Sunday, January 27, 2013

ನೀವಿದನ್ನ ಅಲ್ಲಿ ಓದೂದಿಲ್ಲ ಅಲ್ರಿ ಟೀಚರ್‌?


(ಓಟ 4)

ನನಗವನ ಹೆಸರು ಮರ‍್ತಿದ್ರೂ, ಮಕಾ ಈಗಲೂ ಕಣ್ಮುಂದನ. ಬಹುಶಃ ಬಸಪ್ಪ ಅಂತಿರಬೇಕೇನೊ. ಯಾರ ಕರೀತಾರೊ, ಅವರ ಮನೀಗೆ ಹೋಗಿ ಕೂದಲ ಕಟ್ ಮಾಡಿ ಬರ‍್ತಿದ್ದ. ಅವತ್ತೂ ಹಿಂಗ ಒಂದಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ನಾವೊಂದಿಷ್ಟು ಜನ ಸ್ಟಾಪ್ ಆಟ ಆಡ್ಕೋತ ಕುಲಕರ್ಣ್ಯಾರ ಮನಿ (ಅವ್ರಿಗೆಲ್ಲಾರೂ ಗೌಡ್ರು ಅಂತ ಕರೀತಿದ್ರು. ಅವ್ರು ನಮ್ಮನಿ ಓನರ್‌ ಕೂಡ ಆಗಿದ್ರು.) ಹೊಕ್ಕಿದ್ವಿ. ರಣರಣ, ಕಣ್ಣ ಕುಕ್ಕೂವಂಥಾ ಬಿಸ್ಲು ಏದುಸಿರು ಬಿಡ್ಕೋತ ಜ್ವಾಳದ ಚೀಲಾ ಒಟ್ಟಿದ್ರಲ್ಲಾ... ಅಲ್ಲೇ ಸಂದ್ಯಾಗ ಅಡಿಕ್ಕೊಂಡ್‌ ನಿಂತೆ. ಹಂಗ ಹಿತ್ತಲೊಳಗಿನ ಬಣವಿ ಸಂದ್ಯಾಗ ಲಕ್ಷ ಹೋತು. ಈ ಹೊತ್ತಿನ್ಯಾಗ ಅಲ್ಯಾರದಾರು? ಏನ್‌ಮಾಡಾತಾರು ಅಂತ ನೋಡಿದ್ರ, ತುದಿಗಾಲ ಮ್ಯಾಲೆ ಅವ ಕುಂತಿದ್ದ. ಬೆನ್ನು ಕಾಣ್ತಿತ್ತು. ಕೈಯ್ಯಾಗ ಕತ್ತಿ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ತುದಿಗುಂಡೀಲೆ ಕುಂತಾನಂದ್ರ ಊರಿಗೊಬ್ಬ ಇರೂ ಬಸಪ್ಪನ ಇರಬೇಕು ಅಂತ ಅನ್ಕೊಂಡೆ. ಹೌದು ಅವನ ಇದ್ದ. ಯಾರದು ತಲಿ ಬೋಳಿಸ್ಕೊಳ್ಳೋವ್ರು? ಫುಲ್ಲಕ್ಕಜ್ಜಿ ಮನಿಯೊಳಗ ಯಾರೂ ಗಂಡ್ಸೂರು ಇಲ್ಲ ಅಲ್ಲಾ....ಅಂತ ಗುಂಗ ಬಿತ್ತು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂಗ ಆ ಜಾಗಕ್ಕ ಹೋದ್ರ ಅವ್ರೇನ್‌ ಅನ್ಕೊಳ್ತಾರು? ಅಂತ ಅನ್ಕೊಂಡು, ಕಾಲೆತ್ತರ‍್ಸಿ, ಬಗ್ಗಿ ನೋಡೇ ನೋಡಿದೆ. ಊಂಹೂ ಯಾರಂತ ಗೊತ್ತ ಆಗಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಹೋಗ್ಲಿಬಿಡತ್ತ ಅಂತ ಮನೀಗ್‌ ಬಂದು, ಊಟ ಮಾಡಿ ಮಲ್ಕೊಂಡು ಸಂಜಿ ಐದಕ್ಕ ಎದ್ದು ಫುಲ್ಲಕ್ಕಜ್ಜಿ ಮನೀಗೆ ಹೋದೆ. ನನ್ನ ವಾರಿಗಿ ಒಂದಿಬ್ರು ಅಲ್ಲೇ ಪಡಸಾಲ್ಯಾಗ ಕೂತಿದ್ರು. ಫುಲ್ಲಕ್ಕಜ್ಜೀ... ಫುಲ್ಲಕ್ಕಜ್ಜೀ ಏನ್ ಮಾಡಾತೀರಿ? ಅಂತ ಕರ‍್ದೆ. ಓ ಅನ್ಲಿಲ್ಲ. ಹಗೂರ‍್ಕ್‌ ಅವರ ಅಡುಗೆ ಮನಿ ಇಣಕಿದೆ. ಫುಲ್ಲಕ್ಕಜ್ಜಿ ರವೆ ಉಂಡಿ ಕಟ್ಕೋತ ಕೂತಿದ್ಲು. ನಾ ಬಂದಿದ್ದು ನೋಡಿ ಭರಕ್‌ನ ತಲಿ ಮ್ಯಾಲೆ ಕೆಂಪ್ ಸೀರಿ ಎಳ್ಕೊಂಬಿಟ್ಲು. ಅದುವರೆಗೂ ಅಕಿ ತಲ್ಯಾಗ ಕೂದಲದಾವು. ವಯಸ್ಸಾತಲ್ಲಾ, ಚಳಿಗೆ ಹಂಗ ಮುಚ್ಕೊಂಡಿರ‍್ತಾಳು ಅಂತ ಅನ್ಕೊಂಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಗಂಧ ಬ್ಯಾರೆ ಬಳ್ಕೊಂಡಿದ್ಲು ತಲೀಗೆ. ಆಮೇಲೆ ನೆನಪಾತು... ಓಹ್‌ ಬಸಪ್ಪ ಫುಲ್ಲಕ್ಕಜ್ಜಿ ತಲಿ ಬೋಳಿಸಕ್ಕಂತನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಬಂದಿದ್ದ ಅಂತ.

