Wednesday, December 28, 2011

’ಸುಲಿ’ಗೆ

ಮಾರಾಯಾ ಈ ಚೀಲದ ನೆತ್ತಿಗೆ ಎಂಥಾ ಗಂಟು ಹಾಕಿ ತಂದಿದ್ದಾನಲ್ಲಾ. ಪಾಪ ಅವಕ್ಕೆ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಲ್ವಾ....? ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಚೀಲದ ಬಾಯಿ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟೆ. ಬೆಚ್ಚಗೆ ಒತ್ತಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಅವುಗಳು ಕೊಂಚ ಮೈ ಅರಳಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ ಮಾಡಿದವು...

ಅತ್ತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವರೆಕಾಳು ಸಾರು, ಅದು ಹರಡುವ ಘಮ, ಹುಳಿ ಕಡಿಮೆ ಎಂದು ಮಾವ ನಿಂಬೆ ಹಿಂಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದದ್ದು, ಓಹ್‌ ಅವರೆಕಾಳು ಸಾರೋ ನಾಳೆಗೆ? ಎಂದು ಹಸಿಹಸಿಕಾಳನ್ನೇ ಬಾಯಿಗೆ ಎಸೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಇವ... ಎಲ್ಲ ಎಲ್ಲವೂ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಬಂತು.

***

ರಾತ್ರಿಯೂಟ ಮುಗಿಸಿದ ಇವ ಮಣಿಯವರೆ ಸುಲಿಯತೊಡಗಿದ. ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಸಾಕೂಮಾಡಿದ. ನಾ ಪೂರ್ತಿಗೊಳಿಸಿ ನೆನೆಸಿಟ್ಟೆ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಹಿಚುಕಲು ನೋಡಿದೆ. ಕೆಲವು ಒಲ್ಲೆ ಎಂದವು. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಕೈ ಜಾರಿ ಅಖಾಡದಿಂದಲೇ ಮಾಯ. ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆದು ಮುಗಿಸಿದ ಕೆಲಸದಮ್ಮ ’ಕೊಡಿ ಅವ್ವಾ... ಚಿಗಟಿಕೊಡ್ತೀನಿ’ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಮುಟ್ಟಿಗೆಯೊಳಗೆ ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡಳು. ತುದಿಬೆರಳುಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದೊಂದೇ ಕಾಳು ಹಿಡಿದು ಬಟ್ಟಲು ತುಂಬಿಸತೊಡಗಿದಳು. ಇತ್ತ ಅವಳ ಬಾಲ್ಯವೂ ಸಿಪ್ಪೆ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿತು.

ಆಕೆ ಪುಟ್ಟ ಬಿಂದಿಗೆಯಂತೆ ಪುಟುಪುಟು ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದವಳು. ಹಗಲನ್ನೇ ಪೂರ್ತಿ ಕಾಣದ ಕೂಸು, ಇರುಳೆಂದರೆ? ಎಂದು ಚೂರ್‌ಚೂರೇ ಕಣ್ಣುಬಿಟ್ಟು ಬೆಚ್ಚುವಂಥಾ ವಯಸ್ಸು. ಅಂತೂ ಒಂದು ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಮದುವೆ ಅನ್ನೋ ಬಾವಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಮುಂದಿನದೆಲ್ಲವೂ ಬಾವಿಯೊಳಗಿನ ಸುಳಿ. ಅರೆ, ಇದಿನ್ನು ನಮ್ಮದೇ ಬಿಂದಿಗೆಯೆಂದು ಹಗ್ಗ ಜಗ್ಗಾಡತೊಡಗಿದರಂತೆ ಅತ್ತೆ, ಮಾವ, ನಾದಿನಿ, ಗಂಡ... ನೀರು ಸೇದಲು ಬಾರದವರಂತೆ; ಅಸಹಾಯಕತೆಯಿಂದಲೋ, ಇನ್ಯಾವುದೋ ಹಳೆಯ ಸಿಟ್ಟಿಗೋ, ಆತುರಾತುರವಾಗಿಯೋ... ಅಡ್ಡಾದಿಡ್ಡಿಯಾಗಿ ಬಿಂದಿಗೆ ಎಳೆಯುತ್ತಾರಲ್ಲಾ... ಹಾಗೆ. ಹಾಗೆ ಎಳೆಯುವಾಗ ಕಲ್ಲುಗೋಡೆಗೆ ಬಡಿಸಿ, ಬಿಂದಿಗೆ ಮಾಡದ ತಪ್ಪಿಗೆ ನುಜ್ಜುಗುಜ್ಜಾಗಿಸುತ್ತಾರಲ್ಲಾ ಅದನ್ನ... ಆದರೂ ಅದು ಒಡಲು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಕುಲುಕುಲು ನಗುತ್ತ ಮೇಲೆ ಬರುತ್ತಲ್ಲ. ಹಾಗೆ..... ಪಕ್ಕಾ ಹಾಗೇ ಇತ್ತು ಅವಳು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು.

