Friday, June 17, 2011

ತೂಗು ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ

ಅವ ಇಳಿದು, ಇವ ಏರಿ
ಅವಳು ಉಕ್ಕಿ, ಇವಳು ಹರಿದು,
ಅವನೊಳಗೆ ಇವಳು
ಇವಳೊಳಗೆ ಅವ ಹೊಕ್ಕು ಹೊರಬಂದರೂ
ತೂಗು ನಿಲ್ಲುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಇಳಿಬಿದ್ದ ಕೈ-ಕಾಲು, ಕತ್ತು
ಹಿಡಿದಿಟ್ಟ ತೂಗು ಚೌಕಟ್ಟು,
ನೆಲ ಹಂಬಲ
ಬಯಕೆ ಮುಗಿಲ
ತೂಗು ನಿಲ್ಲುತ್ತಿಲ್ಲ
ಬದಲಾಗಿವೆಯಷ್ಟೇ ಕೈಗಳು.

ನಾಗೊಂದಿಬಂದಿಯ ಹಾಡು
ಜೀಕು-ಜೀಕಿಗೂ ಲಯ ಬದಲು
ಅವರವರ ದನಿಗೆ ತಾರಕ, ಮಂದ್ರ
ಮಧ್ಯ ಸಪ್ತಕವೂ,
ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ ತೂಗುನಾದ

ಅದು ಅಪ್ಪ, ಇದು ಅಮ್ಮ-
-ಅಮ್ಮಮ್ಮ ಅಣ್ಣ- ಅಕ್ಕ,
ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಕಣ್ ಕಣ-ಕಣ
ಮಾತುಗಳವು ಸೂರು ಹಾರಿ,
ಬಾಗಿಲ ದೂಡಿ, ಜಿಗಿದೋಡಿ ಗೋಡೆ
ಮತ್ತಿಳಿದು ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆವ
ಚಚ್ಚೌಕಕೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಜೀವಗಳು
ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ ತೂಗು
ಕೈಗಳಷ್ಟೇ ಬದಲು.

ಹಿತ ತೂಗು, ಸಮತೂಗು,
ಜೋರು ತೂಗು, ಎತ್ತಿ ಕುಕ್ಕರಿಸಿ,
ಅಪ್ಪಳಿಸುವ, ಮುಳುಗೇಳಿಸುವ ತೂಗು,
ಮುಗ್ಗರಿಸಿ ಬಿದ್ದಾಗ ಮಮತೆ ತೂಗು,
ನೆಲ ಹಂಬಲ
ಬಯಕೆ ಮುಗಿಲ
ತೂಗು ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ
ಕೈಗಳಷ್ಟೇ ಬದಲು.

5 comments:

yayaathi said...

ಕವನ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ, ಜೀವನವೆಂದರೆ ತೂಗುವುದು ಅತ್ತಿಂದ ಇತ್ತ , ಇತ್ತಿಂದ ಅತ್ತ ಅಲ್ಲವೇ.....
ಪತ್ರೇಶ್ ಹಿರೇಮಠ

sunaath said...

ಈ ತೂಗು ನಿಂತರೆ, ಜೀವನವೇ ನಿಂತಂತೆ!

Tina said...

ಶ್ರೀದೇವಿ,
ಕವಿತೆ ಬಹಳ ಹಿಡಿಸಿತು.
ಹೀಗೆ ಬರೆಯಬೇಕು ಅನಿಸುವಷ್ಟು..

jayalaxmi said...

ಶ್ರೀ.... ವ್ಹಾ!!

ವಿ.ಆರ್.ಭಟ್ said...

ಕಲ್ಪನೆಯ ತೂಗುಗತ್ತಿ ಜೀವನವನ್ನೇ ಅದಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿ ಹೊಸೆದ ಕವನ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ! ಶುಭಾಶಯಗಳು