ಏಯ್‌ ಹುಡುಗಿ, ಇಲ್ಯಾಕ್‌ ಬಂದ್ಯಾ? ಹೊರಗ್‌ ನಡಿ. ಒಳಗ್‌ ಬರಬ್ಯಾಡಾ. ಅಲ್ಲೇ ಪಡಸಾಲ್ಯಾಗ ಕೂಡ್‌ನಡಿ. ದೂರ ದೂರ... ಅಂತ ಫುಲ್ಲಕ್ಕಜ್ಜಿ ಒದರಿದ್ಲು, ಥೇಟ್‌ ಅಬಡಜಬಡ ಚಟ್ನಿ ಕುಟ್ಟಿದಂಗ ಇತ್ತು ಅಕಿ ಮಾತು. ಹೂಂ ಅಂತ ಹೊರಗ ಬರೂಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಒಂದೆರಡು ಹುಡುಗ್ರು, ಮೂರು ಹುಡುಗೀರು ಸೇರ‍್ಕೊಂಡು ನಾಲ್ಕೈದು ಜನ ಆದ್ವಿ. ಹಿತ್ತಾಳಿ ಡಬ್ಬಿಯೊಳಗ ರವೆ ಉಂಡಿ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ನಡಾ ಬಗ್ಗಿದ ಫುಲ್ಲಕ್ಕಜ್ಜಿ ಬಂದ್ಲು. ಒಣಗಿದ ದಾಸವಾಳದ ಪಕಳಿಯಂಥಾ ಕೈ ಡಬ್ಯಾಗ ಹಾಕಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೆ ಒಂದೋಂದ್ ಉಂಡಿ ಕೊಟ್ಲು. ನಮ್ಮೆದುರಿಗ್‌ ಬಂದು ಕೂತು, ರಾಮಾಯಣದ ಕಥಿ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ಲು. ಖರೆ ಹೇಳ್ತೀನಿ ಅಕಿ ಏನ್‌ ಹೇಳ್ತಾಳ ಅಂತ ಗೊತ್ತSSS ಆಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಪಾಪ ಹಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಉದುರಿ ಹೋಗಿ, ತುಟಿನೂ ಒಳಗ ಹೊಗ್ಬಿಟ್ಟಿದ್ವು. ಗೋಣೂ ನಡಗ್ತಿತ್ತು. ಪಾಪ ಅಕಿ ಚಸ್ಮಾ ನೋಡ್ಬಕಿತ್ತು, ಒಂದಕಡೆ ಮುರ‍್ದು, ದಾರಾ ಸುತ್ತಿಸ್ಕೊಂಡು, ಆ ದಾರ ಬಣ್ಣಾ ಕಳ್ಕೊಂಡು, ಚಸ್ಮಾ ಅಲ್ಲಾ, ಎರಡು ಸೋಡಾ ಬಾಟ್ಲಿ ತಳಾ ಕಟ್ಕೊಂಡು ಮೂಗಿನ ಮ್ಯಾಲೆ ಇಟ್ಕೊಂಡಹಂಗ್‌ ಆಗಿತ್ತು. ಖರೇಗೂ ಅಕಿ ಕಣ್ಣ ಅದರೊಳಗಿಂದ ಕಾಣ್ತಾನ ಇರ‍್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮದ್ಲಾ ಸಣ್ಣ ಮೂಗು ಸವ್ದು ಹೋಗಿದ್ರಿಂದಾನೋ ಏನೋ ಚಸ್ಮಾ ಮೂಗಿಂದ ಜಾರಿದ್ದ ಜಾರಿದ್ದು. ಛೆ ಇಕೀಗೆ ಯಾಕ ಯಾರೂ ಹೊಸಾ ಚಸ್ಮಾ ತಂದು ಕೊಡೂದಿಲ್ಲ? ಅಂತ ಅನ್ಸೂದು.

ಹತ್ತಿಬಟ್ಲಾ, ವಿಭೂತಿ ಮುಂದಿಟ್ಕೊಂಡು ಬತ್ತಿ ಹೊಸಿಯಾಕ್ ಶುರು ಮಾಡಿಬಿಡ್ತಿದ್ಲು. ಮೊದಲ ಎಳಿಬತ್ತಿ, ಆಮ್ಯಾಲ ಗೆಜ್ಜಿವಸ್ತ್ರ, ಕಡೀಕ ಹೂಬತ್ತಿ. ಹಿಂಗ ಬತ್ತಿ ಹೊಸಕೋತನ ಕಥಿ ಶುರು ಮಾಡ್ಕೊಂಬಿಡಾಕಿ. ಕಥಿ ಮುಗದ್ರೂ ಕಿವ್ಯಾಗ ಉಳಿಯೂವು... ಅರ್ಜುನ, ಧುರ್ಯೋದ್ನಾ, ದ್ರೌಪ್ದಿ, ಸೀತಿ, ರಾಮಾ, ಲಕ್ಷ್ಮಣಾ, ಹನುಮಂತಾ ಅನ್ನೋ ಹೆಸರಗೋಳಷ್ಟ, ಹಿಟ್ಟು ಸಾಣಿಸಿದ ಮ್ಯಾಲೆ ರವೆ ಹ್ಯಾಂಗ್‌ ಉಳ್ಕೊಳ್ಳತ್ತಲ್ಲಾ ಹಂಗ. ಆಗ ಅನ್ಕೊಬೇಕು, ಓಹ್‌ ಇವತ್ತು ರಾಮಾಯಣದ ಕಥಿ ಕೇಳಿದ್ವಿ. ಮಹಾಭಾರತದ ಪ್ರಸಂಗಾ ಹೇಳಿದ್ರು ಅಂತ. ಹಂಗಂತ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಹೂಂ ಅನ್ನಿಸ್ಕೋಂಡ್‌ ಮಬ್ಬಗತ್ತಲನ್ಯಾಗ ದುಡುದುಡು ಮನೀಗೆ ಓಡಿಬಿಡೂದು.

