Monday, December 5, 2011

.......................................


ಕಣ್ಣುಕ್ಕಿದಾಗೆಲ್ಲ ಕವಿತೆ ಉಕ್ಕುತ್ತದೆ
ಕತ್ತಲಾದಾಗ ಚುಕ್ಕಿ ಕಣ್ತೆರೆವಂತೆ

ಅವತ್ತೂ ಹೀಗೇ, ಕತ್ತಲಿತ್ತು ದಟ್ಟ
ಕವಿತೆ ಕಾಣದಷ್ಟು
ಉಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದ ಕಂಗಳಿಗೆ
ಕತ್ತಲೆ ಕಂಡರೆಷ್ಟು!

ಮಂದ ಬೆಳಕೊಂದಿರಲೆಂದು
ಹಚ್ಚಿದ ದೀಪ ನೋಡಲು
ಕಿಟಕಿ, ಬಾಗಿಲುಗಳಿಂದ ಗಾಳಿ
ಬೀದಿದೀಪದ ಕೋಲು,
ತೂರಿ ಬಂದಿರಬಹುದು ಕೆಟ್ಟದೃಷ್ಟಿಗಳೂ

ಮುಚ್ಚಿದರೆ ಬಾಗಿಲು
ನಕ್ಕಿತ್ತು ನಂದಾದೀಪ
ಕತ್ತಲೆಯ ಸೊಗಸ ಊಹಿಸಿತ್ತೇನೋ, ಪಾಪ!

ತೊಳೆದಿಟ್ಟಿದ್ದ ಪಾತ್ರೆಗಳ ತುಂಬ ಮಿಂಚು
ಗೋಡೆಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ರಂಗು
ಕುಕ್ಕರ್ ಒಡಲಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿಯಡುಗೆ
ಕುದ್ದು ಸುಮ್ಮನಾಗಿದ್ದ ಸಾರು ಪಾತ್ರೆಯೊಳಗೆ

ಚಾರ್ಜಿಲ್ಲದ ಮೊಬೈಲ್ ನಿದ್ದೆ ಹೋದ ಮಗು
ಅರಳಿಕೊಂಡಂತಿದ್ದ ಹಾಸಿಗೆ ದೇದೀಪ್ಯಮಾನ
ಮೊಬ್ಬು ಬೆಳಕಿಗಿತ್ತು ಮಧುಚಂದ್ರದ ಸೊಗಸು
ಪುಟ್ಟ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರಸ್ತ ಸಡಗರ

ಇನ್ನೇನು ಬಂದಾನು, ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದೇನು
ಹಸಿದವನಿಗೆ ಮೊದಲು ಬಿಸಿ ತುತ್ತು,
ಆಮೇಲಿದೆ ಆಲಿಂಗನ, ಮುತ್ತು, ಮತ್ತು
ಮತ್ತು, ಆಮೋದದ ಹಿತವಾದ ಸುಸ್ತು

ಕಾಯುವ ಜೀವಕ್ಕೆ ಕಾಯ್ದೀತೆ ಗಡಿಯಾರ
ದೀಪದೆಣ್ಣೆ ಕುಸಿದು, ಬೆಳಕು ಮಂಕಾಗಿ
ಉಡುಗುವ ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ
ಎಣ್ಣೆ ಸುರಿದು, ಬತ್ತಿ ನೀವಿ
ಸದ್ದಾಯಿತೇನೋ ಎಂದು ಬಾಗಿಲತ್ತ ಕಿವಿ ನೀಡಿ
ಅವನಲ್ಲ ಎಂಬ ನಿರಾಶೆ ಹತ್ತಿಕ್ಕಿ
ಕೂತಲ್ಲೇ ನಿದ್ದೆ ಹೋದಾಗ ಬಿದ್ದ ಕನಸಲ್ಲೂ-

ಕಾಯುತ್ತ ಕೂತಿವೆ
ಅಲ್ಲೊಂದು ದೀಪ, ಇಲ್ಲೆರಡು ಕಣ್ಬೆಳಕು!


-ಶ್ರೀದೇವಿ ಕಳಸದ

5 comments:

Badarinath Palavalli said...

ಭಾವ ತೀವ್ರತೆಯ ಕವನ. ಸರಳ ಭಾಷೆಯ ಬಳಸಿ ಪದಗಳ ಲಾಲಿತ್ಯ. ಇಷ್ಟ ಆಯ್ತು ಮೇಡಂ.

Gold13 said...

ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಮೇಡಂ.
ಸ್ವರ್ಣ

vismayala vismayaglu said...

wonderful one... where he went, making u wait?

sunaath said...

Beautiful poem.

Ashwini Kalasad said...

waw akka soooper... :-)