Tuesday, February 5, 2013

ಮಲ್ಲೀಕಾ... ಸಂತ್ಯಾಗ ನಿಂತ ಬುದ್ಧನ


ಡಂಕಣಕ್ಕಾ ಡಂಕಣಕ್ಕಾ... ಅರ್ಧ ಕೆಜಿ ದಪ್ಪ ರವಾ, ಡಂಕಣಕ್ಕಾ, ಧೀಂಧೀಂಧೀಂ ಡಂಕಣಕ್ಕಾ, ಒಂದು ಕೆಜಿ ಬೆಲ್ಲಾ, ಚಿಪ್ಪಾಂಗ್‌ ಚಿಲ್ಲಾಂಗ್‌, ಪಾವಕಿಲೋ ಮೈದಾ... ಒಟ್ಟು ಐದು ಸಾಮಾನಲ್ಲಾ ಅವ್ವ ಹೇಳಿದ್ದು. ಮತ್ತೇನ್‌ ಮರ್‍ತೆ? ಹನುಮಂತ್‌ ದೇವರ ಗುಡಿ ಹತ್ರ ಬರೂ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಹಾಂ... ಯಾಲಕ್ಕಿ, ಲವಂಗ, ಕಸಕಸಿ, ಧಾಗೆನತಿ ನಕಧಿನಾ, ಧಾಗೆನತಿ ನಕಧಿನಾ... ಸಾಮಾನಿಗೆ ಒಂದೊಂದರಂಗ ಬೆರಳು ಮಡಿಚ್ಕೊಂಡು. ಹಾಂ! ಲಗೂನ ಹೋಗಿ, ಎಲಿಗಾರ್‌ ಕಾಶಪ್ಪನಿಗೆ ಈ ಐದೂ ಸಾಮಾನ್‌ ಪಟಪಟ ಹೇಳಿಬಿಡಬೇಕಪ್ಪಾ... ಅಂತ ಅನ್ಕೊಂಡು, ಬಲಗೈಯ್ಯಾಗ ರೊಕ್ಕಾ ಗಟ್ಟಿ ಹಿಡ್ಕೋಂಡ್‌, ಎಣಸಿದ ಸಾಮಾನುಗೋಳ ನೆನಪನ್ನ ಎಡಗೈ ಮುಟ್ಟಿಗ್ಯಾಗ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಕೊಂಡು ಹೊಂಟಿದ್ನಾ... ಪ್ಯಾಟಿ ಹತ್ರ ಬರ್‍ತಿದ್ದಹಂಗ... ಹತ್‌ ಹದಿನೈದ್ ಮಂದಿ ಮೈಮ್ಯಾಲೆಲ್ಲಾ ಗುಲಾಲ್ ಚಲ್ಕೋಂಡ್‌ ಡ್ಯಾನ್ಸ್‌ ಮಾಡ್ಕೊಂಡ್ ಹೊಂಟಿದ್ರು. ನೋಡಬೇಕು ಅನ್ನೂ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವ್ರೆಲ್ಲಾ ಮುಂದ ಹೋಗಿಬಿಟ್ರು. ಒಂದಿಬ್ರು ಹೆಗಲಮೇಲೆ ಕುರ್ಚಿಯೊಳಗ ಅದೇನೋ ಹೊತ್ಕೊಂಡು ಹೋಗೂದು ಕಾಣಿಸ್ತು. ಓಡಿ ಹೋಗಿ, ಏನದು ಅಂತ ನೋಡಿದ್ರ, ಸತ್ತ ಮಂಗ್ಯಾನ್ನ (ಕೋತಿ) ಕುರ್ಚಿ ಕೈಕಾಲಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಕೂಡಿಸಿದ್ರು. ಆ ಮಂಗ್ಯಾಗ ಗುಲಾಲ್‌ ನಾಮಾ ಹಚ್ಚಿ, ಕುತ್ತಿಗೀಗೆ ಚಂಡ್‌ಹೂ, ಶಾವಂತಿಗಿ ಮಾಲಿ ಹಾಕಿ ಮೆರವಣಿಗೆ ಮಾಡ್ಕೋತ ಹೊಂಟಿದ್ರು.