ಆಗಾಗ ಪುಟಿದೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಳುಗಳನ್ನು ಆಯ್ದು ಬಟ್ಟಲೊಳಗೆ ಹಾಕುತ್ತ ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಳು. ಮಮ್ಮು ಬೇಡವೆಂದು ಕೈಕೊಸರಿಕೊಂಡು ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ, ಅದರ ಕೈಗಳೆರಡನ್ನೂ ಹಿಡಿದು ಆರಾಮು ಕುರ್ಚಿಯೊಳಗೆ ಕೂರಿಸುವ ಅಮ್ಮನಂತೆ ಅವಳು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.

***

ಆಹ್‌......, ಈ ಒಗೆದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಮಡಿಚಿಡುವ ಕಾಯಕಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯೇ ಇಲ್ಲವೇ? ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಬಟ್ಟೆ ಮಡಚತೊಡಗಿದೆ. ಈ ಲಂಗವನ್ನು ಹೀಗೆ ನಾಲ್ಕು ಪದರಗಳಲ್ಲಿ ಮಡಿಚಿಡಬೇಕು ಎಂದು ಮಡಿಚಿಟ್ಟ ಬಟ್ಟೆ ಬಿಚ್ಚಿ, ಮತ್ತೆ ಮಡಿಚಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅತ್ತೆ ನೆನಪಾದರು.

***

ತವರಿನವರು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಹಸುವೊಂದು ಬಟ್ಟೆ ತಿನ್ನುವ ಚಟ ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ಕೆಲಸದಮ್ಮ ಹೇಳುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ’ಅಯ್ಯೋ ಅದ್ಯಾಕೆ ಹಂಗೆ? ಎನ್ನುತ್ತಾ ತಿರುಗಿ ಕುಳಿತೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಟ್ಟೆಗಳೂ ಸದ್ಯ ಇವಳ ಅಡ್ಡಾದಿಡ್ಡಿ ಮಡಚುವಿಕೆಯಿಂದ ಪಾರಾದೆವಲ್ಲಾ... ಎಂದು ಮತ್ತಷ್ಟೂ ಮೈ ಅಗಲಿಸಿಕೊಂಡು ಸೋಫಾದ ಮೇಲೆ ಮಕಾಡೆ ಮಲಗಿದವು. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಗುವೊಂದು ಎದೆಗೆ ಮೊಣಕಾಲುಕೊಟ್ಟು ಮಲಗಿದಂತೆ ಕಂಡವು. ’ ಅದೇ ಅವ್ವಾ ಹಸು ಕರಾ ಹಾಕತ್ತಲ್ಲವ್ವಾ... ಆಗ ಗಿಣ್ಣು ಬರತ್ತಲ್ಲವ್ವಾ... ಆಗ ಬಟ್ಟೆ... ’ ಹೀಗೇ ಏನೇನೋ ಹೇಳಿ ಕರು ಬಟ್ಟೆ ತಿನ್ನೋದಕ್ಕೆ ಸಮಜಾಯಿಷಿ ಕೊಟ್ಟಳಾದರೂ ತಲೆಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಪುನಾ ಹೇಳು ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದರೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿತ್ತೇನೋ. ಆದರೆ ಯಾಕೋ ವ್ಯವಧಾನವಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅತ್ತೆ ಎನ್ನಿಸಿಕೊಂಡವಳು, ಕರು ಬಟ್ಟೆ ತಿನ್ನುವುದನ್ನೇ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಅಟ್ಟಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊಡೆದಿದ್ದನ್ನು ಹೇಳುವಾಗ ನಾ ಅವಳ ಮುಖಕ್ಕೆ ಮುಖ ಕೊಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಳು... ಅತ್ತೆ ಸುಮ್‌ಸುಮ್ಮನೆ ಕರುವಿಗೆ ಇವಳ ರವಿಕೆಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಿಸಿಬಿಡುವುದು, ಮಗ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ’ನೋಡೋ ನಿನ್ನ ಹೆಂಡತಿನ್ನಾ, ನೀ ಹೊಸ ರವಿಕೆ ಕೊಡಿಸ್ಲಿ ಅಂತ ಹ್ಯಾಗೆ ರವಿಕೆಗಳನ್ನ ಹಸುವಿನ ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕಿದ್ದಾಳೆ’ ಅಂತ ರಂಪ ಮಾಡುವುದು... ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ.

ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಮಗನೂ ತಯಾರು ನೀರು ಸೇದಲು, ಆ ಬಿಂದಿಗೆಯಂಥ ಹುಡುಗಿಯ ಕತ್ತಿಗೆ ಹಗ್ಗ ಬಿಗಿದು.

ಬಿಡಿಯವ್ವಾ ಏನ್ ಮಾಡೋದು ಇದೆಲ್ಲಾ ಅಂತ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟಳು ಕೆಲಸದಮ್ಮ. ಬೆನ್ನು ಬೆನ್ನಿಗೆ, ಮಗ್ಗಲು ಮಗ್ಗಲಿಗೆ, ಹೊಟ್ಟೆ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ, ತಲೆಗೆ ತಲೆ ಕೊಟ್ಟು ಅಂಗಿ ಬಿಚ್ಚಿ ಕುಳಿತ ಪುಟ್ಟಮಕ್ಕಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಳುಗಳನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕೆಳಗುಮೇಲಾಗಿಸಿದಳು. ಆಟವಾಡಿಬಂದ ಮಗುವೊಂದು ಇದು ಸಾಕು, ಅದು ಬೇಕು, ಅಯ್ಯೋ ಇದು ಕೊಳೆಯಾಯ್ತು, ಛೀ ವದ್ದೆಯಾಯ್ತು, ಈ ಕಲ್ಲರ್‌ ಬೇಡ, ಅಪ್ಪ ತಂದ ಅಂಗಿನೇ ಬೇಕು... ಅಂತ ಒಂದೇ ದಿನಕ್ಕೆ ಹತ್ತಾರು ಅಂಗಿ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತ ಗುಡ್ಡೆ ಹಾಕಿಟ್ಟಿರುತ್ತವಲ್ಲ ಹಾಗೆ ಕಂಡಿತು ಸಿಪ್ಪೆ ಗುಡ್ಡೆ. ಯಾಕೋ ಮತ್ತೆ ಕಣ್ಣು ಆಕಡೆಯೇ ...

ಸಿಪ್ಪೆಗುಡ್ಡೆಯ ಬುಡಕ್ಕಿದ್ದ ಪೇಪರ್‌ ಒದ್ದೆಯಾಗಿತ್ತು. ಬಸಿರಿಳಿಸಿಕೊಂಡ ಬಾಣಂತಿಯಂತೆ ಸಿಪ್ಪೆಗಳು ಹಗುರವಾಗಿದ್ದವು. ಪೇಪರುಸಮೇತ ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮುದ್ದೆಮಾಡಿ ’ಬರ‍್ತೀನವ್ವೋವ್ರೇ...’ ಎಂದಿನಂತೆ ನಕ್ಕು ಹೊರಟಳು.

***

ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮಾಡಿಟ್ಟ ಕಾಳುಸಾರಿನ ಘಮಕ್ಕೆ ಇವ ಮೂಗರಳಿಸಿಕೊಂಡೇ ಒಳಬಂದ. ’ಹೇಗಿದೆಯೋ? ತಿನ್ನೇಬಲ್ಲಾ? ಅಂದೆ’ ಕುಡಿಯೇಬಲ್‌’ ಎಂದು ಗಂಟಲು ಸರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಜೋರಾಗಿ. ಊಟ ಮುಗಿಸೆದ್ದು ಹೋದ.

ಈಗಷ್ಟೇ ಬೆಕ್ಕು ಬಂದು ಕಸದ ಡಬ್ಬಿ ಉರುಳಿಸಿ ಹೋಯಿತು. ಗಾಳಿಯಲ್ಲದ ಗಾಳಿಗೆ ತೆವಳಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಸಿಪ್ಪೆಗಳು ಹೊಸ್ತಿಲಿನ ಬಳಿ ಕುಳಿತಿವೆ. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ... ಚಿಗುಟಿಸಿಕೊಂಡ ಅವುಗಳನ್ನು, ಸಾರಿನೊಳಗಿನ ಕಾಳುಗಳನ್ನು... ಕೆಲಸದಮ್ಮನ ಬೆರಳ ಗುರುತುಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಅತ್ತೆ ಸಾರಿಗೆ ರುಬ್ಬುತ್ತಿದ್ದ ಮಸಾಲೆಗೆ ಏನೇನು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರೋ ಅದೆಂಥ ಘಮವಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕೇಳೋಣವೆಂದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಾರಿನ ಹದ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾಲ್ಕಾಗಿತ್ತು ಗಂಟೆ. ಅಂತೂ ಅನ್ನಕ್ಕೆ ಕಲಿಸಿಕೊಂಡ ಕಾಳುಸಾರು ಹೊಟ್ಟೆಗಿಳಿಯಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತೆ. ಅರೆ ಈ ಚಳಿ... ಈ ಮೂಗು...ಗುಳುಗುಳು... ಮೂಗು ಕೈ ಬಳಿ ಹೋಯಿತು. ಅರೆ ಎಂಥದೋ ಚೆಂದ ಘಮ... ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡೆ, ಘಮ ಘಮ... ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮೊಬೈಲ್‌............; ಆಹ್‌ ಅವನೇ. ’ಏನೇ.. ಏನ್‌ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀಯೇ? ಕೇಳೇ ಇಲ್ಲಿ ಈ ಹಾಡು... ಘಮಘಮಾಘಮಾಡಸ್ತಾವ ಮಲ್ಲಿಗೀ...’

4 comments:

sunaath said...

ನಿಮ್ಮ ಆಲಾಪದ ನಾದ ಯಾವಾಗಲೂ ಸೊಗಸು!

ರಾಘವೇಂದ್ರ ಜೋಶಿ said...

"ಅರೆ, ಇದಿನ್ನು ನಮ್ಮದೇ ಬಿಂದಿಗೆಯೆಂದು ಹಗ್ಗ ಜಗ್ಗಾಡತೊಡಗಿದರಂತೆ ಅತ್ತೆ, ಮಾವ, ನಾದಿನಿ, ಗಂಡ... ನೀರು ಸೇದಲು ಬಾರದವರಂತೆ; ಅಸಹಾಯಕತೆಯಿಂದಲೋ, ಇನ್ಯಾವುದೋ ಹಳೆಯ ಸಿಟ್ಟಿಗೋ, ಆತುರಾತುರವಾಗಿಯೋ... ಅಡ್ಡಾದಿಡ್ಡಿಯಾಗಿ ಬಿಂದಿಗೆ ಎಳೆಯುತ್ತಾರಲ್ಲಾ... ಹಾಗೆ. ಹಾಗೆ ಎಳೆಯುವಾಗ ಕಲ್ಲುಗೋಡೆಗೆ ಬಡಿಸಿ, ಬಿಂದಿಗೆ ಮಾಡದ ತಪ್ಪಿಗೆ ನುಜ್ಜುಗುಜ್ಜಾಗಿಸುತ್ತಾರಲ್ಲಾ ಅದನ್ನ... ಆದರೂ ಅದು ಒಡಲು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಕುಲುಕುಲು ನಗುತ್ತ ಮೇಲೆ ಬರುತ್ತಲ್ಲ. ಹಾಗೆ..."

ಸುಪರ್! ತುಂಬ ಹಿಡಿಸಿಬಿಟ್ಟ ಕುಸುರಿಗಾರಿಕೆ.ಲಹರಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಕೆಲಸಕ್ಕೆಂದು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಶಂಕರಮ್ಮ ಮತ್ತು ಮುದ್ದಪ್ಪ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನೆನಪಾದದ್ದು ನಿಜ..ಖುಷಿಕೊಟ್ಟಿದೆ.

minchulli said...

"ಅರೆ, ಇದಿನ್ನು ನಮ್ಮದೇ ಬಿಂದಿಗೆಯೆಂದು ಹಗ್ಗ ಜಗ್ಗಾಡತೊಡಗಿದರಂತೆ ಅತ್ತೆ, ಮಾವ, ನಾದಿನಿ, ಗಂಡ... ನೀರು ಸೇದಲು ಬಾರದವರಂತೆ; ಅಸಹಾಯಕತೆಯಿಂದಲೋ, ಇನ್ಯಾವುದೋ ಹಳೆಯ ಸಿಟ್ಟಿಗೋ, ಆತುರಾತುರವಾಗಿಯೋ... ಅಡ್ಡಾದಿಡ್ಡಿಯಾಗಿ ಬಿಂದಿಗೆ ಎಳೆಯುತ್ತಾರಲ್ಲಾ... ಹಾಗೆ. ಹಾಗೆ ಎಳೆಯುವಾಗ ಕಲ್ಲುಗೋಡೆಗೆ ಬಡಿಸಿ, ಬಿಂದಿಗೆ ಮಾಡದ ತಪ್ಪಿಗೆ ನುಜ್ಜುಗುಜ್ಜಾಗಿಸುತ್ತಾರಲ್ಲಾ ಅದನ್ನ... ಆದರೂ ಅದು ಒಡಲು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಕುಲುಕುಲು ನಗುತ್ತ ಮೇಲೆ ಬರುತ್ತಲ್ಲ. ಹಾಗೆ..."

ಸಿರಿ.... ಓದಿ ಮುಗಿಸುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಕ್ಷರಗಳು ಮಂಜು ಮಂಜು... ಥೇಟ್ ನೆಗ್ಗಿ ಹೋದ ಬಿಂದಿಗೆಯಂತೆ... ನಮ್ಮ ಪ್ರಣತಿಯನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಬರೋ ಗೌರಮ್ಮ ನದೂ ಇದೆ ಕಥೆ... ಹದಿನಾಲ್ಕಕ್ಕೆ ಕುಡುಕನ ಜತೆ ಮಾಡುವೆ, ಹದಿನೇಳಕ್ಕೆ ಎರಡು ಮಕ್ಕಳು.. ಇಪ್ಪತ್ತೈದಕ್ಕೆ ವಿಧವೆ... ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿದ ಆಕೆಯ ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿ, ನಿಂದನೆಯ ನಡುವೆಯೂ ದುಡಿದು ಮಾನವಂತರಾಗಿ "ಒಡಲು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಕುಲುಕುಲು ನಗುತ್ತ ಬದುಕೋ ಅವರ ಮನೋಸ್ಥೈರ್ಯ" ನಂಗೆ ಯಾವತ್ತಿಗೂ "ಅಬ್ಬಾ" ಅನಿಸುತ್ತೆ... ಅಂಥ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಗಳಿಗೊಂದು ಸಲಾಂ...

L. PREMASHEKHARA said...

ಚೇತೋಹಾರಿಯಾಗಿರುವ ಜತೆಗೇ ಚಿಂತನೆಗೆ ಹಚ್ಚುವ ಬರಹ. ಇಷ್ಟವಾಯಿತು. ಅಂದಹಾಗೆ, ಕಾಕತಾಳೀಯವೆಂಬಂತೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ನಿನ್ನೆ, ಇಂದು ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಹಸೀ ಅವರೇಕಾಳಿನ ಸಾರು. ಅರುಂಧತಿ ನಿನ್ನೆ ಬೆಳಗಿನ ಫ್ಲೈಟ್‌ನಲ್ಲಿ ದೆಹಲಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದಳು. ಮೊನ್ನೆ ಸಂಜೆ ಅಕ್ಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಿಂದ ಅವರೆಕಾಯಿ ತಂದು ಬಿಡಿಸಿ, ದಪ್ಪ ಪೊಟ್ಟಣ ಕಟ್ಟಿ, ಅರುಂಧತಿಯ ಬ್ಯಾಗಿಗೆ ಹಾಕಿ "ಇದನ್ನು ತಗೊಂಡು ಹೋಗಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ನಿನ್ನನ್ನ ಫ್ಲೈಟ್ ಹತ್ತೋದಕ್ಕೆ ಬಿಡೋದೇ ಇಲ್ಲಾ" ಅಂತ ತಾಕೀತು ಮಾಡಿ... ಅವರೇಕಾಳು ದೆಹಲಿಗೆ ಬಂದು ಅಜ್ಜಿ, ಅಮ್ಮ, ಅಪ್ಪ ಎಲ್ಲರ ನೆನಪು ಹಸೀ ಅವರೆಕಾಳಿನ ಹಸಿರಿಗಿಂತಲೂ ಹಸಿರೋ ಹಸಿರು...