನೋ ಬೇಜಾರು ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ. ಇದೆಲ್ಲ ಗಮನಿಸಿದ್ದ ಕುಂವೀ ಬೇಸರಿಸಿಕೊಂಡೋ, ಬಸ್ಸಿಗೆ ಲೇಟಾಯ್ತು ಎಂದೋ ಕೊಟ್ಟೂರಿನತ್ತ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು ಅದಾಗಲೇ ನನ್ನೊಳಗಿನಿಂದ.

ಭಾನುವಾರವಾದ್ದರಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಸಿಗ್ನಲ್ ಜಂಪ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡೇ ಮನೆಯತ್ತ ಮರಳಿದೆ. ಕುಂವೀಯ 'ಅರಮನೆ' ಕೊಳ್ಳಲು ಹೋದವಳಿಗೆ ಅವತ್ತು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ವಸುಧೇಂದ್ರರ 'ಅಮ್ಮ' (ನಮ್ಮಮ್ಮ ಅಂದ್ರೆ ನಂಗಿಷ್ಟ). ಹಾಸಿಗೆಗಿಳಿದ ಮೇಲೂ ನನ್ನವನ್ಯಾಕೋ ಒಂಚೂರು ಕೋಪ, ಬಿಗುಮಾನದಿಂದ ಶೂನ್ಯನೋಟ ಬೀರುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ, ತನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಸಿಟ್ಟುಗಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡುತ್ತ, ತಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನಂತೆ ನನಗವ ಕಂಡ. ಬಹುಶಃ ಇರೋ ಒಂದು ಭಾನುವಾರವೂ ನೆಟ್ಟಗೆ ಮನೇಲಿರಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೋ ಏನೋ. ಕರೆದರೆ ಬರದೆ ಹೋದೆ ನೀನು... ? ಎಂದರೆ ಮತ್ತದೇ ಹಳೇ ರಾಗ ಶುರುವಾದೀತೆಂದು, ಮೆಲ್ಲಗೆ.... ನಮ್ಮಮ್ಮ ಅಂದ್ರೆ ನಂಗಿಷ್ಟವನ್ನ ತುಸು ಜೋರಾಗಿಯೇ ಓದತೊಡಗಿದೆ. ಮೊದಮೊದಲು ಅವನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಶುರುವಾದ ನಗು ತುಟಿ ಮೇಲೆ ಇಳಿದು, ನಂತರ ಕೆನ್ನೆಪೂರ್ಣ ಆವರಿಸಿತು. ಆಮೇಲೆ ಕೋಣೆತುಂಬ. ಆದರೆ ಓದು ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಇಬ್ಬರೆದೆಯೂ ಭಾರವಾಗಿತ್ತು. ಪೂರ್ಣ ಓದು ಮುಗಿದಾಗ, ಏನೋ ಹೇಳಲು ಹೋದವಳಿಗೆ ತಡೆದು ಬೇಡ ಮಾತು ಎಂದಿದ್ದ. ವಸುಧೇಂದ್ರರ ಅಮ್ಮ, ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿದ್ದರು. ಅವನ ತೋಳು ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲನ್ನೂ, ಅಜ್ಜಿಯ ಸೆರಗಿನ ಹಿತವನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೇ ಅನುಭವಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು.

ಮರುದಿನ ಆ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಸ್ಪರ್ಶವನ್ನೇ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಆಫೀಸಿಗೆಂದು ಗಾಡಿ ಏರಿದ್ದೆ. ಅಂಕು-ಡೊಂಕಿನ ಬಾವಿ, ಶಂಖ-ಚಕ್ರದ ಬಾವಿ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದರೆ ಒಂದು ಹನಿಯಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವಂತಿದ್ದ ನನ್ನ ಕಿವಿಯ ಸಾಮಿಪ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ತಲೆ ಏರಿತ್ತು ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಎಂದಿನಂತೆ. ಅಂದ ಹಾಗೆ ರಾಜಭವನದ ಬೀದಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂನ ಅಂಡರ್‌ಪಾಸ್‌ ಎಂದರೆ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಹೆಲ್ಮೆಟ್‌ಗೂ ಪ್ರೀತಿ. ಕೆಲ ಕ್ಷಣವಾದರೂ ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕಿನ ಕಿರಿಕಿರಿಯಿಲ್ಲದೇ ನಿರಾತಂಕವಾಗಿ ಹಾರಿ ಹೋಗಬಹುದು ಎಂದು. ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನನ್ನ ಹುಡುಗಾ(ಹುಚ್ಚಾ)ಟದ ಖಾತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ಹವ್ಯಾಸಗಳು ಸೇರಿಕೊಂಡಿರುವುದರಿಂದಲೋ ಏನೋ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂ ಅಂಡರ್‌ಪಾಸ್ ಕಂಡೊಡನೆ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ಟು ನಡುಗತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ತೋರಗೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮರ್ಯಾದೆ ವಿಷಯ! ಆದರೆ ಅಂಥ ತಲೆ ಹೋಗುವಂಥದ್ದೇನಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಒಂದು, ಕೆಲ ಸೆಕೆಂಡುಗಳಾದರೂ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸುವುದು. ಇನ್ನೊಂದು ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಚೂರೇ ಚೂರು ಸಮಯ ಕೈ ಬಿಟ್ಟು ಗಾಡಿ ಓಡಿಸುವುದು. ಅಷ್ಟೇ

see also
http://www.kendasampige.com/article.php?id=1427

Saturday, October 11, 2008

ಒಂದೆರಡು ತುಕಡಾ

*** 1 ***

ತೋಯ್ದ ಎದೆಯ

ಬಿಸಿಯುಸಿರಿಂದ ಆರಿಸುವಾಗ

ತೋಯ್ದಿದ್ಯಾಕೆ?

ಅವ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ

ಹೇಳಲಿಲ್ಲ ಅವಳೂ.

ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು ಎದೆ ಮಾತ್ರ

ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ...


ತೋಯಿಸಿದ್ಯಾಕೆ?


*** 2 ***

ಇನ್ನೇನು ಅವಳು

ಹೊರಟೇ ಹೋಗ್ತಾಳೆ

ತನಗ್ಯಾರಿನ್ನು?

ಹಣೆಗೆ ಕೈಹಚ್ಚಿ

ಬೆಳಗಿನಿಂದ ಕುಳಿತವನಿಗೆ

ನೆನಪಾದದ್ದು ಕತ್ತಲಾದಾಗ-

ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡವಳು!