Monday, October 20, 2008

ತುಕಡಾ

ಅತ್ತು ಎದೆಗಾತುಕೊಂಡಾಗಲೆಲ್ಲ

ನಿಲ್ಲಿಸು ಅಳು.

ಬೆಳಗಿಗೆ ತರವಲ್ಲ ಇದು

ಅನ್ನುತ್ತಾನೆ ಅವ.

ಹೊರಗೂ ಅಳು

ಒಳಗೂ ಅಳು

ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಅಳು ಅಳು...

***

ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಆ ಅಳು,

ಎದೆಬಿಟ್ಟು, ಕೊಟ್ಟಾಗ-

ಭುಜಕ್ಕೆ ಭುಜ

ಪ್ರತಿ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲೂ

ಕನವರಿಸಬಹುದಲ್ಲವೇ ಅವ?

ಹಿತವಾಗಿತ್ತು ಆ ಅಳುವೇ ಎಂದು...

2 comments:

ಪಲ್ಲವಿ ಎಸ್‌. said...

”ಪ್ರತಿ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲೂ

ಕನವರಿಸಬಹುದಲ್ಲವೇ ಅವ?

ಹಿತವಾಗಿತ್ತು ಆ ಅಳುವೇ ಎಂದು...”

ಖಂಡಿತ ಶ್ರೀದೇವಿ, ಅನುಮಾನವೇ ಇಲ್ಲ. ಮೊದಲು ನಿನ್ನ ಅಳು, ನಂತರ ಅವನದು.

ಬರೀ ಅಳುವಿನ ಅಳಲೇ ಆಯಿತಲ್ಲ ! :)

- ಪಲ್ಲವಿ ಎಸ್‌.

s.vitla said...

ಅಳುವ ಮುದ್ದು ಕಂದನನ್ನು ಎದೆಗಾತುಕೊಳ್ಳುವ ದಿನ ಬರಲಿ... ಎಲ್ಲ ಅಳುವೂ ಮರೆಯಾಗುತ್ತದೆ... good luck shree...