Tuesday, September 28, 2010

ಅವಿತ ಪ್ರಶ್ನೆ, ಬಯಲ ಉತ್ತರ

ಮಳೆ ಬರುತ್ತದೆ
ತೋಯುತ್ತದೆ ನೆಲ.
ನೆಲ ಪ್ರಶ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ
ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ ಮಳೆಯೂ.
ಆದರಿವರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು
ಉತ್ತರಗಳನ್ನೂ
ಮಾಡಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಜೋಪಾನ-
ಮಳೆಯಂಗಿ ತೊಡಿಸಿ, ಕಂಬಳಿ ಹೊದಿಸಿಯೋ
ಅವು ನೆನೆಯದಂತೆ, ನಡುಗದಂತೆ.

ನೆಲಕ್ಕಿಡುವುದೇ? ಎಂದು
ಭದ್ರವಾಗಿರಿಸಿದ್ದಾರೆ ಕೆಲವರು
ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಗೋಡೆಗಳೊಳಗೆ
ಕೊರೆದ ಮಾಡಿನೊಳಗೆ-
ಚಂದಕ್ಕೆಂದು ಹಾಕಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಚೌಕಟ್ಟೂ.

ಬೆನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದು ಬಿಳಿಗೇ ಆದರೂ
ಅಕ್ಷರಗಳವು ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದವು.
ಆಕಾರ ಭಿನ್ನ.

ಅವಿತ ’ಪ್ರಶ್ನೆ’ಗದು
ಸುರಿವ ಮಳೆಯ ನೆನಕೆ.
ಬಯಲಾಗುವೆನೆಂದು-
ಕವನರಿಸುತಿದೆ ’ಉತ್ತರ’

ಉತ್ತರದ
ಪ್ರಶ್ನೆಯ
ಉಸಿರು-ನಿಟ್ಟುಸಿರು
ಮಬ್ಬಾಗಿಸುತ್ತಲೇ ಇದೆ
ಆ ಚೌಕಟ್ಟಿನ ಗಾಜನ್ನು.

-ಶ್ರೀದೇವಿ ಕಳಸದ

೨೦೦೯ ರ ಡಿಸೆಂಬರ್‌ ಮಯೂರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟ.

5 comments:

sunaath said...

ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಒಂದು ಕವನ ಹೊರಬಂದಿದೆ. ಸುಂದರವಾದ ಕವನ. ಅಭಿನಂದನೆಗಳು.

jithendra hindumane said...

ಸುಂದರ ಕವನ...

shivu.k said...

ಆಗ ಓದಿದ್ದ ನೆನಪು...ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮರುಕಳಿಸಿತು..ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ..

Usha B N said...

ಉತ್ತರದ
ಪ್ರಶ್ನೆಯ
ಉಸಿರು-ನಿಟ್ಟುಸಿರು
ಮಬ್ಬಾಗಿಸುತ್ತಲೇ ಇದೆ
ಆ ಚೌಕಟ್ಟಿನ ಗಾಜನ್ನು... wah beautiful! i loved these lines.

Chamaraj Savadi said...

ಮಳೆಯಲ್ಲ,
ಕಣ್ಣೀರೂ ತೋಯಿಸುತ್ತದೆ
ನೆಲವನ್ನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ,
ಮನವನ್ನೂ

ಉತ್ತರ ಕೊಡುವವರಾದರೂ ಯಾರು?
ಅವರೆಲ್ಲ ಜೋಪಾನವಾಗಿದ್ದಾರೆ
ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಕನಸುಗಳಲ್ಲಿ, ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ
ಬ್ಯಾಂಕ್‌ ಖಾತೆಯಲ್ಲಿ, ಲಾಕರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ,
ಭೋರ್ಗರೆದು ಮೊರೆಯುವ ಸ್ಪೀಕರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ

ಕನಸುಗಳಿಗೆ ದನಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಗೆಳತಿ
ಅಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಬೆಳಕೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ
ಜಗತ್ತು ಗುರುತಿಸುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ?
ಗಡಚಿಕ್ಕುವ ಶಬ್ದ, ಕೋರೈಸುವ ಬೆಳಕಿನ ಅಬ್ಬರದಲ್ಲಿ
ಕನಸು ಕರಗುತ್ತದೆ,
ಕರೆ ಕೂಡ ಉಳಿಯದಂತೆ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ

ಎಲ್ಲೋ ಮೌನದ ನೀರವತೆಯಲ್ಲಿ
ಕನಸು ಬಿಕ್ಕುತ್ತದೆ
ಅತ್ತವನ ಮನದಲ್ಲಿ
ಮತ್ತೆ ನೋವು ಉಕ್ಕುತ್ತದೆ

ಗಾಜಿನ ಚೌಕಟ್ಟು ಮಬ್ಬಾಗುತ್ತದೆ ನಿಜ
ಮಳೆಗಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ
ಕಣ್ನೀರಿಗೂ
ಗಾಜಲ್ಲ
ಮಬ್ಬಾಗುವುದು ಕಣ್ಣು
ಅದರಾಚೆ ನಿಂತಿರುವ ಹೆಣ್ಣು

ಅದು ಕನಸೇ?
ಅಲ್ಲ
ವಾಸ್ತವ
ಅವ
ಎಂದಿಗೂ ಮುಗಿಯದ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ
ಹೊತ್ತವ