ಆದ್ರ ನಂಗ್ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಕಾಡೂದು ಒಂದ ಚಿಂತಿ. ಅಲ್ಲಾ... ಒಂದ ಅಂಗಳಾ. ಅಣ್ಣನ ಮಕ್ಕಳೂ ಮತ್ತವರ ಸಂಸಾರನೂ ಅಲ್ಲೇ ಇರೂದು. ಆದ್ರ, ಇಕೀನ್ಯಾಕ ಎರಡು ಖೋಲೆದ ಮನ್ಯಾಗ ಇಟ್ಟಾರು? ವಯಸ್ಸಾದ ಆಕಿ, ತನ್ನ ಅಡಗಿ ತಾನ ಮಾಡ್ಕೊಬೇಕು. ತನ್ನ ಬಟ್ಟೆ ತಾನ ಒಕ್ಕೊಬೇಕು, ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಒಲಿಗೆ ಕಟ್ಟಗಿನೂ ತಾನ ಒಡ್ಕೋತ ಕೂತಿರ‍್ತಾಳು. ಸಣ್ಣಾಕಿದ್ದಾಗನ ಗಂಡ ತೀರ‍್ಕೊಂಡನಂತ, ಮಕ್ಕಳೂ ಇಲ್ಲಂತ. ಪಾಪ ಅವ್ವಾ ಅಪ್ಪಾನೂ ಯಾವ ಕಾಲಕ್ಕೋ ತೀರ‍್ಕೊಂಡ್ರೋ ಏನೊ. ಹಂಗಂತ ಅಕಿ ಹಿಂಗ್ಯಾಕ ಇರ‍್ಬೇಕು? ಅದೇನ್‌ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನ ಹೇಳ್ತಿ.... ಆ ರಾಮಾಯಣ, ಮಹಾಭಾರತ. ನಿನ್ನ ಜೀವನದಾಗ ಏನೇನಾತು ಹೇಳು ಅಂತ ಅಕಿಗೆ ಕೇಳಿಬಿಡಬೇಕು ಅನ್ಸೂದು. ಆದ್ರ ಅಕಿ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳನ್ನಷ್ಟ ಹಚ್ಕೊಂಡು ಮಾತಾಡಿಸ್ತಿದ್ಲು. ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಅಂಥಾ ಏನೂ ಅಕ್ಕರತಿ ಬೆಳಿಸ್ಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದ್ರೀತಿ, ತನ್ನ ಒಂಟಿತನ ನೀಗಿಸ್ಕೊಳ್ಳಾಕ ನಮ್ಮ ನಮ್‌ ಮುಂದ ಕಥಿ ಹೇಳೂ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮಾಡ್ತಿದ್ಲೋ ಏನೋ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡೂದು. ಯಾಕೋ ಅಕಿ ಜೊತಿ ಅಷ್ಟು ಅಟ್ಯಾಚ್‌ಮೆಂಟ್ ಬೆಳೀಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಹಂಗ ಗೌಡ್ರ ಮನಿ ದಾಟ್ಕೊಂಡು, ಬಲಕ್ಕ ಹೊರಳೀದ್ರ ದೀಕ್ಷಿತರ ಮಾಮಿ ಮನಿ ಸಿಗೂದು. ದಿನಾ ಹನ್ನೊಂದಕ್ಕ ಸಾಲಿ ಬಿಟ್ಟಮ್ಯಾಲೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಗೆಳತ್ಯಾರ ಜೊತಿ ದೀಕ್ಷಿತರ ಮಾಮಿ ಮನೀಗೆ ಓಡಿ ಹೋಗ್ತಿದ್ದೆ. ಯಾಕಂದ್ರ ಮಾಮಿ ಅಂಗನವಾಡಿ ಟೀಚರ‍್ ಆಗಿದ್ಲು. ಹಂಗತ ಅಕಿ ಮನಿಯೊಳಗ ಮಕ್ಕಳೇನ್ ಇರ‍್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಟೇಲರಿಂಗ್ನೂ ಮಾಡ್ತಿದ್ಲು. ಹನ್ನೊಂದ್‌ ಅನ್ನೂದ್ರಾಗ ಗೌರ‍್ನ್‌ಮೆಂಟ್‌ನೋರ್‌ ಕೊಟ್ಟ ಹಿಟ್ಟನ್ನ, ಅಳ್ಳಿಟ್ಟು ಮಾಡಿ ಪರಾತ ತುಂಬ ಮಾಡಿ ಇಟ್ಟಬಿಡಾಕಿ. ಅಕಿ ಗಂಡ, ಹೊಚ್ಚಲೊಳಗ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸ್ಟೂಲ್‌ ಇಟ್ಕೊಂಡು, ಹಿಂಗ ಕೈ ಎತ್ತರಿಸಿ, ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದೊಳಗ, ಬಾಗಿಲಹೊರಗ ನಿಂತ ಹುಡಗೋರ ಕೈಗೆ ಉಂಡಿ ಕೊಟ್ಬಿಡ್ತಿದ್ದ. ಭರ‍್ ಭರ್‌ ಅಂತ ಉಂಡಿ ಹಂಚೂ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗ್ಸೂ ಭರಕ್ಕ... ಪಾಪ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಕೈಗೋಳಿಗೆ ಉಂಡಿ ಹಿಡ್ಯಾಕ್ ಆಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವು ತಪ್ಪಿ ಕೆಳಗ ಬಿದ್ದಬಿಡೂದವು. ಅದಕ್ಕ ಆ ಹುಡುಗೂರು ಏನ್‌ ಐಡಿಯಾ ಮಾಡ್ತಿದ್ರು ಅಂದ್ರ, ಉಡಿ ಒಡ್ಡಿ , ಉಂಡಿ ಕೆಳಗ ಉಳ್ಳದಂಗ ಹಿಡ್ಕೊಂಬಿಡ್ತಿದ್ರು. ನನಗೂ ಉಂಡಿ ತಿನ್ಬೇಕಂತ ಆಸೆ ಆಗೂದು. ಆದ್ರ ನಾ ಟೀಚರ್‌ ಮಗಳು. ನನಗವ್ರು ಕೊಡೂದಿಲ್ಲ. ಬಡಮಕ್ಕಳಿಗಷ್ಟ ಕೊಡ್ತಾರಂತ. ಹಿಂಗ ಏನೇನೋ... ಆದ್ರೂ ಒಂದಿನ ನಾ ಏನ್‌ ಮಾಡಿದೆ ಅಂದ್ರ, ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಹುಡುಗ್ರು ನಂಗ್‌, ನಿಂಗ್‌ ಅಂತ ಮುಗಿಬಿದ್ದು ಉಂಡಿ ಇಸ್ಕೊಳ್ಳಾತಿದ್ರು. ನನ್‌ ಮಕಾ ನೋಡಿದ್ರ ಅವ್ರು ಕೊಡೂದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತ ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪಾಜಿ, ಅವ್ವಗ ಹೇಳಿಬಿಡ್ತಾರು. ಏನ್ ಮಾಡೂದು ಅಂತ ಹೇಳಿ ಹಗೂರ‍್ಕ ಆ ಹುಡುಗೂರ್‌ ಬೆನ್ನೀಗ ಮಕಾ ಅಡ್ಡ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು, ಬರೇ ಕೈಯಷ್ಟ ಒಡ್ಡಿದೆ. ಹಾ! ನನಗೂ ಒಂದು ಉಂಡಿ ಸಿಕ್ಕ ಬಿಡ್ತು. ಅದುವರ‍್ಗೂ ಅವ್ರಿವ್ರಿಗೆ ಕೊಡ್ತಿದ್ದ ಉಂಡಿ ನೋಡ್ಕೋತ ಅವರ ಬಾಗಿಲ ಹೊರಗ ನಿಲ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ಅವತ್ತು ಉಂಡಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಭಾಳ ಖುಷಿ ಆತು. ದಾರ‍್ಯಾಗ ತಿನಕೋತ ಮನೀಗೆ ಬಂದೆ. ಹಿಂಗಿಂಗ ಅಳ್ಳಿಟ್ಟು ತಿಂದೆ ಇವತ್ತು ನಾ ಅಂತ ಅವ್ವನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಅಕಿ ಹೂಂ ಹೌದಾ, ಲಗೂನ ಕೈಕಾಲ್ ಮಕಾ ತಕ್ಕೋ ಅಂತ ಹೇಳಿ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟಕ್ಕ ತಯಾರಿಗೆ ಅಡಗಿ ಮನೀಗೆ ಹೋದ್ಲು.

ಅದ್ಹೆಂಗೋ ಏನೋ, ಮರದಿನಾ ನಮ್ ಕ್ಲಾಸ್‌ ಟೀಚರ್‌ ಸಾವಿತ್ರಿ (ಅವ್ರು ಹೆಡ್‌ಮಿಸ್ಸೂ ಆಗಿದ್ರು) ಅವ್ರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗ್‌ಬಿಟ್ಟಿತು. ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಬಂದು ಕೂತೆ. ಆಮ್ಯಾಲ ಕಕಾಕಿಕಿ ಬಳ್ಳಿ ಬರೀರಿ ಎಲ್ಲಾರು ಅಂತ ಹೇಳಿ, ಅದೇನೋ ಬರ‍್ಕೋತ ಕೂತ್ರು. ಅಯ್ಯೋ ಎಲ್ಲಾರೂ ಬಳ್ಳಿ ಬರ‍್ಯಾತಾರು. ಆದ್ರ ನನಗ ಬರ‍್ವಾಲ್ತು. ಬರವಾಲ್ತು ಅನ್ನೂಕಿಂತ ಹಂಗಂದ್ರ ಏನಂತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಯಾಕಂದ್ರ ನನಗೆ ಸಾಲಿಗಿಂತ ಮನಿಯೊಳಗ ಪಾಠ ನಡೀತಿತ್ತು. ನಮ್ಮನೀಯೊಳಗ ಈ ಬಳ್ಳಿ, ಬೇರು, ಚಿಗುರು ಕಲಿಸ್ದ್ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಶಬ್ದ, ವಾಕ್ಯ ಕಲಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ರು! ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ದೊಡ್ಡವ್ವನ ಅಕ್ಕರತಿಗೆ ಹದಿನೈದು ದಿನ ಹಿರೇಬಾಗೇವಾಡಿ, ಹದಿನೈದು ದೊಡ್ಡವಾಡ. ಹಿಂಗಾಗಿ ಆಟಾ, ಪಾಠಾ, ಸಾಲಿ ಗೂಟ. ನಡಕ್‌ ನಡಕಿಂದ್‌ ಓಟ.

ಹೂಂ... ಅಂತೂ ಬಳ್ಳೀನ್ನಾ ಎಲ್ಲಾರೂ ಬರ‍್ದು ತೋರ‍್ಸಿದ್ರು. ನನಗೋ ಬರಿಯಾಕ ಬರ‍್ಲಿಲ್ಲ. ಆಜೂ ಬಾಜೂ ಹುಡುಗ್ಯಾರು ಬರದು ಮುಗಸಿದ್ರೂ. ಬರದೇ ಇದ್ದಾವ್ರು, ಅವರಿವರ ಬರ‍್ಯೂದನ್ನ ಇಸ್ಕೊಂಡು ಕಾಪಿ ಮಾಡ್ಕೊಂಡ್ರು. ನನಗೋ ಇನ್ನೊಬ್ಬರದ ನೋಡಿ ಬರಿಯೂದಂದ್ರ ಯಾಕೊ ಒಂಥರಾ. ಟೀಚರ್‌ ಅದೇನೋ ಬರೀಯೂದು ಮುಗಿಸಿದ್ರು. ಎಲ್ಲಾರೂ ಒಬ್ಬರಾದ ಮೇಲೆ ಒಬ್ರು ಬಳ್ಳಿ ತೋರ‍್ಸಾಕ್‌ ಹೊಂಟ್ರು. ನಂಗ ಹೆದರಿಕಿ, ಸುಮ್ಮನ ಕಿಡಕಿ ಹಾಯ್ಸಿ ಒಳಗ ಬಂದ ಕುಂಬಳ ಬಳ್ಳಿ ಕುಡಿ ನೋಡ್ಕೋತ ಕೂತ್‌ಬಿಟ್ಟೆ. ಆಮ್ಯಾಲ ಸಾವಿತ್ರಿ ಚೀಟರ್‌, "ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರಿಗೇ ಮನ್ಯಾಗಿನ ಸಪ್ಪನ್ನ ಬ್ಯಾಳಿ, ಬಿಸಿ ಅನ್ನ, ತುಪ್ಪಾ ಉಣ್ಣೂದ್ ಬಿಟ್ಟ ಅಳ್ಳಿಟ್ಟ ತಿನ್ನಬೇಕನ್ನಸ್ತೇತಂತ. ಹುಳಾಬಿದ್ದ ಅಳ್ಳಿಟ್ಟ ಬೇಕಂತ" ಅಂದ್ರು. ಮುಗೀತ್‌ ನನ್‌ ಕಥಿ. ಬಳ್ಳಿನೂ ಬೆಳಸ್ಲಿಲ್ಲ. ಹೊಟ್ಯಾಗ್ ಹೋಗಿದ್ದ ಅಳ್ಳಿಟ್ಟ ಸುದ್ದಿನೂ ಜಾಹೀರ‍್ ಆತು. ಯಾರ‍್ ಹೇಳಿದ್ರೋ ಇವ್ರಿಗೆ... ಏನ್‌ ಮಾಡೂದು ಇನ್ನ.... ಅಂತ ಅನ್ಕೊಳ್ಳೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಢಣಢಣಢಣಢಣ! ಓಹ್‌ ಅಂತೂ ಇವತ್ತಿನ ’ಸಾಲಿ’ ಮುಗೀತ್ರೇ... ಬಚಾವ್‌ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸೇ ಸರಸೋತಿ ಅಂತ ಅಕಿ ಫೋಟೋ ನೋಡಿ ಬಡಾನ... ಮನೀಗೆ ಓಡಿಬಂದ್‌ಬಿಟ್ಟೆ.

ಮನೀಗೆ ಬಂದು, ಬಳ್ಳಿ ಅಂದ್ರೇನು? ನೀವ್ಯಾಕ ನನಗ ಕಲಿಸಿಲ್ಲ? ಎಲ್ಲಾರಿಗೂ ಬರ‍್ತಾವು. ನಂಗ್ಯಾಕ್‌ ಬರೂದಿಲ್ಲ. ಇವತ್ತು ಎಲ್ರೂ ಬರ‍್ದು ತೋರ‍್ಸಿದ್ರು. ನಂಗ್‌ ಬರಲಿಲ್ಲ... ಅಂತ ಅತ್ತೆ. ಅಯ್ಯೋ ಹುಚ್ಚಿ, ನೀ ಆಗ್ಲೇ ಶಬ್ದ ಬರಿಯಾಕ ಮತ್ತ ವಾಕ್ಯ ಮಾಡಾಕೆಲ್ಲಾ ಕಲ್ತೀಯಲ್ಲ, ಅದ್ಯಾಕೀಗ ಅಂದ್ರು ಅಪ್ಪಾಜಿ. ಆಮೇಲೆ ಅಂಕಲಿಪಿ ತೋರಿಸಿದ ಅವ್ವ, ನೋಡು ಬಳ್ಳಿ ಅಂದ್ರ ಹಿಂಗ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿದ್ಲು. ಓಹ್ ಅಂತ ಸುಮ್ಮನಾದೆ. ನಾಲ್ಕನೇ ಕ್ಲಾಸ್‌ ತನಕ ದೊಡ್ಡವಾಡದೊಳ ಓದ್ತಿದ್ದೆ. ಹೆಸರಿಗಷ್ಟ ಓದು. ಒಂದನೇತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ ಮೂರನೇತ್ತಾ, ಎರಡನೇತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ ನಾಲ್ಕನೇತ್ತಾ... ಹಿಂಗ ನಮ್‌ ಹೆಡ್‌ಮಿಸ್‌ ಹೊಸಾ ಪಾಠ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಶುರು ಆಕ್ಕೇತಿ ಅಲ್ಲಿ ಕಳಿಸಿ ಕೂಡಸ್ತಿದ್ರು. ಹಿಂಗಾಗಿ, ಯಾರರ ಕೇಳಿದ್ರ, ಯಾವ ಕ್ಲಾಸ್‌ ಅಂತ ಹೇಳಾಕ ಗೊಂದಲ ಆಗಿಬಿಡೂದು, ದೊಡ್ಡವಾಡ ಬಿಟ್ಟು ಐದನೇತ್ತಾಕ ಧಾರವಾಡ ಸಾಲಿಗೆ ಸೇರೂತನಕ.

ಒಮ್ಮೆ ಸಾವಿತ್ರಿ ಟೀಚರ್‌, ತಮ್ಮ ಚೀಲದೊಳಗಿಂದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಜಾಡಿ (ನೆಲಹಾಸು) ತೆಗೆದು, ಇನ್‌ಮೇಲಿಂದ ನೀ ಎಲ್ಲಾರ್‌ ಜೊತಿ ಕೂಡುಹಂಗಿಲ್ಲ. ಬಾ ಇಲ್ಲೆ. ನನ್ನ ಕುರ್ಚಿ ಬಾಜೂಕ ಕೂಡಬೇಕು ಅಂದ್ರು. ಜೊತೀಗೆ ತಮ್ಮ ಮೊಮ್ಮಗಳನ್ನೂ ಕೂಡ್ಸಿದ್ರು. ನನಗರ ಹಂಗ್‌ ಎಲ್ಲಾರ‍್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಕೂತ್ಕೊಳ್ಲಾಕ ಮನಸ್ಸ ಇರ‍್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವ್ರೆದ್ದು ಕ್ಲಾಸ್‌ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದಾಗ ಹುಡುಗ್ಯಾರ ಜೊತಿ ಕುಂತ್ಬಿಡ್ತಿದ್ದೆ. ಆಗ ಒಳಗ ಬಂದಾವ್ರನ ಎಷ್ಟ ಅಡಮಟ್ಟ ಅದೀಯಾ ನೀ... ಅಂತ ಕಣ್ಣು ದೊಡ್ಡೂ ಮಾಡಾವ್ರು. ಆಗ ಪಟಕ್ನ್ ಜಾಡಿ ಮೇಲೆ ಕೂತ್‌ಬಿಡ್ತಿದ್ದೆ. ಖರೆ ಹೇಳ್ತೀನಿ... ಹಂಗ ಬ್ಯಾರೆ ಕುಂತ್ರ, ಗೋರಿಮಾನ ಕೈಯ್ಯಾಗಿನ ಚಿಕ್ಕಿ ಬಳಿ ನೋಡಾಕ್‌ ಸಿಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅನುಸೂಯಾಳ ಬಾರೀಹಣ್ಣು ಸಿಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಪಾಠ ನಡದಾಗ, ಅವ್ರೆಲ್ಲಾ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಕಿವ್ಯಾಗ ಏನ್‌ ಮಾತಾಡ್ಕೊತಾರು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇವತ್ತ ಯಾವ ಆಟ ಆಡೂದು ಅಂತ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡ್ಯಾರಂತ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅಂದಹಂಗ ಗೋರಿಮಾನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಬೇಕು. ಪ್ರತೀ ಗುರುವಾರದ ಸಂತ್ಯಾಗ ಅವರ ಅವ್ವ ಅಕಿಗೆ ಎರಡ ಡಝನ್‌ ಚಿಕ್ಕಿ ಗಾಜಿನ ಬಳಿ ತೊಡಿಸ್ಕೊಂಡು ಬರ‍್ತಿದ್ಲು. ಛೆ ನಮ್ಮನ್ಯಾಗ ಒಮ್ಯಾರ? ಎರಡ ಬ್ಯಾಡಾ ಅರ್ಧಾ ಡಝನ್‌? ಊಂಹೂ. ಒಂದಿಷ್ಟು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್‌ ಬಳಿ ಕಲ್ಲರ್‌ಕಲ್ಲರದು ಕೊಡಸ್ತಿದ್ರು ಅದೂ ಅವಾಗವಾಗ ಅಷ್ಟ. ಸಂತ್ಯಾಗ ಹೋಗಿ ಗಾಜಿನ ಬಳಿ ಇಟ್ಕೊಬೇಕಂತ ಎಷ್ಟ ಅನ್ಸೂದು. ಊಂಹೂ ಬಿಡ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. "ನನಗ ಬಳಿ ಬ್ಯಾಡಂದ್ರೂ ಅಂದ್ರೂ ನಮ್‌ ಅವ್ವಾ ಕೇಳೂದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತೀ ವಾರ ಹೊಸಾ ಬಳಿ ಹಾಕಿಸ್ಕೊಂಬರ‍್ತಾಳು" ಅಂತ ಗೋರಿಮಾ ಮತ್ತ ಮತ್ತ ತೋರಿಸಿ, ಹೇಳ್ದಾಗ, ಖರೇನ ಹೊಟ್ಟಿ ಉರೀತಿತ್ತು..

ಆಮ್ಯಾಲ ಇನ್ನೊಂದ್‌ ವಿಷ್ಯ, ನನ್ನ ಅಕ್ಷರ ಅಷ್ಟೇನೂ ದುಂಡಗಾಗ್ತಿರಿಲಿಲ್ಲ. ಗೋರಿಮಾನ ಉದ್ದೂದ್ಕ ತ್ರಿಕೋನಾಕಾರದ ಅಕ್ಷರಗೋಳು ಸಾವಿತ್ರಿ ಟೀಚರ್‌ಗೆ ಭಾಳ ಸೇರೂವು. ಅಕಿ ನೋಟ್ಬುಕ್‌ ತೋರಿಸಿ, ನೋಡು ನೀ ಹೆಂಗ ಬರೀತಿ? ಅನ್ನೋವ್ರು. ನಂಗ್ ಸಿಟ್‌ ಬಂದ್ರೂ, ಗೋರಿಮಾನ ಹಂಗ ಬರ‍್ಯಾಕ ಕಲೀಬೇಕು ಅಂತ ಅನ್ಕೊಳ್ತಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಕ ಅಕಿ ಅಂದ್ರ, ನನಗ ಭಾಳ ಸೇರ‍್ತಿದ್ಲು. ಮತ್ತಕಿ ನಮಗಿಂತ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ದೊಡ್ಡವಳಾಗಿದ್ಲು. ಮುಲ್ಲಾ ಸರ್‌ ಕಲಸೂದ್‌ ಮುಗೀತು ಮಸೀದ್ಯಾಗ, ಅದಕ್ಕ ಈ ಸಾಲಿಗೆ ಹಾಕಿದ್ರು ನಮ್ಮವ್ವಾ ಅಪ್ಪಾ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಿದ್ಲು. ಅಲ್ಲೇನ್‌ ಕಲಸ್ತಿದ್ರು? ಉರ್ದೂ ಅಂದ್ರ ಏನ್‌ ಭಾಷಾ ಅದು? ಹೆಂಗ ಬರಿಯೂದು? ನಂಗೂ ಕಲಿಸಿಕೊಡು. ಒಮ್ಮೆ ಟೆಕ್ಸ್ಟ್ ಬುಕ್‌ ತಗೊಂಬಾ ಅಂತ ಗಂಟು ಬೀಳ್ತಿದ್ದೆ. ಅಯ್ಯೋ ಹೊಗಾ. ಬುಕ್‌ ಗಿಕ್‌ ಎಲ್ಲಾ ಇಲ್ಲ. ಮತ್ತ ನಂಗ್‌ ಆಗ್ಲೇ ಮರ‍್ತ್‌ ಹೋಗ್ಬಿಟ್ಟೇತವಾ... ನಡಕ್‌ ಸಾಲಿ ಬಿಟ್ನಲ್ಲಾ ಅದಕ್ಕ.... ಅಂತ ಮಾತು ಮರಿಸಿಬಿಡಾಕಿ.

ಸಾವಿತ್ರಿ ಟೀಚರ್‌ ತಮ್ಮ ಮೊಮ್ಮಗಳ ಜೊತಿ ನನ್ನ ತಮ್‌ ಬಾಜೂಕ ಕೂಡಿಸ್ಕೊಳ್ತಿದ್ರು ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ನಲ್ಲಾ... ಬೆಳಗ್ಗೆ ಹತ್ತ ಗಂಟೆ ಸುಮಾರ ಅವರ ಮನೀಂದ ಬಿಸಿಬ್ಯಾಳಿ ಅನ್ನ, ತುಪ್ಪ ಕೊಟ್ಟಕಳಸ್ತಿದ್ರು. ನನಗೂ ಮತ್ತ ಅವರ ಮೊಮ್ಮಗಳಿಗೂ ಅಲ್ಲೇ ಒಂದ ದೊಡ್ಡ ಕಿಡಕಿಯೊಳಗ ಕೂಡ್ರಿಸಿ ಊಟ ಮಾಡ್ರಿ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಿದ್ರು. ನನಗ ಮನಸ್ಸ ಆಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾರ‍್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಹೆಂಗ್‌ ನಾವಷ್ಟ ಉಣ್ಣೂರು ಅಂಥ ಅನ್ನಿಸಿ ಒಂದೆರಡು ತುತ್ತು ತಿಂದು ಸಾಕು ಅಂತ ಸುಮ್ಮನಾಗ್ಬಿಡ್ತಿದ್ದೆ. ಹೊರಗ ಲಮಾಣ್ಯಾರಾಕಿ ಬುಟ್ಯಾಗ ಮಾರ‍್ಕೋತ ಬಂದ, ನೀರಲಹಣ್ಣು, ಸುಣ್ಣದಹಣ್ಣು, ಕಾಕಿ ಹಣ್ಣು ಬಾ ಬಾ ಅಂತಿದ್ವು. ಏನ್ಮಾಡೂದು ಸಾವಿತ್ರಿ ಟೀಚರ್‌ ಬಿಡ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದಕ್‌ ಬಿಟ್ಟಾಗ (ಬ್ರೇಕ್‌ ಬಿಟ್ಟಾಗ) ನಾ ಯಾರ ಜೊತೆ ಆಟ ಆಡ್ತೀನಿ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ನೋಡ್ತಿದ್ರೋ ಏನೋ ಸಾವಿತ್ರಿ ಟೀಚರ್‌, ಆಗಾಗ ಕರ‍್ದು, ನೀ ಅಕಿ ಜೋಡಿ ಆಡಬೇಡ, ಇಕಿ ಜೋಡಿ ಓಡಾಡಬೇಡ ಅಂತ ಹೇಳಾವ್ರು. ಯಾಕ್ರಿ? ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕ, ಅವರು ಆ ಜಾತಿ, ಇವರು ಈ ಜಾತಿ. ಇಂಥವರ ಜೊತಿ ಅಷ್ಟ ಆಡು ಅಂತ ಹೇಳಾವ್ರು. ನಾ ಹೂಂ... ಇಲ್ಲ ಊಂಹೂ ಇಲ್ಲ... ನಂಗ್ಯಾರ ಬೇಕೋ ಅವರ ಜೊತಿ ಆಟಾ ಆಡ್ಕೋಂಡ್‌ ಹೋಗ್ಬಿಡ್ತಿದ್ದೆ.

ಮತ್ತ ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ನಮ್‌ ಸಾಲೀಗೆ ಸಾಹೇಬ್ರು ಬರ‍್ತಿದ್ರು. ಅವ್ರು ಬರ‍್ತಾರ್‌ ಅನ್ನೂದು ನಂಗ್‌ ಜಲ್ದೀ ಗೊತ್ತಾಗ್‌ಬಿಡ್ತಿತ್ತು. ಹೆಂಗ ಅಂತ ಹುಡುಗ್ಯಾರೆಲ್ಲಾ ಕೇಳ್ತಿದ್ರು. ನೋಡ್ರೇ... ಟೀಚರು, ದಿನ್ನಾ ಕರಿಮಣಿ ಸರಾ ಹಾಕ್ಕೊಂಬರ‍್ತಾರಿಲ್ಲೋ. ಆದ್ರ, ಇವತ್ತ ಟೀಚರು ಬಂಗಾರದ ತಾಳಿ ಸರಾ ಮತ್ತ ಪಾಟ್ಲಿ, ಬಿಲ್ವಾರ್‌, ಹಾಕ್ಕೊಂಡು, ಹೊಸಾ ಸೀರಿ ಉಟ್ಕೊಂಬಂದಾರಂದ್ರ, ಫ್ಲಾಸ್ಕ್‌ನೊಳಗ ಚಾ ತಗೊಂಡು ಬಂದಾರಂದ್ರ, ಸಾಹೇಬ್ರು ಬರ‍್ತಾರಂತ ಅರ್ಥ ಅಂತ ಕಿವ್ಯಾಗ ಹೇಳ್ತಿದ್ದೆ. ಆಮ್ಯಾಲ ಅದು ಒಬ್ಬರಿಂದ ಒಬ್ಬರ ಕಿವಿಗೆ ದಾಟಿ. ಒಟ್ಟಿನ್ಯಾಗ ಸಾಹೇಬ್ರು ಬರ‍್ತಾರು ಅನ್ನೋ ಸುದ್ದಿ ಕ್ಲಾಸ್‌ ತುಂಬ ಹರಡ್ಕೊಂಬಿಡ್ತಿತ್ತು.

ಸಾವಿತ್ರಿ ಟೀಚರ್‌ ಭಾಳ ಉದಾರಿ ಖರೆ. ಬಡಮಕ್ಕಳ ಬಗ್ಗೆ ಕನಿಕರ ತೋರಸ್ತಿದ್ರು, ಸಹಾಯನೂ ಮಾಡ್ತಿದ್ರು. ನನ್ನನ್ನೂ ಭಾಳ ಪ್ರೀತಿಸ್ತಿದ್ರು. ಆದ್ರ ಆ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ತನಕಾನೂ ಅವರ ಎಷ್ಟೋ ವಿಚಾರಗಳು ನನಗಿಷ್ಟ ಆಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ನಂಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸುಪೀರಿಯಾರಿಟಿ ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್‌ ನನ್ನೊಳಗೂ ಏನಾದ್ರೂ ಐತಿ ಅಂತಾದ್ರ, ನೆನಪಾಗೂದ ಸಾವಿತ್ರಿ ಟೀಚರ್‌...

 ಯಾಕ್‌ ಹಂಗ ಮಾಡಿದ್ರಿ? ಸಣ್ಣಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ಒಂದೇ ಅಲ್ಲೇನು? ಯಾಕ್‌ ಹಿಂಗ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಮಾಡ್ತಿದ್ರಿ ಅಂತ ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳಬೇಕು ಅಂತ ಎಷ್ಟ ಸಲ ಅನ್ಕೊಳ್ತಿದ್ದೆ. ಆದ್ರ ಸಾಲಿ, ಕಾಲೇಜು, ಕೆಲಸ ಅಂತ ಹೇಳಿ... ನಾ ದೊಡ್ಡವಾಡ ಬಿಟ್ಟು, ಧಾರವಾಡ, ಧಾರವಾಡ ಬಿಟ್ಟು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದ್ಬಿಟ್ಟೆ. ಕೊನಿಗಾಲಕ್ಕ ಅವರಿದ್ದ ಬೈಲಹೊಂಗಲಕ್ಕ, ಕೊನೀಗೂ ಹೋಗಾಕ ಆಗಲೇ ಇಲ್ಲ.
ದಯವಿಟ್ಟು ಕ್ಷಮಿಸ್ರಿ ಟೀಚರ್‌.......

(ಮುಂದುವರಿಯುವುದು)

No comments: