Monday, January 16, 2012

ಆಲಾಪ

ಅಂದು ನೀವೆಲ್ಲ ತನ್ಮಯರಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಿರಿ...

ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ತೂಗುವ ತಲೆಗಳು
ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಬೆರಳ ಲಯ
ಪ್ರೀತಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ತಬಲಾ-ಪೇಟಿ
ಸಣ್ಣ ಹುಡುಗನಂತೆ ಕೈಕಟ್ಟಿ ನಿಂತ ಮೈಕ್‌

ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಲಾ?
ನೀವ್ಯಾರೂ ನಿಜವಾದ ಶ್ರೋತೃಗಳಲ್ಲ

ನನ್ನೊಳಗೆ ಹಾಡು ಕಣ್ಬಿಡುವ ಮುನ್ನವೇ
ನನ್ನ ಮುಚ್ಚಿದೆವೆಗಳ ಬಿಗಿತ ನೋಡಿ
ತಲೆದೂಗಿದ್ದನಲ್ಲ?

ಹಾಡಿದೆ ಅವನ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು
ಆಹಾ... ಎಂದಿರಿ ನೀವೆಲ್ಲ.

***

ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನು ನಾ ಹಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಲ್ಲಿಸಿ ರಿಯಾಝ್‌;
ಒರಗಿದೆ ಪೇಟಿಯೆದೆಗೆ.
ಮಂದ್ರ, ಮಧ್ಯ, ತಾರಕ ಸ್ವರಗಳ ನರಳಾಟ ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ;
ಕೆಟ್ಟ ಕನಸಿಗೆ ಚಿಟ್ಟನೆ ಚೀರಿದ ಮಗುವಿನಂತೆ-
ಮೊಲೆ ಬಾಯಿಗಿಟ್ಟು ಚುಕ್ಕು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇ ಸಾಕು
ಮಗುವಿನ ಆವಾಝ್‌, ಕರಗಿತು ಪೇಟಿಯ ಆಸ್‌...

***
ನನ್ನೆದುರಿಗೆ ನೀನಿರಲಿಲ್ಲ ಆ ದಿನ
ದೂರಿದೆ ಕತ್ತಿನ ಪಟ್ಟಿ ಹಿಡಿದು.
ತುಟಿಬಿಚ್ಚದ ನಗೆ, ಅವನೊಳಗೇ ಕೇಳಿಸುವ ಉಸಿರ ಲಯ.
ನೀನೇನು ಬುದ್ಧನೋ? ಕೇಳಿಬಿಡಬೇಕೆನ್ನಿಸಿತು.
ಸುಮ್ಮನೇ ನೋಡಿದ. ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ.

ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲೇ ಇತ್ತು ಬಂದಿಷ್‌.

***

ಪೇಟಿ ಸರಿಯಿಲ್ಲ ಎಂದೆ
ನಿನ್ನುಸಿರ ಗಮನಿಸು ಎಂದ
ಆಹಾ ಅಲ್ಲಮನೋ ನೀ? ಸದ್ಯ ಹಾಗೆ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.


ತಬಲಾ... ಎಂದು ರಾಗವೆಳೆದೆ
ಅವ ನನ್ನ ಬೆರಳುಗಳ ಸವರಿದ

ಶ್ರೋತೃಗಳಿಲ್ಲ ಎಂದು ಗೊಣಗಿದೆ
ಅವ ನನ್ನೆವೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದ

ನಾನು ರಾಗಧಾರಿಯಾದೆ
ಅವ ಸಾಲಾಗಿಸಿದ ಹಾಡುಗಳ

ಹರಿದ ಗಾನಸುಧೆ ಸಂಗೀತವಂತೆ...

ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ,
ಅದು ಎನ್ನ ಜೀವದುಸಿರು.

-ಶ್ರೀದೇವಿ ಕಳಸದ

Saturday, January 14, 2012

ನಾ ನಿಲ್ಲುವವಳಲ್ಲ...

ಟೆನ್‌ಪಿನ್ ಬೌಲಿಂಗ್ ಆಟದಲ್ಲಿ ಗುರಿಯಿಟ್ಟು ಚೆಂಡನ್ನು ಉರುಳಿಸುತ್ತಾರಲ್ಲ... ಹಾಗಿತ್ತು; ಅವ ಇಂದು ನೀರ್‌ತುಂಬಿದ ಬಾಟಲಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಉರುಳಿಸಿದ್ದು. ಅದು ಉರುಳುತ್ತ ಆ ಬದಿಯ ಗೋಡೆಗೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದು, ಅತ್ತೂ ಹೋಗದೆ, ಇತ್ತೂ ಹೋಗದೆ, ನಟ್ಟನಡುವೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿತ್ತೋ ದುಃಖ ಒತ್ತರಿಸಿಬಂತು... ’ಎರಡು ತಿಂಗಳಾಯ್ತು ಈ ಬಾಟಲಿಯೊಳಗಿನ ನೀರು ಹೀಗೇ ಇದೆ. ಖಾಲಿ ಮಾಡಿಡಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಪರಿಜ್ಞಾನ ಬೇಡ್ವೇನೆ?’ ಬಾಟಲಿ ಉರುಳಿಸಿದ ರಭಸವೇ ಅವನ ದನಿಯಲ್ಲೂ ಇತ್ತು.

ಕಣ್ಣಬಟ್ಟಲು ತುಂಬಿದವು: ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣ ಮಧ್ಯೆ ಯಾರೋ ಟ್ರೇಸಿಂಗ್ ಪೇಪರ್ ಹಿಡಿದಂತಾಯ್ತು. ’ಅಯ್ಯೋ ಏನಾಯ್ತೋ...’ ಅಂದ ಹತ್ರ ಬಂದು. ಏನಿಲ್ಲ ಬಿಡು ಅಂತ ಕೊಸರಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನ್ನಿಸಿತು. ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲ ಹೇಳು ಅಂದ. ’ಏನಿಲ್ವೋ, ಅವತ್ತು ಊರಿಂದ ಬರೋವಾಗ ಅವ್ವ ತುಂಬಿಸಿಕೊಟ್ಟ ನೀರು...’ ಈಗ ಬಟ್ಟಲು ತುಂಬಿ ಹರಿಯತೊಡಗಿತು. ’ಓಹ್ ಸಾರಿ... ಹಾಗಾ... ಇಲ್ನೋಡು ಈ ಪುಸ್ತಕ, ಈ ಬಟ್ಟೆ... ಹೀಗೆ ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳಿಂದ ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲಿದ್ದಾವಲ್ಲ. ಅದೂ ಹಾಗೇ ಇಟ್ಟಿದ್ದೀ ಅಂತ ಅನ್ಕೊಂಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ’ ಅಂದ. ಗಲ್ಲ ವರೆಸಿದಷ್ಟೂ ಹರಿವು ನಿಲ್ಲಲೇ ಇಲ್ಲ.

’ಸೋಮಾರಿತನದಿಂದ ಆ ಬಾಟಲಿ ಖಾಲಿ ಮಾಡಲಾರದೆ ಹಂಗೇ ಇಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ....’ ಹೇಳಬೇಕೆನ್ನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲವಷ್ಟೆ; ಕುಡಿಯಬೇಕಿತ್ತು ಇಲ್ಲ ಗಿಡಕ್ಕೆ ಸುರಿಯಬೇಕಿತ್ತು ಎನ್ನುವುದು ಅವನ ಉತ್ತರವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ಗೊತ್ತಿರುವುದರಿಂದ. ದಿನಾ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬಾಚಣಿಕೆ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟಗೌರಿಯಂತೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಆ ಬಾಟಲಿಪುಟ್ಟಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಬರಿದಾಗೇ ಕಾಣುವ ಅದರ ಒಡಲು ಖಾಲಿ ಮಾಡಲು ಕೇವಲ ಹತ್ತು ಸೆಕೆಂಡು ಸಾಕಿತ್ತು. ಆದರೆ...

***

ಅದೊಂದು ಸಂಕ್ರಮಣದ ಬೆಳಗು. ನವಿಲುತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ತಯಾರಿ ನಡೆದಿತ್ತು. ಏನು ಹಾಗೆಂದರೆ? ಯಾಕೆ ಹೋಗಬೇಕು? ನವಿಲುಗಳಿರುತ್ತವಾ ಅಲ್ಲಿ? ಹಿಂಗೆಲ್ಲ ಕೇಳಬೇಕು ಅನ್ನೋಹೊತ್ತಿಗೆ... ’ಲಗೂ ತಯಾರಾಗ್ರಿನ್ನ.. ಅಲ್ನೋಡ್ರಿ. ಆ ಬಟ್ಟಲೊಳಗಿಂದು ಮೈಗೆಲ್ಲ ಹಚ್ಕೊಂಡು ಸ್ನಾನಾ ಮಾಡ್ರಿ.. ಬಿಸಲೇರೂದ್ರಾಗ ಹೋಗಿಮುಟ್ಟಬೇಕು’ ಅಂತ ಅವ್ವ ಕರಿದ ಸಂಡಿಗೆಯನ್ನು ಡಬ್ಬಿಗೆ ತುಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಂದೇ ಒಂದು ತಿನ್ನೋಣ ಅನ್ಸಿತ್ತಾದರೂ ’ಮದ್ಲ... ಜಳಕಾ....’ ಅಂತ ಕಣ್ಣು ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡುವಾಕೀನ ಇಕಿ ಅನ್ನೋದು ಖಾತ್ರಿ. ಆಸೆಗಣ್ಣಿನಿಂದಲೇ ಬಚ್ಚಲುಮನೆ ಕಡೆ ಹೊರಟೆ...

ಪಿಚ್ಚರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುವ ದೇವಲೋಕದಂತಾಗಿತ್ತು ಅದು. ಓಹ್ ಇದು ಹಂಡೆ ಪವಾಡ. ಬಹುಶಃ ಪಿಚ್ಚರ್‌ಗಳಲ್ಲೂ ಸೈಡಿಗೆ ಇಂಥ ಹಂಡೆಗಳನ್ನಿಟ್ಟು ಹೊಗೆ ಹರಡಿಸಿರುತ್ತಾರೇನೋ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಕಂಡದ್ದು ಅಗಲ ಬಟ್ಟಲದೊಳಗಿನ ಅರಿಷಿಣ ಮಡು. ಅವ್ವನಿಂದ ಅರ್ಧಂಬರ್ಧ ಜಜ್ಜಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊಟ್ಟೆಬಿರಿದುಕೊಂಡ ಬಿಳಿಎಳ್ಳುಗಳು ಅದರೊಳಗೆ.

ಕೆನ್ನೆಗಾ? ಹೊಟ್ಟೆಗಾ? ಕೈಗಾ? ಕಾಲಿಗಾ? ಎಲ್ಲಿ ಮೊದಲು... ಅಂತೂ ಎರಡು ಬೆರಳಲ್ಲಿ ಅರಿಷಿಣ ಹಿಡಿದು ನಿಧಾನ ಮೈಗೆ ಸವರಿಕೊಂಡೆ. ಅಯ್ಯೋ ಚಳಿಗುಳ್ಳೆಗಳು! ಬಕೆಟ್ಟಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಹದಬೆಚ್ಚಗಿನ ನೀರು ಸುರಿದುಕೊಂಡು ಶೀತವನ್ನು ಸಮ ಉಷ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಆಹ್ ಈಗೇನಿದ್ದರೂ ಆಟ. ಅರಿಷಿಣವನ್ನು ಮೈತುಂಬ ಬೊಟ್ಟುಬೊಟ್ಟಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಜಾರಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಎಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಅರಿಷಿಣದ ಮೆತ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸುವ ಖುಷಿ ಚಾಲೂ.

’ಆತು ಜಳಕ?’ ಅವ್ವನ ದನಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮೊಹರಂ ಹುಲಿವೇಷಕ್ಕೆ ತೆರೆ ಎಳೆದು. ನೀರು ಸುರಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ. ಬಚ್ಚಲಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟೇ ಬಿಟ್ಟಳು. ’ಇನ್ನೂ ಆಡ್ಕೋತ ಕೂತಿ’ ಕೈಗಳೆರಡನ್ನೂ ಹಿಡಿದು ಉಳಿದ ಅರಿಷಿಣದಿಂದ ಮೈಪೂರ್ತಿ ಗಸಗಸನೇ ತಿಕ್ಕಿ ಜಳಜಳವೆನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟಳು.

ಬಿಳಿವಸ್ತ್ರದೊಳಗೆ ಸುತ್ತಿ ಎದೆಗವಚಿಕೊಂಡು, ’ನಡಿಯಿನ್ನ... ಲಗೂನ ಆ ಹೊಸಾ ಅಂಗಿ ಹಾಕ್ಕೋ’ ಅಂತ ಇಳಿಸಿ ಈ ಕಡೆಯಿಂದ ಓಡಿಸಿದರೆ ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಮೊಣಕಾಲುಗಳೊಳಗೆ ಹಿಡಿದೇ ಬಿಟ್ಟರು. ತಲೆ ಒರೆಸಿ ಬಾಚಣಿಕೆ ಆಡಿಸಿ, ಪೌಡರ್ ಹಚ್ಚಿ, ಹುಬ್ಬುಗಳ ನಡುವೆ ಪುಟ್ಟ ಚುಕ್ಕೆಯನ್ನೂ ಇಟ್ಟು ಪೇಪರ್ ಓದುತ್ತ ಕುಳಿತರು. ಅರೆ ’ಇವತ್ತು ಸ್ನಾನ ಆದಮೇಲೆ ಹೇ ಪ್ರಭೋ ಪ್ರಸೀದ ಓಂ...’ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂತ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಯಾಕೋ ಹೇಳಲೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ರ ದಿನ್ನಾ ನವಿಲುತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಂತೆ ಆಗಲಪ್ಪಾ ಅಂತ ದೇವರ ಗೂಡಿನ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗದೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡೆ.

***


ನವಿಲುತೀರ್ಥ ಒಂದು ಕಿ.ಮೀ. ಮೈಮೇಲೆ ಬರಿದುಕೊಂಡ ಬಿಳಿಕಲ್ಲೊಂದು ಕಂಡಿತು. ಹಾ.. ನವಿಲುಗಳು ಸಿಗ್ತಾವಿನ್ನು... ಇದು ನವಿಲುಗಳದ್ದೇ ಊರಲ್ವಾ? ಊರು ಹತ್ರ ಬಂತು ಖರೇ. ಎಲ್ಲಿ ಅವು? ವಾಕಿಂಗ್ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಬಂದಿರಬೇಕಲ್ಲ ಊರಹೊರಗ... ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಪೊದೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಹಾಕಿದೆ. ಊಂಹೂ ಯಾವ ನವಿಲೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟು ನವಿಲು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ಕಂಡಿದ್ದು ಅಪ್ಪನ ಗಾಡಿಯ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನದೇ ಮುಖ! ತಕ್ಷಣವೇ ತುಟಿ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡೆ. ಎರಡು ದಿನದ ಹಿಂದೆಯಷ್ಟೇ ಹಲ್ಲುಬಿದ್ದು ಆ ಜಾಗ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಸ್ತರುಗಳು ನವಿಲುತೀರ್ಥ ಅಣೆಕಟ್ಟೋ, ತುಂಗಭದ್ರಾ ಅಣೆಕಟ್ಟೋ? ಎಂದು ಚಾಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಗಲ್ಲ ಉಬ್ಬಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಅಣೆಕಟ್ಟು ಅಂದರೆ ಏನು ಅಂತ ಕೇಳಿದರೆ ನಗ್ತಿದ್ದರೆ ಹೊರತು ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅಲ್ಲೊಂದು ಕಮಾನು. ಸ್ವಾಗತ ನವಿಲುತೀರ್ಥ ಅಣೆಕಟ್ಟಿಗೆ. ಓಹ್ ಇದೇನಾ ಅಣೆಕಟ್ಟು ಎಂದರೆ? ಆದ್ರೆ ನನ್ನ ಹಲ್ಲು ಬಿದ್ದಿದ್ದಕ್ಕೂ ಅಣೆಕಟ್ಟಿಗೂ ಏನು ಸಂಬಂಧ? ಮತ್ತೆ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಹುಳ... ಆದ್ರೆ ಆ ಹುಳವನ್ನು ಓಡಿಸಿದ್ದು ಕಮಾನಿನ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ನವಿಲುಗಳ ಚಿತ್ರ. ಓಹ್ ಇವು ಬಹುಶಃ ಯಾವುದೋ ನವಿಲುಗಳ ಅಜ್ಜ, ಅಮ್ಮ ಇರಬೇಕು. ಸತ್ತು ಹೋಗಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅವುಗಳ ಚಿತ್ರ ಬರೆದಿದ್ದಾರಿಲ್ಲಿ ... ಹೀಗೆ ಆಗ ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾರಣ ಅಪ್ಪ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಚಿತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ನಮ್ಮೂರಿನ ಜನರು; ’ಸರ... ಈ ಫೋಟೋ ದೊಡ್ಡದ ಮಾಡಿ ಬಣ್ಣಾ ಮಾಡಿ ಕೊಡ್ರಿ. ಮುಂದಿನ ಐತಾರಕ್ಕ ತಿಥಿ ಐತ್ರಿಯಪ್ಪಾ ನಮ್ಮಪ್ಪಂದು’ ಎಂದು ತೀರಿಹೋದವರ ಮಾಸಿದ ಬ್ಲ್ಯಾಕ್ ಅಂಡ್ ವೈಟ್ ಫೋಟೋವೊಂದನ್ನು ಕೈಗಿಟ್ಟು , ಕೈಮುಗಿದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು.

***

ಅವ್ವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದೂಟದ ಗಂಟು. ತಂಗಿ ಅಪ್ಪನ ಹೆಗಲೇರಿದ್ದರೆ, ನನ್ನ ಹೆಗಲಿಗೊಂದು ವಾಟರ್‌ಬ್ಯಾಗು... ಉಡಾಳ ತಮ್ಮ ಕೈ ಸಿಗುವನೆ? ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಷ್ಟೂ ಶಬ್ದವೊಂದು ಎದೆಯೊಳಗೆ ಇಳಿದಿಳಿದು ಹೆದರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಬ್ಬಾ...! ಏನದು? ನೀರು... ಅಷ್ಟೊಂದು ಎಲ್ಲಿಂದ? ಆ ಕಡೆ ಗೋಡೆಹಿಂದೆ ಅಡಗಿಕೊಂಡ ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಬಕೀಟಿನಿಂದ ನೀರು ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರಾ? ಅಂತ ನೋಡಿದೆ... ನೋಡಿದೆ. ಊಂಹೂ... ಬಕೆಟ್ಟಿಗರ ನೀರಿನ ಸುರಿತ ನಿಲ್ಲುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ. ಬಕೆಟ್ಟಿಗರೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಮೇಲಿನಿಂದ ಧಬಿಧಬಿಸೋದು ಮಾತ್ರ ನಿಲ್ಲಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅಪ್ಪಾಜಿ ತಮ್ಮನ್ನನು ನೀರಿಗಿಳಿಸಿಕೊಂಡು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬಾ ಎಂಬ ಅವರ ಕರೆಗೆ ’ನಾ ಒಲ್ಯಾ...’ ಎಂದು ಕಿರುಚುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಮಲಪ್ರಭೆ ನುಂಗಿಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಯಾವುದೋ ಮಾಯೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಮುಳುಗೇಳಿಸಿ ದಂಡೆಗೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸೇಬಿಟ್ಟರು.

ಬೇಡ ಬೇಡ ಎಂದು ಕೂಗಿಕೊಂಡರೂ ನನ್ನ ಸಣ್ಣ ಧ್ವನಿ ನುಂಗಿ ಅಬ್ಬರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಲಪ್ರಭೆಗೆ ಕೇಳಲೇಬೇಕು; ಯಾಕಿಷ್ಟು ಅಬ್ಬರ? ಈ ದನಿ ನಿನ್ನದೇನಾ? ಅಥವಾ ಯಾರಾದರೂ ಮೈಕ್ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾರೋ ನಿನ್ನ ಬಾಯಿಗೆ ಅಂತ. ಗಡಗಡ ನಡುಗುತ್ತಲೇ ಎದೆಗೆ ಮೊಣಕೈ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನಿಂತೆ. ಮಲಪ್ರಭೆಯ ಬಾಯಿ ಎಲ್ಲಿ? ಮೈಕ್ ಎಲ್ಲಿ ಅಂತ ಹುಡುಕುವಾಗ ಕಂಡಿದ್ದು ಸ್ಪೀಕರ್ರು. ’ಹೊಳೆಯ ಅಬ್ಬರ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ದಂಡೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನ್ನಾನ ಮಾಡಿ. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೀರಿಗಿಳಿಸಬೇಡಿ’ ಇಷ್ಟು ಹೇಳಿದ ಸ್ಪೀಕರ್ ಸ್ಥಬ್ದವಾಯಿತು. ಅಯ್ಯೋ ಆಗ್ಲಿಂದ ಒದರ‍್ಕೊಂಡೆ. ಅಪ್ಪಾಜಿಗೆ ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮುಳಿಗೇಳಿಸೇಬಿಟ್ಟರು. ನನ್ನ ಭಯ ಈ ಸ್ಪೀಕರ್‌ಗೆ ಕೇಳಿಸಿ ಅದು ಈಗ ಹೀಗೆ ಕೂಗಿಕೊಂಡೆತೇ? ಯಾರು ಅದರೊಳಗೆ ಕೂತು ಕೂಗಿದವರು? ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವ್ವ ಬಾಳೆಎಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಾದಲಿ ಹಾಕಿ, ಅದಕ್ಕೊಂದು ಕಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿ ಅದರೊಳಗೆ ತುಪ್ಪ-ಹಾಲು ಸುರಿದು, ’ಉಣ್ಣ ತಂಗೀ...’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹಾಲು ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿ ಮಾದಲಿಯ ಕಟ್ಟೆ ಒಡೆದು ತುಪ್ಪದೊಂದಿಗೆ ಅದು ಹರಿದುಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು.... ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬಾಳೆಎಲೆಯ ಗೀರಿನೊಳಗೊಂದು ಸಣ್ಣತೊರೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅದು ಹರಿದೇ ಹೋಯಿತು...

*****

ಕಳೆದ ಸಂಕ್ರಮಣದ ದಿನ ’ಮೈಕೆರೆತ, ಬಾವು, ಉರಿ...ತಂಗಿ...’ ಫೋನ್‌ನೊಳಗೆ ಅವ್ವನ ಸಣ್ಣ ದನಿ. ಯಾಕವ್ವಾ... ಏನಾಯ್ತು? ಡಾಕ್ಟರ್ ಕಡೆ ಹೋಗಿದ್ದೇನು? ಅಂದೆ. ’ಹೂಂ. ಅದ ಥೈರಾಯ್ಡ್... ಅಲರ್ಜಿ. ಅರಿಷಿಣ ಹಚಕೋಬ್ಯಾಡ ಅಂದ್ರು’ ಅಂದ್ಲು. ಮೊನ್ನೆ ತಂಗಿಯ ಮದುವೆ ದಿನ, ಅರಿಷಿಣ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ದೂರು ಸರಿದು ನಿಂತ ಅವ್ವನ ಬಗ್ಗೆ, ಕೇಳಿದ ಮಂದಿಗೆ ಅರಿಷಿಣ ಅಲರ್ಜಿ ಆಕೀಗೆ.. ಅಂತ ಹೇಳುವಾಗ ಗಂಟಲು ಉಬ್ಬಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಮುಂದಿನ ಸಂಕ್ರಾಂತಿಗಳ ಅಭ್ಯಂಗವಿನ್ನು ಒಣ ಒಣ ಜಳಕವಷ್ಟೇ ಆಕೆಗೆ ಎನ್ನುವುದು ಈ ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಬರುವ ಮೊದಲೇ ಹನಿಗಣ್ಣಾಗಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಮನದೊಳಗೆ ಉರುಳಿಬಿದ್ದ ಬಾಟಲಿ, ಮಲಪ್ರಭೆಯ ಭೋರ್ಗರೆತ.

-ಶ್ರೀದೇವಿ ಕಳಸದ.



ಇದ ನೋಡ್ರಿ ಪಾಕೀಟೀನ್ಯಾಗಿನ್ (ಸಂ)ಕ್ರಾಂತಿ...

ಸೂರ್ಯಪ್ಪನ ಜೊತಿ ಹೊಂಟ, ಚಂದಪ್ಪನ ಕೈ ಹಿಡಕೊಂಡ ಮನೀಗ್ ಬರೋ ಮಂದೀ ಸಂಕರ್‌ಮಣಾ ಹೆಂಗ ಮಾಡ್ತಾರಂತ ಗೊತ್ತೇನು?
-----------------------------------------------------------------------

ಅಲ್ಲೇ ಹಿಂಗಾ...

ಇನ್ನೊಂದ ನಾಲ್ಕ ದಿನಕ್ಕ ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಅಂದ್ರ, ಈ ದಾವಣಗೇರಿಂದ ’ಧಾ ಧಿನ್ ಧಿನ್ ಧಾ..., ಧಾಧಿನ್ನಾ, ಧಾತೋನ್ನಾ...’ ರೊಟ್ಟಿ ತಾಳ ಗುಲ್ಬರ್ಗದ ತನಕಾನೂ ಒಂದ ಅಳತೀ ಸುರು.. ಕರಿಯೆಳ್ಳೋ, ಬಿಳಿಯೆಳ್ಳೋ ಹಚ್ಚಿ ಬುಟ್ಟಿಗಟ್ಟಲೇ ಬಡದಿದ್ದ ಬಡದಿದ್ದು, ಆರಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಹಾಕಿದ್ದು...

ನಾಳಿರ್ತ ಇಂದ ’ಮಾದಲಿ’ಗೆ ತಯಾರಿ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳೋ ಸಡಗರಾ ನೋಡ್ಬೇಕ್ರಿ... ಗೋಧಿಗೆ, ತುಸು ಕಡ್ಲಿಬ್ಯಾಳಿ-ಅಕ್ಕಿ ಸೇರಿಸಿ ಹಿಟ್ಟು ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಪರಾತ ತುಂಬ ನಾದೂವಾಗ, ರಟ್ಟಿ ನೂಯ್ಸಿದ್ರೂ ಬಿಡಾಂಗಿಲ್ಲ ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ಯಾರು. ಗಟ್ಯಾಗೇ ನಾದಕೊಂಡ ಹಿಟ್ಟನ್ನ ಉಳ್ಳಿ ಮಾಡಿ ದಪ್ಪ ದಪ್ಪ, ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಚಪಾತಿ ಮಾಡಿ, ಬೇಯ್ಸಿ, ಅವು ಆರೋಕಿಂತ ಮೊದಲ ಅದನ್ನ ಪುಡಿ ಮಾಡಿ ರವಾದ ಅಳತೀಗೆ ಕುಟ್ಟಾಣಿಕೆ ಮಾಡೂದ್ರಾಗ ಸೂರ್ಯಾ ಹೋಗಿ ನಾರ್ಯಾ ಬಂದ್ರೂ ಬಿಡಬೇಕಲ್ಲ ಹಬ್ಬದ ಉಬ್ಬ?

ಆಮ್ಯಾಲ ಅದಕ್ಕ ತುರದ ಬೆಲ್ಲ ಕೂಡ್ಸಿ ,ಗ್ವಾಡಂಬಿ, ದ್ರಾಕ್ಷಿ, ಶೇಂಗಾ, ಪುಟಾಣಿ, ಕಸಕಸಿ, ಏಲಕ್ಕಿ, ಒಣಕೊಬ್ರಿ ಉದರಿಸಿ ಡಬ್ಬಿಯೊಳಗ ಉಸರಾಡಾಕ ಬರದ್ಹಂಗ ತುಂಬಿ ಇಟ್ರ ಮರದಿನ ನೈವೇದ್ಯ ವ್ಯಾಳ್ಯಾಕ ಮುಚ್ಚಳ ತೆಗಿಯೂದು.
ಇದು ಹಳ್ಳಿಯೊಳಗ ಇರೂ ಮಂದಿ ಕಥಿಯಾತು...

ಆದ್ರ ಇಲ್ಲೇ? ಸೂರ್ಯಾನ ಜೋಡಿ ಆಫೀಸಿಗ ಹೋಗಿ ಚಂದಪ್ಪನ ಜೋಡಿ ಮನೀಗ್ ಬರೂ ಸಿಟ್ಯಾಗಿನ ಮಂದೀಗೆ ತಿನಿಸಿನ ಅಂಗಡಿಗೋಳ ಗತಿ. ಸೂಟಿ ಸಿಕ್ರ ಸಾಕು ಅಂತ ಉಸರ ಬಿಡೂ ಮಂದಿಗೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಹರಿದಿನಸಾ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳಾಗ ತ್ರಾಣರ ಎಲ್ಲಿ ಉಳದಿರ‍್ತೇತ್ರಿ? ಬಡಾಬಡಾ ಅಂಗಡಿಗೋಳಿಗೆ ಹೋಗೂದ ಮತ್ತ.

ಇಲ್ ಹಿಂಗ ನೋಡ್ರಿ...

ಬ್ಯಾಗಡಿಯೊಳಗ ಒಂದರ ಮ್ಯಾಲೊಂದು ಏರಿ ಕುಂತ ಎಳ್ಳಹಚ್ಚಿದ ಸಜ್ಜಿ, ಜ್ವಾಳದ ಕಟಕ್ ರೊಟ್ಟಿ , ಹಾಲು, ತುಪ್ಪಾ ಬಾಜೂಕ ಇಟ್ಕೊಳ್ಳೂದ ಮರತು ಗಂಟಲದಾಗ ಸಿಕ್ಕೊಂಡ್ರ ನನ್ನ ಬೈಯ್ಬ್ಯಾಡ ನೋಡ್ರಿ ಮತ್ತ... ಅಂತ ಗೋಡಂಬಿ, ದ್ರಾಕ್ಷಿ ಹೊಟ್ಟಿಯೊಳಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮುದ್ದಿಯಾಗಿ ಕುಂತ ಮಾದಲಿ ಪುಡಿ ಪಾಕೀಟು, ಎಲ್ಲಾ ಕಾಯಿಪಲ್ಯೇಕ ಯಣ್ಣ ಅನ್ಸಕೊಳ್ಳೂ ಯಣಗಾಯಿ ಬದನಿಕಾಯಿ, ಚೌಕಚೌಕ ಕೊರಿಸಿಕೊಂಡು ಕೊಬ್ಬರಿ, ಕಸಕಸಿ ಉದುರಿಸಿಕೊಂಡ ಜುಣಕದ ವಡಿ, ಕಾಳ ತಿನ್ರಪ್ಪೋ ಯಾರನ್ನೂ ಗಾಳಕ್ಕ ಬೀಳ್ಸೂ ತಾಕತ್ ನಿಮ್ಮದಾಕ್ಕೇತಿ ನೋಡ್ರೀ ಅಂತ ಮೊಳಕಿಕಣ್ಣಿಂದಾನ ಹೇಳೋ ಹೆಸರಕಾಳ, ಮಡಕಿಕಾಳ, ಕಡ್ಲಿಕಾಳ ಉಸುಳಿ,

ಅಲ್ಲೋ ಮಕ್ಕಳ್ರ್ಯಾ ಗುರುಗೋಳ್‌ ಚಟ್ನಿ ಅಂದ್ರ ಎಂಥಾದ್ದೋ? ದೊಡ್ಡಾವ್ರಾಗೀರಿ ಇನ್ನರ ನನ್ನನ್ನ ಛಂದಂಗೆ ಕರೀರೋ ಅಂತ ರಾಗಾ ಎಳಿಯೋ ಗುರೆಳ್ಳು ಚಟ್ನಿ, ಸಣ್ಣಮಂದಿ ಗ್ವಾಡಂಬ್ಯಾಗಿ, ಭೀಮನ ಕಾಯಿ ಅಂತ ಕಿರೀಟಾ ತೊಟಗೊಂಡ ಶೇಂಗಾದ ಚಟ್ನಿ, ನಾನಿಲ್ಲಂದ್ರ ನಿಮ್ಮ ಗಂಟಲದಾಗಿಂದು ಇಳಿಯೂದರ ಹ್ಯಾಂಗ್ರೋ ಅಂತ ಬೆಳ್ಳಗ ನಗೂ ಮೊಸರು ಒಂದ ಎರಡ....? ಎಲ್ಲಾ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ ಎಳ್ಳು,ಬೆಲ್ಲದ ಪಾಕೀಟ ಹಿಡಕೊಂಡ ಮನೀಗ್ ಬಂದ ಉಣ್ತಾ ಉಂಡ ಮಲ್ಕೊಂಡ್ರ ಮುಗೀತ್ ನೋಡ್ರಿ ಅರ್ಧ ಹಬ್ಬ.

ಸಂಜೀಕ ನೆಂಟ್ರು, ಗೆಳ್ಯಾರ ಮನೀಗ ಹೋಗಿ ಹೊಸಾ ಸೀರಿನೋ, ಜೀನ್ಸ್ ಪ್ಯಾಂಟೋ, ಜುಬ್ಬಾನೋ ಹಾಕ್ಕೊಂಡ ಮಕ್ಕಳೂ ಮರೀನ್ನ ಗಾಡಿಯೊಳಗ ತುಂಬಿಸ್ಕೊಂಡೋ, ಬಸ್ಸಿನ್ಯಾಗ ಜೋತಬೀಳಿಸ್ಕೊಂಡೋ ಎಳ್ಳೂ-ಬೆಲ್ಲಾ ಕೊಟ್ಟಬಂದ್ರ ಮುಗದ ಹೋತ್ ನೋಡ್ರಿ ವರ್ಷದ ಹಬ್ಬ ಒಂದ ದಿನಕ್ಕ.

ಬ್ಯಾಕ್‌ಗ್ರೌಂಡ್‌ನೊಳಗಿಂದ ಇರೂದರಿ...

’ಅಯ್ಯ.. ಏನ್ ಹಬ್ಬಾ ಮಾಡ್ತಾವೋ ಏನೋ ಇವ... ಅಡಗೀ ಮಾಡಾಕ್ ಟೈಮ್ ಸಿಗೂದಿಲ್ಲಾ ಅಂತಾವು ಸೈ. ಯಾರ‍್ಯಾರ ಕೈ ಹತ್ತಿರ‍್ತೇತೋ ಏನೋ ಆ ಅಂಗಡ್ಯಾಗಿನ ಅಡಗೀಗೇ. ಅದನ್ನ ತಂದ ದೇವರ ಮುಂದಿಡ್ತಾವಲ್ಲ... ಗ್ವಾಡೀಗ್ ಹಾಯ್ಲ? ಕಟ್ಟೀಗ್ ಹಾಯ್ಲ?’ ವಯಸ್ಸಾದ ಅತ್ತಿ-ಮಾವನದು ಬದಲಾಗದ ಅದೇ ರಾಗ.

’ಮಮ್ಮಾ... ಇಟ್ಸ್ ಸೋ ನೈಸ್... ನಾಳೆ ಬಾಕ್ಸ್‌ಗೆ ಸಜ್ಜಿರೊಟ್ಟೀನೇ ಹಾಕಿಕೊಡು. ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್‌ಗೆ ಕೊಡ್ಬೇಕು. ಮಾದ್ಲಿನೂ ಸ್ಮಾಲ್ ಬಾಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ರ‍್ಲಿ’ ಅಮ್ಮನ ಸೊಂಟಕ್ಕೋ, ಭುಜಕ್ಕೋ ಜೋತು ಬೀಳುವ ಕಂದಮ್ಮಗಳು.

’ನೀವೆಲ್ಲಾ ಇಲ್ಲಿರೂತನಕ ಹಬ್ಬಾ. ಈಗೆಂಥಾದ್ದು? ನಾವಿರೂದ ಇಬ್ಬರ. ಏನಂತ ಮಾಡೂದು, ಏನಂತ ತಿನ್ನೂದು? ದೇವರಪೂರ್ತೇಕ ಮಾಡಿಮುಗ್ಸಿದೆ’ ಫೋನೊಳಗಿನ ಅವ್ವನ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಪೂರ್ತಿ ಕೇಳೂ ಮೊದ್ಲ ಫೋನ್ ಇಸ್ಕೊಂಡ ಅಪ್ಪ ’ಅಂಗಡೀಂದ್ ತಂದ ಉಂಡ್ರಿ? ಅಲ್ಲಬೇ ಇಕೀಕಡೀಂದ ಮಾಡ್ಸಿ ಕೊರಿಯರ್ ಕಳಸ್ತಿದ್ನಲ್ಲ ರೊಟ್ಟಿ, ಮಾದ್ಲೀನ?’ ಅಂತ ಹುರುಪ್ನಿಂದ ಹೇಳ್ದಾ ಗ... ’ಹೌದಲ್ಲ ತಂಗೀ... ಹಂಗ ಮಾಡಬೋದಿತ್ತಲ್ಲ...’ ಅಪ್ಪನ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ ಅವ್ವನ ದನಿಯೆಳೆ. ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅರೆ... ಹೌದಲ್ಲ ಅನ್ನಸಿದ್ದೂ ಖರೇ.

’ಇನ್ನೂ ನಿನ್ನ ಕಡೆ ಮಾಡಿಸ್ಕೊಬೇಕಾ’ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕ ಬೆಲ್ಲದಂಥಾ ಅಕಿ ಮನಸ್ಸು ’ಅಯ್ಯ ಹುಚ್ಚಿ.... ಹಂಗ್ಯಾಕ ಅಂತೀಯ...’ ಅಂದಿದ್ದು ಉಡಿಪದರದೊಳಗಿನ ಮೂರ‍್ನಾಲ್ಕು ಎಳ್ಳುಗಳಿಗೆ ಕೇಳಿಸಿ...’ ಏಳ್ ಏಳಿನ್ನ ಶಾಣ್ಯಾಕ್ಯದೀ; ಹಿಂಗ... ಕುಂಡ್ರಾಕಿ ಏನ ಮುಂದಿನ ಸಂಕ್ರಮಣದ ತನಕ?’ ಅಂತ ಹೇಳ್ಕೋತ ಜರ್ರಂತ ಜಾರಿ ಹೋಗ್ಬಿಟ್ವು.

-ಶ್ರೀದೇವಿ ಕಳಸದ
(ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ, ಲವಲವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟ) http://www.vijaykarnatakaepaper.com/pdf/2012/01/14/20120114l_011101004.jpg