Tuesday, February 19, 2013

ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ ಚೋಳರು ಮತ್ತು ರಸಗಲ್ಲಾ


(ಓಟ 7)

ಪಟ್‌ ಅಂತ ಕುತ್ತಿಗಿ ಮ್ಯಾಲ ತಂಪಂದು ಏನೋ ಬಿದ್ಹಂಗಾತು. ಥೋ ಏನಿದು ಅಂತ ಆ ಕಡೆ ಜಾಡ್ಸಿದೆ. ಕಂಬದ ಹತ್ರ ಬಿದ್ದು, ಕೊಂಡಿ ಎಬ್ಬಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಂತಬಿಡ್ತು ಚೋಳು! ಅಯ್ಯೋ ಚೋಳು! ಇದನ್ನ ನಾ... ನನ್ನ ಕೈಯಿಂದಾ... ನನ್ನ ಬೆರಳಿಂದಾ... ಜಾಡ್ಸಿದ್ನಿ? ಚೋಳಂತ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಜಾಡ್ಸಿದ್ನಿ, ಗೊತ್ತಿದ್ದಿದ್ರ? ಹೋಗ್ಲಿ ಅದು ನನ್ನ ಕುತ್ತಿಗಿ ಕಡದಿದ್ರ? ಚಾದರ್‌ ತೆಗದು ಏಳೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಒಂದರ ಬೆನ್ನ ಮ್ಯಾಲ ಹತ್ತಿ ಕೂತು, ಚೋಳಿನಗತೆ ಕೊಂಡಿ ಎಬ್ಬಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಂತ್‌ಬಿಟ್ವು.

ಇನ್ನೇನ್‌ ಅವ್ವ ಹಾಸಿಕೊಟ್ಟ ಹಾಸಿಗಿಯೊಳಗ ಕುತ್ತಗಿತನಕ ಚಾದರ್‌ ಹೊದ್ಕೊಂಡ್‌ ಮಲಕೊಂಡು ಟಿವಿಯೊಳಗ ರಾಮಾಯಣ ನೋಡಬೇಕು ಅನ್ನೂ ಹೊತ್ತಿಗಿ ಈ ಚೋಳಿನ ಬೀಳೂಣಕಿ ಉಸರ ಹಿಂದ ಮುಂದ ಮಾಡ್ಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಶುಕ್‌ಶುಕ್ರವಾರಾನೂ ಸಂಜೀಕ ಲಗೂ ಲಗೂ ಅಭ್ಯಾಸ, ರಿಯಾಝ್‌, ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ರಾಮಾಯಣದ ಟೈಟಲ್‌ ಸಾಂಗ್‌ ಮುಗಿಯೂ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹಾಸಿಗ್ಯಾಗ ಇರಬೇಕು ಅನ್ನೂದು, ನನ್ನಷ್ಟಕ್‌ ನಾನ ತಗೊಂಡ್‌ ನಿರ್ಧಾರ ಆಗಿತ್ತು.

ಶ್‌ಶ್‌ ಸುಮ್ನಿರ್‍ರಿ.. ಅನ್ಕೋತ ಬಂದ ಅಪ್ಪಾಜಿ, ಹಗೂರ್‍ಕ ಬಂದಾವ್ರನ ಅದರ ಮೇಲೆ ಚಿಮಣಿ ಎಣ್ಣಿ ಸುರಿವಿಬಿಟ್ರು. ಮತ್ತಷ್ಟ್‌ ಮತ್ತಷ್ಟ ಕೊಂಡಿ ಮ್ಯಾಲ ಎತ್ತಿದ್ದನ ಅದು ಹೊಳ್ಳಾಡಿ, ಸುಸ್ತ್‌ ಆಗಿಬಿಟ್ತು. ಆಮ್ಯಾಲ ಹಿತ್ತಲದೊಳಗ ತಗೊಂಡ್‌ ಹೋಗಿ ಅದನ್ನ ಬಡದು ಅಲ್ಲೇ ಮಣ್ಣು ಮಾಡಿದ್ದೂ ಆತು. ನನಗೋ ರಾತ್ರೆಲ್ಲಾ ಕಣ್‌ಮುಂದ ಅದ. ಕುತ್ತಿಗಿ ಮ್ಯಾಲ ಆ ತಂಪನ್‌ ಚೋಳು ಪಟ್‌ ಅಂತ ಬಿದ್ದಿದ್ದು, ರಾಮಾಯಣದಾಗ ಯುದ್ಧ ನಡೀಬೇಕಾದ್ರ ಸ್ಪೆಷಲ್‌ ಬಾಣ ಬಿಟ್ಟಾಗೆಲ್ಲಾ ಎಫೆಕ್ಟ್‌ ಕೊಟ್ಟು ಮತ್ತ ಮತ್ತ ತೋರಸ್ತಿರ್‍ತಾರಲ್ಲಾ ಥೇಟ್‌ ಹಂಗ ಅನ್ಸೂದು. ಕಣ್‌ ಮ್ಯಾಲ ಬಿದ್ದಿದ್ರ, ಬಾಯಿ ಮ್ಯಾಲ ಬಿದ್ದಿದ್ರ ಏನ್‌ ಆಗ್ತಿತ್ತು? ಮಲ್ಕೊಂಡಾಗ ಬಿದ್ದು, ಕಡದಿತ್ತಂದ್ರ... ಹಿಂಗ ಏನೇನೆಲ್ಲಾ ಕಲ್ಪಿಸ್ಕೋತ ಕಣ್‌ಕಣ್‌ ಬಿಟ್ಕೋತ ಮಲ್ಕೊಂಡೆ. ಏನ್‌ ಮಾಡಿದ್ರೂ ಆ ಜಾಂಬಳಿ, ಕಂದು, ಹಸಿರು ಮಿಶ್ರಿತ ಬಣ್ಣದ ಚೋಳು, ಸಣ್ಣೂ ಸಣ್ಣೂ ಅದರ ಕಣ್ಣು, ನಾಲ್ಕು ಸಣ್ಣಸಣ್ಣ ಎಂಟುಗೋಳನ್ನ ನೋಟ್‌ಬುಕ್‌ನೊಳಗ ಒಂದರಹಿಂದ ಒಂದು ಚಂದ್ರಾಕಾರದೊಳಗ ಬರದ್ರ ಹೆಂಗ್‌ ಕಾಣತೇತಲ್ಲಾ... ಥೇಟ್‌ ಹಂಗ ಇದ್ದ ಅದರ ಬಾಲ ಮತ್ತದರ ತುದೀಗೆ ಚೂಪು ಕೊಂಡಿ. ಆ ಕೊಂಡಿಯೊಳಗ ಕಾಣಲಾರದ ವಿಷಾ... ಯಪ್ಪಾ! ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಣ್‌ ಯಾವಾಗ್‌ ಹತ್ತಿದ್ವೋ ಏನೋ ಗೊತ್ತ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ.

ಅಂದಹಂಗ ನಮ್‌ ಊರೊಳಗ ಮಣ್ಣಿನ ಮನಿಗೋಳ ಇದ್ದಿದ್ರಿಂದಾನೋ ಏನೋ ವಾರಕ್ಕ ಎರಡು ಮೂರು ಚೋಳುಗೋಳು ನಮ್‌ ಮನಿಯೊಳಗೂ ಕಾಣಿಸ್ಕೊಳ್ತಿದ್ವು. ಮತ್ತ... ನಮ್‌ ಮನಿಯೊಳಗ ಒಂದು ಬೇರು ಇತ್ತು. ಅದೆಲ್ಲಿಂದಾನೋ ಏನೋ ಅಪ್ಪಾಜಿ ತಂದಿಟ್ಟಿದ್ರು. ಅದರ ಹೆಸರೂ ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದು ಚೋಳಿನ ಔಷಧಿ ಅಂತಾನೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಿಂಗ ಒಮ್ಮೆ ಯಾರಿಗೋ ಚೋಳು ಕಡಿದಾಗ ಅದನ್ನ ತೇಯ್ದ್‌ ಹಚ್ಚಿದ್ರಂತ. ಆಮ್ಯಾಲ ಚೋಳು ಕಡಿಸ್ಕೊಂಡಾವ್ರೆಲ್ಲಾ ನಮ್‌ ಮನೀಗೆ ಬರಾಕ್‌ ಚಾಲೂ ಮಾಡಿದ್ರಂತ.

ಸಾಣಿಕಲ್ಲ ಮ್ಯಾಲ, ನಿಂಬಿಹಣ್ಣಿನ ರಸದ ಜೊತಿ ಆ ಬೇರು ತೇಯ್ತಿದ್ರ, ಥೇಟ್‌ ಗಂಧಾ ತೇಯ್ದಂಗ ಆಗೂದು. ಆಮ್ಯಾಲ ಅದನ್ನ ಕಡಿದ ಜಾಗಕ್ಕ ಹಚ್ಚಿದ್ರ, ಚೋಳಿನ ವಿಷಾ ಎಲ್ಲಾ ಇಳದು ಕಡಿಸ್ಕೊಂಡಾವ್ರಿಗೆ ಆರಾಮಾಗ್ತಿತ್ತು. ಹಿಂಗಾಗಿ ವಾರಕ್ಕ ಮೂರ್‍ನಾಲ್ಕು ಮಂದಿಯರ ಔಷಧ ಸಲುವಾಗಿ ನಮ್‌ ಮನೀಗೆ ಬರಾವ್ರು. ಅಪರಾತ್ರ್‍ಯಾಗ ಸರ್‌, ಅಕ್ಕೋರ... ಅಂತ ಬಾಗಲಾ ಬಡ್ಯಾತಾರು ಅಂದ್ರ, ಯಾರ್‍ಗೋ ಚೋಳ್‌ ಕಡದೇತಿ ಅಂತಾನ ಅರ್ಥ. ರಾತ್ರಿ ಎರಡೇನ ಮೂರೇನ ಟೈಮ್‌ ಅನ್ನೂದ ಇರ್‍ತಿರಲಿಲ್ಲ ಆ ಪೀಡಾ ಚೋಳುಗೋಳಿಗೆ ಮತ್ತ ಅವುಕೂರ ಕಡ್ಯೂಣಕೀಗೆ. ಗಂಡ್‌ಮಕ್ಕಳು, ಹೆಣ್‌ಮಕ್ಕಳು, ಮುದುಕ್ರು, ಕೂಸಗೋಳು ಹಿಂಗ ಒಬ್ಬರನ್ನೂ ಬಿಡದ ಕಡೀತಿದ್ವು. ಕಡಿಸ್ಕೊಂಡಾವ್ರನ್ನ ಸೈಕಲ್‌ ಮ್ಯಾಲೆ ಕೂಡಿಸ್ಕೊಂಡ, ಕೈ ಹಿಡ್ಕೊಂಡ್, ಹೆಗಲಮ್ಯಾಲ್‌ ಕುಂಡರ್‍ಸ್‌ಕೊಂಡ, ಬೆನ್ನಮ್ಯಾಲ ಹತ್ತಿಸ್ಕೊಂಡ, ಬಗಲಾಗ ಎತ್ಕೊಂಡ ಬಂದ್‌ಬಿಡ್ತಿದ್ರು. ಪಾಪ ಅವರ ಸಂಕಟಾ ನೋಡಾಕ್‌ ಆಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೊರಳಾಡಿದ್ದ ಹೊರಳಾಡಿದ್ದು. ಕಣ್ಣಾಗ ಹಂಗ ದಳದಳಾ ನೀರ. ಅಂತೂ ಬೇರ ತೇಯ್ದು, ಕಡದ ಜಾಗಕ್ಕ ಹಚ್ಚಿದ್ರೂ, ತಾಸ-ಅರ್ಧಾತಾಸಗಟ್ಲೆ ಅವರ ಒದ್ದಾಟ ನೋಡಕ್ಕಾಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೇನ್‌ ಏರಿದ್ದು ಇಳೀತು ಅನ್ನೂ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಮಕಾ, ಕಣ್ಣು ವರಿಸ್ಕೊಂಡು... ಕೈಮುಗದು ಯವ್ವಾ ಜೀವ ಉಳಸಿದ್ರಿ, ಯಪ್ಪಾ ಬರ್‍ತೀವಿನ್ನ ಅಂತ ಹೊಂಟ್‌ಬಿಡ್ತಿದ್ರು.

ನಡೂರಾತ್ರ್‍ಯಾಗ ಬ್ಯಾಡಾ ಅಂದ್ರೂ ಎದ್ದು, ನಾನೂ ಬೇರು ತೇಯ್ತೀನಿ ಅಂತ ಓಡಿ ಬರ್‍ತಿದ್ದೆ. ಆದ್ರ ಅವ್ವ, ಅಪ್ಪಾಜಿ ನನಗ ತೇಯಾಕ ಕೊಡ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ತೇಯೂದನ್ನ, ನಿದ್ದಿಗಣ್ಣೋಳಗ ನೋಡ್ಕೋತ ಕೂಡ್ತಿದ್ದೆ. ಹೋಗ್ಲಿ ಹಚ್ಯರ ಹಚ್ಚತೇನಿ ಅಂತ ತೇಯ್ದಿದ್ದ ಔಷಧಿ ಹಚ್ಚಾಕ್‌ ನೋಡ್ತಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಕೂ ಬಿಡ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಭಾಳ ವಿಷಾ ಸುಮ್ನ್‌ ಕೂಡು ಅಂತ ಗದರ್‍ತಿದ್ರು. ಛೆ ಬರೇ ಇದ ಆತ್‌ ಇವರ್‍ದ್‌. ಎಲ್ಲಾ ತಾವ ಮಾಡ್ತಾರು... ಅಂತ ಸಿಟ್‌ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಹಾಸಿಗ್ಗೆ ಬಂದ್‌ಬಿಡ್ತಿದ್ದೆ.

ಗ್ವಾಡಿ, ಕಂಬ, ಜಂತಿ, ತೊಲಿ, ನಾಗೊಂದಿಗಿ, ಬಾಗಲಾ, ಕಸಬರಿಗಿ ಮೂಲಿ, ಹಿತ್ಲಲಾ, ಹಾಸಗಿ ಹಿಂಗ ಎಲ್ಯಂದ್ರ ಅಲ್ಲಿ ಓಡಾಡ್ಕೋತ ಇರೂ ಈ ಚೋಳುಗೋಳು ನಮಗ ಜೊಂಡಿಗ್ಯಾನಷ್ಟ (ಜಿರಳೆ) ಕಾಮನ್‌ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ವು. ಹಂಗಂತ ಹೆದರಿಕಿ ಇರ್‍ಲಿಲ್ಲ ಅಂತೇನಿಲ್ಲ ಮತ್ತ. ಚೋಳ ಕಂಡ್‌ಕೂಡ್ಲೇ ಅಪ್ಪಾಜಿನೋ ಅವ್ವಾನೋ ಅದಕ್ಕ ಚಿಮಣಿ ಎಣ್ಣಿ ಸುರವಿ ಬಿಡ್ತಿದ್ರು. ನಮ್ಮನಿಯೊಳಗಿದ್ದ ಬೆಕ್ಕು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದನ್ನ ಹೊಡದು ಹೊಡದು ಆಟಾ ಆಡಿ ಸಾಯಿಸ್ತಿತ್ತು. ಆದ್ರ ಒಮ್ಮೆ ಏನಾತೋ ಏನೊ... ಒಂದು ಚೋಳು ಪಾಪ ನಮ್‌ ಬೆಕ್ಕಿನ ಬಾಯಿಗೆ ಕಡದಬಿಡ್ತು. ಅವಾಗಿಂದ ಸತ್ತ ಚೋಳ ಮುಂದ ಒಗದ್ರೂ ಹೊಳ್ಳಿ ನೋಡತಿರ್‍ಲಿಲ್ಲ ನಮ್‌ ಬೆಕ್ಕು. ಹೆಂಗರ ಮಾಡಿ ಅದಕ್ಕ ಚೋಳಿನ ಅಂಜಿಕಿ ಹೋಗಸಬೇಕಲ್ಲಾ ಅಂತ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಭಾಳ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ರು.

ಚೋಳ ಸಿಕ್ಕಾಗೆಲ್ಲಾ ಅದನ್ನ ಅರೆಜೀವಾ ಮಾಡಿ, ಅದರ ಕೊಂಡಿಗೆ ದಾರ ಕಟ್ಟಿ ಗೂಟಕ್ಕ ತೂಗ ಹಾಕಿ ನೋಡ್ತಿದ್ರು. ಊಂಹೂ ನಮ್‌ ಬೆಕ್ಕು ಯಾಕೋ ಏನೋ ಅದರ ಸಮೀಪ ಹೋಗಾಕ ಧೈರ್ಯಾನ ಮಾಡ್ಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ರ ಅದರ ಮರಿಗೋಳು, ನಾ ಮುಂದ ನೀ ಮುಂದ ಅಂತ ಜಿಗಜಿಗದ್‌ ಆ ಚೋಳನ್ನ ಹೊಡಿಯಾಕ ಹೋಗುದನ್ನ ನೋಡಬೇಕಿತ್ತು. ಪಾಪ ಲೈಟ್‌ವೇಟ್‌ ಚೋಳು. ನೆಲಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲ ಗ್ವಾಡಿಗೂ ಹತ್ತಿಲ್ಲ, ಅಂತರ್‌ ಪಿಶಾಚಿ ಹಂಗ ಮಕಾ ಕೆಳಗ ಮಾಡ್ಕೊಂಡ್‌ ಜೋತ ಬಿದ್ದ ಅವುಗೋಳ್ನ ಹಿಡ್ಯಾಕ್‌, ಬೆಕ್ಕಿನ ಮರಿಗೋಳಿಗೆ ಗ್ರಿಪ್‌ ಸಿಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ ಮರಿಗೋಳು ಸುಸ್ತ್‌ ಆಗಿ, ರೆಸ್ಟ್‌ ತಗೊಂಡು ಮತ್ ಮತ್‌ ಟ್ರೈ ಮಾಡೂವು. ಒಂಥರಾ ಥ್ರೋ ಬಾಲ್‌ ಆಡಿದ್ಹಂಗ ಆಗ್ತಿತ್ತೋ ಏನೋ ಅವಕ್ಕ. ಬೆಕ್ಕಿಗೆ ಆಟ, ಚೋಳಿಗೆ ಸಂಕಟ ಅನ್ನೂಹಂಗ್‌ ಇರ್‍ತಿತ್ತು ಆ ದೃಶ್ಯ.

ಇನ್ನೊಂದ್‌ಸಲ ಸಂಜೀಮುಂದ ಹಾಲು ತರಾಕಂತ ಡೈರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು. ರೊಕ್ಕಾ ಕೊಡು ಅಂತ ಅವ್ವಗ ಹೇಳ್ಕೋತ, ಅಡಗಿ ಮನಿ ಬಾಗಿಲ್‌ ಚೌಕಟ್ಟಿಗೆ ಕೈ ಹಚ್ಚಿ ನಿಂತೆ. ಅವ್ವ ನೋಡಿದಾಕಿನ, ತಂಗಿ ಈಗ ಹೆಂಗ್‌ ನಿಂತೀಯೋ ಹಂಗ ಸುಮ್ಮನ ನಿಂದ್ರು. ಹೊಳ್ಯಾಡಬೇಡ ಅಂದ್ಲು. ಯಾಕ ಅಂದೆ. ಅಲ್ಲೇ ಮೂಲ್ಯಾಗಿದ್ದ ಕಸಬರಿಗಿ ತಗೊಂಡು, ಚೋಳ ಐತಿ ನಿನ್ನ ಎಡಗೈ ಕಡೆ. ಹಗರ್‍ಕ್‌ ಈ ಕಡೆ ಬಾ ಅಂದ್ಲು. ಅಯ್ಯೋ! ನನ್ನ ಹೆಬ್ಬರಳಿಗೂ ಮತ್ತ ಚೋಳಿಗೂ ಅರ್ಧ ಇಂಚಿನಷ್ಟ ದೂರ ಇತ್ತು.

ಅವ್ವಾ ಉಳ್ಕೊಂಡಿ ಬಾ ನೀ ಅಂತ ಹೇಳಿ, ನಾ ಕೂಸಿದ್ದಾಗಿನ ಘಟನಾ ನೆನಪಿಸಿದ್ಲು. ’’ವರ್ಷದಾಕಿ ಇದ್ದಿ ನೀನು. ಮಚ್ಚರದಾನಿ ಕಟ್ಟಿ, ಗಾದಿ ಬುಡಕ್‌ ಅದನ್ನ ಸಿಗಸಾಕ ಅಂತ ಬಂದೆ. ನಿನ್ನ ಅಂಗಾಲ ತುಂಬ ಚೋಳು ಅಂಟಿಕೊಂಡು, ಕೊಂಡಿ ಮ್ಯಾಲ ಎಬ್ಬಿಸಿಕೊಂಡು ಕೂತಿತ್ತು. ಏನ್‌ ಮಾಡೂದು, ನೀ ನಿದ್ದಿಗಣ್ಣಾಗ ಕಾಲ್‌ ಅಲ್ಲಾಡ್ಸಿದ್ರ ಹೆಂಗ ಅನ್ಕೋತ ಕೂತೆ. ಯಾಕಂದ್ರ ಚೋಳನ್ನ ಯಾವತ್ತೂ ತಡವಬಾರ್‍ದು. ತಡವೀದ್ರ ಅದು ಕಡಿಯೂದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ. ಹೆದರ್‍ಕೋತ ಹಗೂರ್‍ಕ್‌ ನಿನ್ನ ಕಾಲ್‌ ಹಿಡಿದು ಜಾಡಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ. ಆ ಕಡೆ ಹೋಗಿ ಬಿತ್ತು ಚೋಳು. ತಾಯಿ... ಜೀವ ಹೋಗಿ ಬಂದಹಂಗ ಆತು. ನೆನಸ್ಕೊಂಡ್ರ ಕಣ್ಣಾಗ ನೀರ ಬರ್‍ತಾವ್‌ ನೋಡು. ನೀನೋ ಅರಾಮ್‌ ನಿದ್ದಿ ಮಾಡಾಕ್‌ಹತ್ತಿದ್ದಿ. ನಿನಗೇನೂ ಗೊತ್ತಾಗ್ಲೇ ಇಲ್ಲ ಅದು’. ನಮ್‌ ಮನಿಯೊಳಗ ಚೋಳು ಕಂಡಾಗೊಮ್ಮೆ ಇದನ್ನ ರಿವೈಂಡ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ಲು ಅವ್ವ.

ನಮ್‌ ಊರಾಗ ಈ ಚೋಳು ಕಡಿಸ್ಕೊಳ್ಳೂದಕ್ಕೂ ಭರಪೂರ ಸೀಝನ್‌ ಅಂದ್ರ ಪಂಚಮಿ, ಮಾನವಮಿ, ದೀಪಾವಳಿ ಮತ್ತ ಯುಗಾದಿ. ಹಬ್ಬಕ್ಕಂತ ಮನಿ ಸ್ವಚ್ಛ ಮಾಡೂ ಹೊತ್ತಿನ್ಯಾಗ ಇವು ಕೈ ಕಡದ ಬಿಡೋವು. ಅಂಗೈಯಗಲದಷ್ಟು ಚೋಳು ಬಂದೂ ಅಂದ್ರ, ಅವ್ವಾ... "ರೀ... ಬರ್‍ರಿಲ್ಲೇ ದೊಡ್ಡದ ಐತಿದು" ಅಂತ ಅಪ್ಪಾಜೀನ್ನ ಕರೀತಿದ್ಲು. ಬೆರಳಿನಷ್ಟುದ್ದ ಇದ್ರ ತಾನ ಹೊಡೀತಿದ್ಲು. ಇನ್ನ ಬೆರಳ ತುದಿಯಷ್ಟು, ಅಂದ್ರ ಆಗ ಹುಟ್ಟಿದ ಎಳೇಎಳೇ ಪಾಪುಮರಿಗೋಳಿದ್ರ ನಾ ಹೊಡೀಲಿ? ಅಂತ ಕೇಳಬೇಕು ಅನ್ನಿಸ್ತಿತ್ತು. ಪ್ಚ್‌... ಏನ್‌ ಮಾಡೂದು, ಇವ್ರು ಬಿಡೂದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಸುಮ್ಮನಾಗ್ತಿದ್ದೆ. ಹೂಂ... ದೊಡ್ಡವಾಡದಾಗ ಇರೂ ತನಕ ಚೋಳನೂ ಕಡೀಲಿಲ್ಲ. ನಾನೂ ಅವುಗೋಳ್ನ ಹೊಡೀಲಿಲ್ಲ.

ಹಾಂ... ಆದರ ಒಮ್ಮೆ ಇರಬಿ (ಇರುವೆ) ಮಾತ್ರ ಮಸ್ತ್‌ ನನ್ನ ಗಲ್ಲಾ ಕಡದಿದ್ದು ಛುಲೋ ನೆನಪೈತಿ. ಅವತ್ತು ರವಿವಾರ. ನಮ್‌ ಮನಿಯೊಳಗ ಒಂದು ರೂಲ್ಸ್‌ ಇತ್ತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಟ್‌ ಮಾಡಿದ ದಿನ ಮಾತ್ರ ಎಲಿ, ಅಡಕಿ ತಿನ್ಬೋದು ಅಂತ. ಎರಡು ಮೂರು ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಎಲೆ-ಅಡಿಕೆ ತಿನ್ನೋ ಅಪ್ಪಾಜಿನ್ನ ನೋಡಿದಾಗೆಲ್ಲಾ, ಮಕ್ಕಳಿಗೊಂದ್‌ ರೂಲ್ಸು ದೊಡ್ಡವರಿಗೊಂದ್‌ ರೂಲ್ಸು ಅಂತ ಸಿಟ್‌ ಬರ್‍ತಿದ್ರೂ... ಅಮಾಸಿ, ಹುಣ್ವೀಗೆ ಕಾಯ್ಕೋಂಡ್‌ ಕೂಡ್ತಿದ್ವಿ ನಾವು ಮೂರೂ ಜನ. ಅವತ್ತ ರವಿವಾರನ ಹುಣ್ವಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಹಿಂಗಾಗಿ ಅವತ್ತೇನೋ ಪಾಯಸ ಮಾಡಿದ್ಲು. ಸಂಡಗಿ ಕರದಿದ್ಲು ಅವ್ವ. ಎಲಿ ತಿನ್ನೂ ಸಡಗರಕ್ ಬಡಾಬಡಾ ಊಟಾನೂ ಮಾಡಿದ್ದಾತು. ಎಲಿಯೊಳಗ ಅಡಕಿ ಸುಣ್ಣಾ ಏಲಕ್ಕಿ, ಲವಂಗ, ಕಸಕಸಿ, ಚಮನ್‌, ಕೊಬ್ರಿ, ಸಕ್ರಿ ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿಸಿ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಪಾನ್‌ ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ರು. ಆಮ್ಯಾಲ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಅವ್ವ ಒಳಗ ಮಲಗಿದ್ರು. ತಮ್ಮ ಇದ ಟೈಮ್‌ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಎಲ್ಲೋ ಓಟ ಕಿತ್ತಿದ್ದ. ತಂಗಿ ನಾನೂ ಪಡಸಾಲ್ಯಾಗ ಮಲಗಿದ್ವಿ.

ಡಂಕ್‌ಣಕ್ಕಾ ಡಂಕಣಕ್ಕಾ... ಎಲ್ಲೋ ಕನಸಿನ್ಯಾಗ ಏನೋ ಸೌಂಡ್‌ ಕೇಳಿದಂಗಾತು. ಭರಪೂರ್‌ ನಿದ್ದಿ. ಡಂಕಣಕ್ಕಾ ಡಂಕಣಕ್ಕಾ. ತೇಲಗಣ್ಣ ಮಾಲಗಣ್ಣ... ಬೆಳ್ಳನ್‌ ತಲೆದಿಂಬು. ಮತ್‌ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದ್ವು. ಸ್ವಲ್ಪ್‌ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅರ್ಧಾಗಣ್ಣು... ಆ ಬಿಳಿ ದಿಂಬಿನ ಮ್ಯಾಲ ಒಂದೆರಡು ಕೆಂಪ್‌ ಕಲರ್‌ದು ಏನೋ ಎಳಿ ಹರಿದು ಹೋದಂಗ ಆಗಿತ್ತು. ಅಯ್ಯೋ ಏನಿದು ರಕ್ತ ಅಂತ ಗಲ್ಲ ಮುಟ್ಕೊಂಡೆ. ಆದ್ರ ಎಲ್ಲೂ ಏನೂ ಹಸಿಹಸಿ ಅನ್ನಸ್ಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ, ಎದರ್‌ಮನಿ ಹುಡುಗಿ, ಸಿನಿಮಾ ತೋರ್‍ಸಾವ್ರ ಬಂದಾರ, ಪ್ಯಾಟ್ಯಾಗ ರಾಮಾಯಣ ತೋರ್‍ಸಾತಾರಂತ. ಹನುಮಂತಾ, ರಾಮಾ, ಸೀತಾ ಎಲ್ಲಾರ್‍ನೂ ತೋರಸ್ತಾರಂತ... ಬರ್‍ತೀ ಅವ್ವೀ? ಅಂತ ಬಾಗಲ ಹೊರಗ್‌ ನಿಂತು ಕರದ್ಲು. ಅಕಿ ದನಿ ಕೇಳಿ, ಅವ್ವನೂ ಎದ್ದ ಬಂದ್ಲು.

ನನಗೋ ಪ್ಯಾಟಿಗೆ ಅರ್ಜಂಟ್‌ ಹೋಗ್ಬೇಕಿತ್ತು. ಆದ್ರ ಈ ತಲಿದಿಂಬಿನ ಮ್ಯಾಲ ಏನಿದು? ಕೆಂಪಂದು ಅಂತ ನೋಡೇ ನೋಡಿದ್ನಿ. ಕಣ್‌ ದೊಡ್ಡೂ ಮಾಡಿ ನೋಡಿದ್ನಿ. ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡಿದ್ನಿ. ಅಲ್ಲೇ ಒಂದೆರಡು ನೆಲದಿಂದ ತಲಿದಿಂಬಿನ ತನಕಾನೂ ಸಣ್ಣೂಸಣ್ಣೂ ಕೆಂಪಿರಿಬಿ ರೇಷನ್‌ಕ ಕ್ಯೂ ಹಚ್ಚಿದಂಗ ಹಚ್ಚಿದ್ವು. ಕೆಲವೊಂದು ಇರಬಿಗೋಳು ನಮ್‌ದಾತು, ನೀವ್‌ ಮುಗಿಸ್ಕೊಂಡ್‌ ಬರ್‍ರಿ ಅಂತ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಹೇಳ್ಕೋತ ಹೊಂಟಿದ್ವು. ಇದೆಲ್ಲಾ ಏನಂತ ನಂಗ ತಿಳೀಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡ್ಕೋತ ನಿಂತ ಅವ್ವ ಹಗೂರ್‍ಕ್‌ ಹತ್ರ ಬಂದ ಅವ್ವಾ ಜೋರಾಗ್‌ ನಗಾಕ್ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ಲು.

ತಂಗಿ ಹನುಮಂತನ್‌ ನೋಡಾಕ್ ಹೋಗ್ತಿ? ಅಂದ್ಲು. ಹೂಂ ಅಂದೆ. ನಿನ್‌ ಗಲ್ಲಾ ನೋಡ್ಕೊ ಮದಲ... ನೀನ ಹನುಮಂತಿ ಆಗಿ ಅಂದ್ಲು. ಆಂ? ಅಂದೆ. ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದ ನಿಂತ್ನಿ, ತುಟಿ ಮತ್ತ ಗಲ್ಲ ಪುರಿ ಉಬ್ಬಿದ್ಹಂಗ ಕೆಂಪಗ ಉಬ್ಬಿಬಿಟ್ಟಿದ್ವು! ಕಣ್ಣಾಗ ನೀರು ತುಂಬ್ಕೊಂಡ್ವು. ಅವ್ವನ್‌ ಮುಖಾ ನೋಡಿದೆ. ಅಕಿಗೋ ಜೋರ್‌ ನಗು. ಯಾಕ್‌ ಹಿಂಗಾತವ್ವಾ ನಂಗ? ನನ್ನ ಗಲ್ಲ, ತುಟಿಗೆ ಏನಾತು ಅಂದೆ. ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಕ್ಕರಿ ಬೇಕ್‌ಬೇಕಂತ ಎಲಿ ಅಡಕಿಯೊಳಗ ಹಾಕಿಸ್ಕೊಂಡು ತಿಂದಿದ್ಯಲ್ಲಾ, ಮತ್ತ ತಿನ್ಕೋತ ಹಂಗ ಮಲ್ಕೊಂಬಿಟ್ಟಿದ್ದಿ ನೋಡು. ಆಗ ತಲಿದಿಂಬಿನ ಮ್ಯಾಲ ಜೊಲ್ಲು ಸೋರಿಬಿಟ್ಟೇತಿ. ಸಿಹಿ ವಾಸನಿಗೆ ಇರಬಿ ಸಾಲು ಹಚ್ಕೋಂಡು ನಿನ್ನ ಗಲ್ಲಾ, ತುಟಿ ಮ್ಯಾಲೆಲ್ಲಾ ಓಡ್ಯಾಡಿ, ಕಡದಾವು ಅಂದ್ಲು. ಅಯ್ಯೋ ಏನ್‌ ಮಾಡೂದು ಈಗ? ಅಂದೆ. ಗಾಳ್ಯಾಗ ಹೋಗಬೇಡ. ಲಗೂನ ಮಕಾ ತಕ್ಕೊಂಡು ಬಾ. ತುಪ್ಪಾ ಹಚ್ಚತೀನಿ ಅಂತ ಒಳಗ ಹೋದ್ಲು. ಒಳಗೊಳಗ ಹೆದರ್‍ಕಿ, ಈ ಪುರಿಗಲ್ಲಾ, ಮತ್ತ ಸೊಟ್ಟ ತುಟಿ ಹಿಂಗ ಉಳದ್ರ ಹೆಂಗ ಅಂತ. ಆದ್ರ ಪ್ಯಾಟ್ಯಾಗಿನ ರಾಮಾಯಣನೂ ಕರ್‍ಯಾತಿತ್ತ. ಆಗಿದ್ ಆಗ್ಲಿ ರಾಮಾಯಣ ನೋಡೂದನ್ನ ಬಿಡೂದು ಬ್ಯಾಡಾ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಮುಖ ತಕ್ಕೊಂಡು, ತುಪ್ಪ ಹಚ್ಚಿಸ್ಕೊಂಡು ಅಂಗಳಕ್ಕ ಬಂದು, ಗೆಳತಿ ಕೈ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು, ಈಗ ಬಂದೆ ಅವ್ವಾ... ಅಂತ ಹೇಳಿ ಪ್ಯಾಟಿಗೆ ಓಡಿಬಿಟ್ಟೆ.

ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೈಕಲ್ಲು, ಆ ಸೈಕಲ್ಲಿಗೆ ಒಂದು ಚೌಕ ಡಬ್ಬಿ. ಆ ಡಬ್ಬಿಗೆ ಒಂದು ಪರ್ದಾ. ಅದಕ್ಕೊಂದು ಕಿಂಡಿ, ಆ ಕಿಂಡಿಯೊಳಗ ಒಬ್ಬೊಬ್ರ ಸಾಲಾಗಿ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದ್ರ, ರಾಮಾಯಣ ಕಾಣೂದು. ನಾನೀ ಅಂತ ಮುಂದ ಬಿದ್ದ ನೋಡಾಕ್‌ ಹೋಗಿ ಮಂದಿ ಮೈಮ್ಯಾಲ ಬೀಳಾಕ್ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ರು. ನಾ ದೂರ ಸರದ್‌ ನಿಂತೆ. ಸಿನಿಮಾ ತೋರ್‍ಸಾಂವಾ ಎಲ್ಲಾರ ಕಡೀಂದ ಹತ್ತು ಪೈಸೆ ಇಸ್ಕೊಂಡು, ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರನ್ನ ನೋಡಾಕ್‌ ಬಿಡ್ತಿದ್ದ. ನನ್ನ ಗೆಳತಿ ಮುಟ್ಟಿಗಿಯೊಳಗೂ ಹತ್ತು ಪೈಸಾ ಇತ್ತು. ಆದ್ರ ನನ್ನ ಕಡೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಾ ಏನ್‌ ಮಾಡ್ಲಿ? ಮನಿಯೊಳಗ ಕೇಳಿದ್ರ ಕೊಡೂದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಅಕಿ ನನ್‌ ಕೈ ಜಕ್ಕೊಂಡು, ಬಾ ಅಂದ್ಲು. ನಾ ಇಲ್ಲ. ನನ್‌ ಕಡೆ ರೊಕ್ಕಾ ಇಲ್ಲ. ನಾ ಬರೂದಿಲ್ಲ ಅಂದೆ. ಆತು ಹೋಗ್‌. ನಾ ಒಬ್ಬಕೆ ನೋಡ್‌ಬರ್‍ತೀನಿ ಅಂದ್ಲು. ಅಕಿ ಹೋಗಿ ಅ ಡಬ್ಬಿಯೊಳಗ ಇಣುಕಿ ಹಾಕಿ ಐದಾರು ಸೆಕೆಂಡೂ ಆಗಿಲ್ಲ. ಸಾಕ್‌ ಬಾ ಸಾಕ್‌ ಬಾ ಅಂತ ಸಿನಿಮಾ ತೋರ್‍ಸಾಂವಾ ಅಂಗಿ ಜಗ್ಗಿ ಜಗ್ಗಿ ಇಡ್ತಿದ್ದ. ಎಲ್ಲಾರಿಗೂ ಹಿಂಗ ಮಾಡ್ತಿದ್ದ. ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಗದ್ದಲ ಜಾಸ್ತೀನ ಆಗಾಕ್‌ಹತ್ತು. ಅಲ್ಲೇನಿತ್ತಾ ಅಂದೆ ಗೆಳತಿಗೆ. ರಾಮಾಯಣ ನೋಡ್ತೀವಲ್ಲಾ... ರಾಮಾ, ಲಕ್ಷ್ಮಣಾ, ಹನುಮಂತ ಎಲ್ಲಾರೂ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಾರು ಅಂದ್ಲು. ಅಷ್ಟ ಸಣ್ಣ ಡಬ್ಯಾಗ ಅವ್ರು ಹೆಂಗ್‌ ಬರ್‍ತಾರು ಅಂತ ಯೋಚನಾ ಮಾಡ್ಕೋತ ನಿಂತೆ. ಮನೀಗೆ ಹೋಗಿ ಕೇಳಿದ್ರಾತು ಅಂತ ಅನ್ನೂದ್ರಾಗ, ಬೆಳಗ್ಗೆ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಹೇಳಿದ್‌ ಮಾತು ನೆನಪಾತು; ರಾತ್ರಿ ಅನ್ನೂದ್ರೊಳಗ ಐದು ಪೇಜ್‌ ಇಂಗ್ಲೀಷ್‌ ಶುದ್ಧಬರಹ ಬರ್‍ದು ತೋರಿಸ್‌ಬೇಕು ಅನ್ನೂದು. ಯಾಕೋ ಎದಿಬಡಿತ ಜಾಸ್ತಿ ಆತು. ಸಿನಿಮಾ ನೋಡ್ಲಿಲ್ಲ ಅಂತ ಬೇಜಾರೂ ಆತು. ದುಡುದುಡು ಓಡ್ಕೋತ ಮನೀಗ್‌ ಬಂದ್‌ಬಿಟ್ಟೆ.

ಬಡಾಬಡಾ ಐದು ಪೇಜು ಶುದ್ಧಬರಹ ಬರ್‍ದು ಮುಗದ್‌ಮ್ಯಾಲ ಅಪ್ಪಾಜಿಗೆ ಕೇಳಿದೆ, ಸಿನಿಮಾ ಹೆಂಗ್‌ ತೋರಸ್ತಾರು ಆ ಡಬ್ಯಾಗ ಅಂತ. ಅಪ್ಪಾಜಿ ಸಣ್ಣ ಡಾರ್ಕ್‌ರೂಮಿಗೆ ಕರ್‍ಕೊಂಡು ಬ್ಲ್ಯಾಕ್‌ ಅಂಡ್‌ ವೈಟ್‌ ಪ್ರಿಂಟಿಂಗ್‌ ಮಶೀನ್‌ ಹತ್ರ ಕೂತು, ನನ್ನನ್ನ ತೊಡಿ ಮ್ಯಾಲೆ ಕೂಡಿಸ್ಕೊಂಡ್ರು. ಲೈಟ್‌ ಆಫ್‌ ಮಾಡಿ, ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಳೇ ನೆಗೆಟಿವ್‌ನ್ನಾ, ಮಶೀನ್‌ಗೆ ಹಾಕಿ, ವೈಟ್‌ ಪೇಪರ್‌ ಮ್ಯಾಲ ಅದರ ಛಾಯಾ ತೋರಿಸಿದ್ರು. ಆಗ ಓಹ್‌ ಅನ್ಕೊಂಡೆ. ಆದ್ರ ಸಂಜೀಮುಂದ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಕಡೆ ಹತ್ತು ಪೈಸಾ ಕೇಳೂ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿದ್ರ, ಎಲ್ಲಾರ್‌ಹಂಗ ನಾನೂ ಆ ಚೌಕ ಡಬ್ಯಾಗ ರಾಮಾಯಣ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಬೋದಿತ್ತಾ? ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿ ಬೇಜಾರಾಗಿದ್ದು, ಚೋಳು, ಇರಬಿ, ಉಬ್ಬಿದ ಗಲ್ಲಾ, ತುಟಿ ಆಣೆಗೂ ಖರೆ. ರಾತ್ರಿ ಮಲ್ಕೊಂಡ್ರ ಬರೇಬರೇ ಕಣ್‌ಮುಂದ ಬಂದಿದ್ದು, ಪ್ಯಾಟಿ, ಚೌಕ್‌ಡಬ್ಬಿ, ಮಂದಿ, ಸಿನಿಮಾ ತೋರ್‍ಸಾಂವಾ. ನನ್ನ ಖಾಲಿ ಮುಟ್ಟಿಗಿ.

(ಮುಂದುವರಿಯುವುದು)

4 comments:

sunaath said...

ವಾಹ್! ನಿಮ್ಮ ಮನೀನೂ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಝೂ ಆಗಿತ್ತು ಅನ್ರೆಲಾ! ಹಂಗ ಹೇಳೂದಾದರ, ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜನ ಮನೀನೂ ಹಿಂಗs ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಸಣ್ಣ ಕೂಸ ಇದ್ದಾಗ ಚೋಳ ಕಡಿಸಿಕೊಂಡೇನಿ (ಅಂತ). ಡಕ್ಕಣಕ್ಕಾ, ಡಕ್ಕಣಕ್ಕಾ!

Badarinath Palavalli said...

ಮೊದಲು ಮನ ಸೆಳೆದಿದ್ದು ಅಮೋಘ ಶೀರ್ಷಿಕೆ.

ಒಳ್ಳೆಯ ಬರಹ.

ಆಲಾಪಿನಿ said...

@ಸುನಾಥ್‌ ಅಂಕಲ್‌, ಹೂಂ.. ಒಂಥರಾ ಹಂಗ ಅನ್ಕೋಬಹುದು. :) ಅಯ್ಯೋ ಭಾಳ ನೋವಾಗಿರಬೇಕಲ್ಲಾ... ನಾ ನಿಮಗಿಂತ ಮೊದಲೇ ಹುಟ್ಟಿದ್ರೆ ನಮ್ಮನೇಲಿದ್ದ ಬೇರು ತೇಯ್ದು ಹಚ್ಚತಿದ್ದೆ ;)

ಆಲಾಪಿನಿ said...

@ ಬದ್ರಿನಾಥ್‌ ಪಲವಳ್ಳಿ ಧನ್ಯವಾದ.