ಅಯ್ಯ ಪಾಪ... ಅದ್ಯಾಕ್‌ ಸತ್ತಿತ್ತು? ಅಂತ ಅಲ್ಯಾರಿಗೊ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕ. ಕರೆಂಟ್‌ ಹೊಡದ... ಅಂದ್ರು. ಈಗೇನ್‌ ಮಾಡ್ತಾರ್‌ ಮತ್ತದಕ್ಕ ಅಂದೆ. ಹುಣಶೀಕಟ್ಟಿಗೆ ಕುಂಡರಸ್ತಾರು ಅಂದ್ರು. ಆಮ್ಯಾಲ ಅಲ್ಲೇನ್‌ ಮಾಡ್ತಾರು ಅಂತ ಅವ್ರಿಗೆ ಕೇಳಬೇಕು ಅನ್ನಿಸ್ತು. ಆದ್ರ, ಕಟ್ಟಿಗಿ ಬಾಯಿ ಆಗಿದ್ರ ಇಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಒಡದು ಹೋಗ್ತಿತ್ತು ಅಂತ ಮನ್ಯಾಗಷ್ಟ ಬೈಸ್ಕೊಳ್ಳೂದಲ್ಲದ ಊರಮಂದೀ ಕಡೆನೂ ಬೈಸ್ಕೊಳ್ಳೂದು ಬ್ಯಾಡಾ ಅಂತ ಅನ್ಕೊಂಡು, ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಕೋಂಡು ಎಲಿಗಾರ ಅಂಗಡಿ ಕಡೆ ಹೋದೆ.

ಅಂಗಡಿ ಬಂತು. ಅಯ್ಯೋ! ಮುಟ್ಟಿಗಿ ಬಿಚ್ಚಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಅದ್ರೂ ನೆನಪ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು, ಕಾಶಪ್ಪಾ, ಅರ್ಧಕಿಲೋ ರವಾ ಮತ್ತ ಬೆಲ್ಲಾ ಅಂದೆ. ಇನ್‌ಮೂರು ಸಾಮಾನು ಯಾವು? ಅಂತ ಅನ್ಕೋತ, ಅವ ಬೆಲ್ಲದ ಪೆಂಟಿ ಮಕಕ್ಕ ಧನ್‌ ಅಂತ ಕುಟ್ಟೂದನ್ ನೋಡ್ಕೋತ ನಿಂತ್‌ಬಿಟ್ಟೆ. ಅವ್ವಿ, ರವಾ ಎಂಥಾದ್ದು ಅಂದ. ರವಾ ಅಂದ್ರ ರವಾ ಅಂದೆ. ಅದಕ್ಕ ಅವಾ, ದಪ್ಪಂದೋ, ಸಣ್ಣಂದೋ ಅಂದ. ನಂಗದೆಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಜ್ಜಕದ ಹೋಳಿಗಿ ಮಾಡಾಕಂತ ಅಂದೆ. ದಪ್ಪ ರವಾ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟ. ಮತ್ತೇನು ಅಂದಾ. ಲವಕ್ಕಾ, ಯಾಲಂಗಿ ಅಂದೆ. ಆಂ? ಅಂದ. ಅಲ್ಲಾ... ಅಲ್ಲಾ... ಲವಂಗ, ಯಾಲಕ್ಕಿ ಅಂದೆ. ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟ. ರೊಕ್ಕಾ ಕೊಟ್ಟು, ಅಯ್ಯೋ ಕಸಕಸಿ (ಗಸಗಸೆ) ಹಾಕೇ ಇಲ್ಲಲ್ಲ ನೀವು? ಅಂತ ಚೀಲ ನೋಡ್ಕೋತ ಕೇಳಿದೆ. ಪಾಪ ಅವ ಹಣಿ ಹಣಿ ಬಡ್ಕೊಳ್ಳಾರದ ಕಸಕಸಿನೂ ಕಟ್ಟಿ ಕೊಟ್ಟ.

ಮನೀಗೆ ಬಂದು, ಲಗೂನ ಸಾಮಾನ ಅವ್ವನ ಕೈಗಿಟ್ಟು, ಈಗ ಬಂದೆ ಇರವ್ವಾ... ಅಂತ ಪ್ಯಾಟ್ಯಾಗಿನ ಹುಣಶೀಕಟ್ಟಿಗಿ ಓಡಿಹೋದೆ. ಒಂದೆರಡು ಫಾರ್ಟಿ ಸಿಕ್ಸ್‌ಟಿ ಸೈಟ್‌ನಷ್ಟು ಪಾಟಿಗಲ್ಲಿನ ದೊಡ್ಡ ಕಟ್ಟಿ ಅದು. ನಟ್ಟನಡಕ್ಕ ಹುಣಶೀಮರ. ಹುಣಶೀಮರದ ಬಡ್ಯಾಗ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಗುಡಿ. ಪಾಪ ಸತ್ತೋದ ಮಂಗ್ಯಾನ ಆ ಗುಡಿ ಹತ್ರ ಕೂಡಸ್ತಿದ್ರು. ಕರೆಂಟ್‌ ಹೊಡದಿತ್ತು ಅಂತಾರು. ಎಲ್ಲಿ ಹೊಡದಿತ್ತು? ಎಲ್ಲೂ ನೋವಾಗಿಲ್ಲ, ರಕ್ತಾ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತ ಹೆಂಗ್‌ ಸತ್ತಿತು? ಮಲ್ಕೊಂಡ್‌ ಮಂಗ್ಯಾನ ಕಟ್ಟಿ ಕುಂಡರ್‍ಸಿದ್ಹಂಗ ಕಾಣಾತೇತಲ್ಲಾ... ಅಂತ ಅನ್ಕೋತ ನಿಂತೆ.

ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಅಲ್ಲೊಬ್ಬಾಂವ ಬಂದ. ಪೂಜಾರಿ ಇರಬೇಕು ಅಂವಾ... ಮಂಗ್ಯಾನ ಹಣೀಗೆ ಅರಿಷಿಣ, ಕುಂಕುಮ ಹಚ್ಚಿ, ಅದರ ಕೊಳ್ಳಾಗ ನೋಟಿನ ಮಾಲಿ ಹಾಕಿದ. ಆಮ್ಯಾಲ ಅದರ ಮುಂದ, ಐದು ಮುಟಿಗಿ (ಮುಷ್ಠಿ) ಚುರುಮುರಿ ಮತ್ತೈದ ಬಾಳೆಹಣ್ಣು ಇಟ್ಟು, ಕಾಯಿ ಒಡದು ನೈವೈದ್ಯ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟ. ಊದಿನಕಡ್ಡಿ ಬೆಳಗಿ ಗಂಟಿ ಬಾರಿಸಿದ. ಪೂಜಿ ಮುಗೀತಿದ್ಹಂಗ... ಭಜನಿ ಏರುದನಿ ಮುಟ್ಟಿತು. ಹನುಮಂತ ದೇವರ ಮ್ಯಾಲಿನ ಹಾಡೋ ಏನೋ ಸರೀ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಆ ಹಾಡುಗೋಳಿಗಿ ತಕ್ಕಂಗ, ಜೊತೀಗೆ ದಾದ್ರಾ, ಕೆಹರವಾ ತಾಳಗಳನ್ನಾ ಹಲಿಗಿಯೊಳಗ ಬಾರಿಸ್ಕೋತ, ಹಾಡಿನ ಲಯಕ್ಕ ತಕ್ಕಂಗ ಲಗ್ಗಿ ಬಾರಿಸ್ಕೋತ ಒಂಥರಾ ರಂಗೇರಿಸಿಬಿಟ್ರು ಮ್ಯಾಳದಾಗಿನ ಮಂದಿ. ಒಂದ್ರೀತಿ ಅದು ಪಕ್ಕಾ ಮಂಗ್ಯಾನ ಉತ್ಸವಾನ ಆಗಿತ್ತು.

ನಾ ನೋಡಿದ್ದು ಇದೊಂದ ಮಂಗ್ಯಾನ ಉತ್ಸವ. ಆದ್ರ ದೊಡ್ಡವಾಡದಾಗ, ತಿಂಗಳಿಗೊಂದರ ಮಂಗ್ಯಾ ಹಿಂಗ ಸಾಯೂವು. ಊರೆಲ್ಲಾ ಅಡ್ಡಾಡ್ಕೊಂಡ್‌ ಬಂದ ಮಂಗ್ಯಾಗೋಳು... ಹುಣಶೀಮರಕ್ಕ ಜೀಕಾ ಹೊಡ್ಕೋತ, ಟೊಂಗಿಯಿಂದ ಟೊಂಗಿಗೆ ಜಿಗ್ಯಾಕ್‌ ಹೋಗಿ ತಂತಿ ಬಡಿಸ್ಕೊಂಡು, ಧಪ್‌ ಅಂತ ಬಿದ್ದುಬಿಡೋವು. ಆಗ ಹನುಮಂತ ದೇವ್ರು ಅಂತ ಹೇಳಿ, ನಮ್‌ ಊರಾನ್‌ ಮಂದಿ ಅದಕ್‌ ಹಿಂಗ ಸಂಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ ಊರ ಹೊರಗ ಮಣ್ಣ ಮಾಡಿ ಬರೋವ್ರು.

ಹೂಂ... ಇನ್ನೇನ್‌ ಪೂಜಾ, ಭಜನಿ ಎಲ್ಲಾ ಮುಗೀತು, ಮಂಗ್ಯಾನ್‌ ಹೆಣಾ ಎತ್ತಬೇಕು ಅನ್ನೂ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಗುಲಾಲ್‌ ತೂರುಣಕಿ ಹೆಚ್ಚಾತು. ನಂಗೂ ಸಿಡಿದೀತಲ್ಲಾ ಅಂತ ಭರಕ್‌ನ ಹಿಂಬರಕೀಲೆ ಸರೀತಿದ್ದಹಂಗ ಹಿಂದ ಯಾರೋ ನಿಂತಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾತು. ನೋಡ್ತೀನಿ... ಹುಚ್‌ಮಲೀಕ್‌! ಅಯ್ಯೋ ಯಪ್ಪಾ! ಅಂತ ದೂರ ಸರದೆ. ಹುಚ್ಚನ್ನ ಮುಟ್ಟಿಸ್ಕೊಂಡೆ ಅಂತ ಒಳಗೊಳಗ ಒಂಥರಾ ಮಾಡ್ಕೊಂಡೆ. ಸ್ವಲ್ಪ್‌ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಎದಿಬಡಿತ ನಾರ್ಮಲ್‌ಗೆ ಬಂತು. ಮಂಗ್ಯಾನ್ನ ಹೊತ್ಕೊಂಡ್‌ ಹೋಗೂ ಕಾರ್ಯ ಅದರ ಪಾಡೀಗೆ ಅದು ನಡೀತಿತ್ತು. ಎದಿಮ್ಯಾಲ ಕೈಕಟ್ಕೋಂಡು, ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡ್ಕೋತ ನಿಂತಿದ್ದ ಹುಚ್‌ಮಲೀಕ್‌.

ಹೌದು. ಮಲೀಕ್‌ ಊರವ್ರ ಬಾಯಾಗ ಹುಚ್‌ಮಲಿಕ್ಯಾ, ಮಲಿಕ್ಯಾ, ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಪ್ಯಾಟಿಯೊಳಗ ಇರಾಂವಾ. ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಕಟ್ಟಿ ಮ್ಯಾಲ, ಮೂಲ್ಯಾಗ ನಿಂತ್ಕೋಂಡ್ ಹೋಗೂ ಬರೂ ಮಂದೀನ್ನಾ, ನಡಿಯೋ ಘಟನಾಗಳನ್ನಾ ನೋಡ್ಕೋತ ನಿಂತ್‌ಬಿಡಾಂವಾ. ಅವನ ಕರಿ ಮೈಮ್ಯಾಲಿರೋ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಕುರ್ತಾ ಪಾಯಿಜಾಮಾ ತುಂಬಾನೂ ನಮ್‌ ಊರಾನ್ ಕೆಂಪ ಧೂಳಾ ಅಡರಿರ್‍ತಿತ್ತು. ಎಣ್ಣಿ, ಹಣಗಿ ಕಾಣದ ಕರಿಬಿಳಿ ಕೂದ್ಲಾ, ಗೇಣುದ್ದ ಗಡ್ಡಾ. ಆದ್ರ, ಅವನ ತುಟಿಮ್ಯಾಲ ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಸಣ್ಣದೊಂದು ನಗಿ ಇರ್‍ತಿತ್ತು. ಆ ನಗಿಯೊಳಗ ಏನೋ ಕಳಕೊಂಡ ನೋವು, ಹಂಗಂತ ಹತಾಶಾ ಭಾವನೂ ಅಲ್ಲ ಮತ್ತ. ಕಣ್ಣೊಳಗ ಏನೋ ಒಂದು ಶಾಂತತಾ. ಅವನ ದನಿ ಕೇಳೂದ್‌ ಹೋಗ್ಲಿ, ತುಟಿ ಬಿಚ್ಚಿದ್ದು ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಹಂಗಂತ ಅವ ಮೂಕ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲಾ ಮತ್ತ.

ಅಂವಾ ಹಾಕ್ಕೊಂಡಿರೋ ಅರವಿ ಬೆಳ್ಳಗ ಕಾಣಾತಾವಂದ್ರ ಅವತ್ತ ರಂಜಾನೊ, ಈದ್‌ಮಿಲಾದೋ ಇರಬೇಕು ಅಂತಾನ ತಿಳ್ಕೊಬೇಕು. ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಅವನ ಕೈಯ್ಯಾಗ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್‌ ಚೀಲ ಇರೋದು. ಅದರಾಗ ಸಣ್ಣಸಣ್ಣ ಬೆಣಚುಕಲ್ಲಿನ ಚೂರುಗಳಿರ್‍ತಿದ್ವು. ಆಗಾಗ ಹುಣಶೀಕಟ್ಟಿಮ್ಯಾಲ ಹರವಿಕೊಂಡು ಕೂಡ್ತಿದ್ದ. ಅದೇನ್‌ ಎಣಸ್ತಿದ್ನೊ, ಆರಸ್ತಿದ್ನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾ ಅನ್ಕೋತಿದ್ದೆ. ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿಯೂಕಿಂತ ಮೊದ್ಲು ಅವ ರತ್ನ, ಮುತ್ತಿನ ವ್ಯಾಪಾರಿಯಾಗಿದ್ನೋ ಏನೋ. ಪಾಪ ಏನೋ ಆಗಿ, ಅವನಿಗೆ ಹುಚ್ಚ ಹಿಡದಮ್ಯಾಲ ಬೆಣಚುಕಲ್ಲಿನ ಚೂರನ್ನ ರತ್ನಾಮುತ್ತು ಅನ್ಕೋತ ಆರಸ್ತಾನೋ ಏನೊ ಅಂತ.

ಆದ್ರ ಕಥಿ ಬ್ಯಾರೇನ ಇತ್ತು. ಶಿರಸಂಗಿ ಮಹಾರಾಜರಿಗೆ ಒಕ್ಕಲುತನಕ್ಕ ಬೇಕಾದಂಥ ಹಗ್ಗಾನ ಇಂವನ (ಪಿಂಜಾರ= ಹಗ್ಗ ತಯಾರಕರು) ವಂಶಸ್ಥರು ತಯಾರಿಸ್ತಿದ್ರಂತ. ಇಂವನೂ ಹಗ್ಗಾ ತಯಾರಿಸೂದನ್ನ ಮುಂದುವರಿಸ್ಕೋಂಡ್ ಬಂದಿದ್ನಂತ. ಮಜಬೂತಾದ ಹಗ್ಗ ತಯಾರಿಸೂದ್ರಾಗ ಇವರೆಲ್ಲಾ ಭಾಳ ಫೇಮಸ್‌ ಆಗಿದ್ರಂತ. ಮಲೀಕನಿಗೆ ಹಗ್ಗಾ ತಯಾರಿಕಿ ಜೊತಿ ವ್ಯಾಪಾರಕೀನೂ ಒಲಿದಿತ್ತಂತ. ಹಿಂಗಾಗಿ ಮನಿ ಮಂದಿ ತಯಾರ್‍ಸಿ ಕೊಟ್ಟಂತ ಹಗ್ಗಾನ, ಆಜೂ ಬಾಜೂ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮಾರ್‍ಕೊಂಡು ಬರ್‍ತಿದ್ನಂತ.

ಹಿಂಗ ಒಮ್ಮೆ ಯಾವುದೋ ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಒಂದ್‌ ಹುಡುಗಿ ಮ್ಯಾಲ ಮನಸಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತಂತ. ಅಕಿ ಗುಂಗ್‌ ಹಿಡಿಸ್ಕೊಂಡು, ಅಕೀನ್ನ ಭಾಳ ಹಚ್ಕೊಂಡು ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡಾಕ್‌ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ನಂತ. ಇನ್ನೇನ್‌ ಇಬ್ಬರೂ ಮದ್ವಿ ಮಾಡ್ಕೊಬೇಕು ಅನ್ನೂ ಹಂತಕ್‌ ಬಂದಾಗ, ಹುಡುಗಿ ಮನ್ಯಾವ್ರು, ಮುಸ್ಲಿಮನ ಜೊತಿ ಮದಿವ್ಯಾ? ಮರ್‍ತ್‌ ಬಿಡ ತಂಗಿ ಅಂತ ಹೇಳಿ, ತರಾನ್‌ತುರೀಲೇ ಹಿಂದೂ ಹುಡುಗನ ಜೊತಿ ಮದವಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ರಂತ. ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಆದಮ್ಯಾಲ, ಹಗ್ಗಾ ಮಾರಾಕಂತ ಅಕಿ ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗನ, ಮಲೀಕನಿಗೆ ಸುದ್ದಿ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದಂತ.

ಪಾಪ ಮಲೀಕ ಮನಸಿಗೆ ತ್ರಾಸ್‌ ಮಾಡ್ಕೋಂಡು ದೊಡ್ಡವಾಡಕ್ಕ ವಾಪಸ್‌ ಬಂದನಂತ. ಹಗ್ಗಾ ಮಾಡೂದು, ಮಾರೂದನ್ನ ಬಿಡೂದಷ್ಟ ಅಲ್ಲ, ಜಳಕಾ, ಊಟಾ, ಮಾತು ಕತಿ, ಎಲ್ಲಾ ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ನಂತ. ಅಕೀನ್‌ ನೆನಪಿಸ್ಕೋತ ಊರ ತುಂಬ ಓಡಾಡ್ಕೋತ ಇದ್ದ ಅಂವನ್ನ, ಊರ ಮಂದಿ ಎಲ್ಲಾ ಅವನ ಹೆಸರಿನ ಹಿಂದ ಹುಚ್ಚಾ ಅಂತ ಸೇರಿಬಿಟ್ರಂತ. ಅಪ್ಪಾ, ಅವ್ವನೂ ಸತ್ತೋದ್ರಂತ.

ಕೊನೀಗೆ... ರಡ್ಡೇರ ಓಣ್ಯಾಗ ಇದ್ದ ಅವರ ಮನೀನ್ನಾ ಹೈಸ್ಕೂಲಿನ ಹೆಡ್‌ಮಾಸ್ಟರ್‌ಗೆ ಮಾರಿದ್ರಂತ. ಆ ಹೆಡ್‌ಮಾಸ್ಟರರು ರಂಜಾನ್‌, ಬಕ್ರೀದ್‌ ಹಬ್ಬ ಬರೂ ಮೊದ್ಲ ಇವನಿಗೆ ಜುಬ್ಬಾ ಪಾಯಿಜಾಮಾ ಹೊಲಿಸಿ ಕೊಡ್ತಿದ್ರಂತ. ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಅವ ಅರವಿ. ಇನ್ನ ಊಟ, ನಾಷ್ಟಾ ಅಂದ್ರ, ಪ್ಯಾಟ್ಯಾಗಿನ ಚಾದಂಗಡಿಯಾವ್ರು ತಾಂವ ಕರದು ಇವನಿಗೆ ತಿನ್ನಾಕ್‌ ಕೊಟ್ರಷ್ಟ. ಇಲ್ಲಂದ್ರ ಉಪಾಸನ. ಹಿಂಗ ಅವ್ರೆಲ್ಲಾ ಇವನಿಗೆ ಕರದು ತಿನ್ನಾಕ್‌ ಕೊಡ್ತಿದ್ದನ್ನ ನಾನೂ ರಗಡ ಸಲ ನೋಡ್ತಿದ್ನಿ,

ಈಗ ಅವನನ್ನ ನೋಡಿ, ಹೆಚ್ಚೂ ಕಮ್ಮಿ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷ ಆದ್ವು. ಅವನೀಗ ಅದಾನೋ ಇಲ್ಲೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಂತಿಯೊಳಗ ಚೌಕಾಶಿ ಮಾಡಾವರನ್ನ, ಜಗಳಕ್ಕ ನಿಲ್ಲಾವ್ರನ್ನ, ಅಪರೂಪಕ್ಕ ಸಿಕ್ಕು ಸಂತೋಷ ಪಡಾವ್ರನ್ನ, ಮಕ್ಕಳ ಸುಂಬಳಾ ವರಿಸ್ಕೋತ, ಅವಕ್ಕ ಪುಗ್ಗೆ ಕೊಡಸೂದನ್ನ, ತಕ್ಕಡಿ ಹೆಚ್ಚೂ ಕಮ್ಮಿ ತೂಗಾವ್ರನ್ನ, ಕಣ್‌ ತಪ್ಪಿಸಿ ಗಬಕ್‌ನ ಒಂದೆರಡು ಕಾಯಿಪಲ್ಯೆ ಚೀಲಕ್ಕ ಹಾಕ್ಕೊಳ್ಳಾವ್ರನ್ನ, ಹಿಂಗ ಹಂಗ ಓಡ್ಯಾಡಾವ್ರನ್ನ ನೋಡ್ಕೋತ ನಿಲ್ತಿದ್ದ ಅಂವಾ ಒಂದ್ರೀತಿ ಸಂತ್ಯಾಗ ನಿಂತ ಬುದ್ಧನ ಖರೆ. ಅವನ ಕಣ್ಣಕೊಳದಾಗಿನ ಥಣ್ಣನ ಪ್ರೀತಿ, ತುಟಿಮ್ಯಾಲಿನ ಸಣ್ಣ ನಗಿ ಈಗಲೂ ಕಣ್ಮುಂದನ. ಎಲ್ಹೋದ್ಯೋ ಮಲ್ಲೀಕಾ?

No comments: