Tuesday, February 26, 2013

ಈ ರೇಖಾ ನೆಟ್ಟಗಿಲ್ಲಾ...


(ಓಟ 8)

ಶುಕ್‌ಶುಕ್ರಾರ, ಸೋಮ್‌ಸೋಮ್ವಾರ ಕಂಪಲ್ಸರಿ ಶೆಗಣಿಯಿಂದ ಬಾಗಿಲ ಮುಂದಿನ ಜಾಗಾನ್ನಾ ಸಾರ್‍ಸಬೇಕು ಅಂತ ಫರ್ಮಾನು ಹೊರಡಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ಲು ನಮ್ಮವ್ವ ಕೌಸಲ್ಯ. ಏನ್‌ ಕಾಡ್ತಾಳವಾ ಇಕಿ... ಅಂತ ನಿದ್ದಿಗಣ್ಣಾಗ   ಕುಸುಕುಸು ಮಾಡ್ಕೋತ ಹಿತ್ಲಕ್‌ ಹೋಗಿ, ಬುಟ್ಯಾಗಿನ ಶೆಗಣಿ ತಂದು ಅಂಗಳಕ್ಕ ಒಗ್ತಾ ಒಗದ್ರ ಪಚ್‌ ಅಂತ ನೆಲಾ ಹಿಡ್ಕೊಂಡ್‌ ಕೂತ್ಬಿಡ್ತಿತ್ತದು. ಆಮ್ಯಾಲ ಸ್ವಲ್ಪೊತ್ತು ಶೆಗಣಿ ಮುಂದ ಮಕಾ ಕಿವುಚ್ಕೊಂಡ ಕೂತ್‌ಬಿಡ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ಕಡೆ ಈ ಕಡೆ ದುಡುದುಡು ಓಡ್ಕೋತ, ತಂಗಿ ಪ್ರದೇಶ ಸಮಾಚಾರ ಚಾಲೂ ಆತು... ಮುಗ್ಯಾಕ್‌ ಬಂತು... ವಾರ್ತಾ ಹತ್ತಿತು... ಚಿತ್ರಗೀತೆನೂ ಚಾಲೂ ಆದ್ವು... ಸಣ್ಣಗ ಅವ್ವನ ಬ್ಯಾಕ್‌ಗ್ರೌಂಡ್‌ ಮ್ಯೂಸಿಕ್‌ ಚಾಲೂನ ಇರ್‍ತಿತ್ತು. 

ಏಯ್‌ ಅವ್ವಾ, ನೀ ಎರಡೂ ಅಂಗಳಾ ಸಾರ್‍ಸ್ತೀ? ನಾ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕ್ತೀನಿ ಅಂತಂತಿದ್ದೆ. ಮೊದ್ಲಾರ ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲೊ,ನಂಗ್‌ ಟೈಮ್‌ ಆತೀಗ... ಅಂತಿದ್ಲು. ಸರಿ ನಾ ಒಳಗಿಂದು ಸಾರಸ್ತೀನಿ. ನೀ ಹೊರಗಿಂದು ಸಾರ್‍ಸು ಅಂತಿದ್ಲು. ಯಾಕಂದ್ರ ಹೊರಗಿನ ಬಾಗಿಲಿನ ಮುಂದ ಸಿಂಗಲ್‌ ಚಾಪಿಯಷ್ಟು ಜಾಗದೊಳಗ ಸಾರಸ್‌ಬೇಕಿತ್ತು. ಒಳಗಿನ ಬಾಗಿಲ ಮುಂದ ಸಾರ್‍ಸೂ ಜಾಗ ಡಬಲ್‌ ಚಾಪಿಯಷ್ಟ್‌ ದೊಡ್ಡದಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೂ ಗೊಣಗೊಣ... ಅನ್ಕೋತ ಊಂಹೂ... ನಾ ಒಳಗಿನ ಅಂಗಳಾ ಸಾರಸ್ತೀನಿ. ನೀ ಹೊರಗಿಂದು ಅಂತಿದ್ದೆ. ಯಾಕಂತ ಪಾಪ ಅಕಿಗೆ ಹೇಳ್ತಿರ್‍ಲಿಲ್ಲ. ಹೊರಗಿನ ಬಾಗಿಲದ ಹತ್ರ ಅಷ್ಟು ಸಪಾಟಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಣ್ಣಸಣ್ಣ ಕಲ್ಲು ಕೈಗೆ ಚುಚ್ಚತಿದ್ವು. ಹೆಂಗಂದ್ರ, ಸಾರಿಸಿ ಮುಗಿಯೂ ತನಾ ಅಂಗೈ ಕೆಂಪಾಗಿ ಉರ್‍ದುರ್‍ದು, ಮರಗಟ್ಟಿದ ಹಂಗ್‌ ಆಗ್ಬಿಡ್ತಿದ್ವು. ಒಳಗಿನ ಬಾಗ್ಲಾ ಸಾರ್‍ಸೂಮುಂದ ಅಷ್ಟೇನ್‌ ನೋವಾಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದ್ರ ದೊಡ್ಡದಿತ್ತಲ್ಲ. ಭುಜ ನೋವ್‌ ಬರ್‍ತಿದ್ವು. 

ನಮ್‌ ಮನೀಗೆ ಶೆಟ್ಟರ ಬಸಲಿಂಗಮ್ಮನ ಮನೀಂದ ಹಿಂದಿನ ದಿನಾನ ಶೆಗಣಿ ಬಂದಿರ್‍ತಿತ್ತು. ಚಳಿಗಾಲದೊಳಗಂತೂ ಸಾರಸೂದಂದ್ರ ಸಿಟ್‌ ಬಂದ್ಬಿಡ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ನಾ ಹಗೂರ್‍ಕ ಹಿತ್ಲಾಗಿನ ಬಾಯ್ಲರ್‌ನೊಳಗಿಂದ ಬಿಸಿ ನೀರು ತುಗೊಂಡು, ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗಲಾರದಹಂಗ ವಾಪಸ್‌ ತಣ್ಣೀರು ಸುರುವಿ, ಇತ್ತ ನೀರಿಂದ ಶೆಗಣಿ ಅಳ್ಳಕ ಮಾಡ್ಕೋಂಡ್ ನೆಲ ಸಾರ್‍ಸಾಕ್ ಶುರು ಮಾಡ್ತಿದ್ದೆ. ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಅವ್ವಾ, ಬೆಳಗ್‌ ಬೆಳಗ್ಗೆನ ಶೆಗಣಿ ತಂದಿದ್ಲಂದ್ರ, ಬಿಸಿನೀರು ಬೇಕಾಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕಂದ್ರ ಶೆಗಣಿ ಬಿಸ್‌ಬಿಸಿ ಇರೂದು! ಲಗೂ ಲಗೂ ಸಾರಿಸಿ ಏಳ್ತೀಯೋ ಇಲ್ಲೋ? ಅಂತ ಅವ್ವ ಗದರಾಕಿ. ನಾನೋ, ಅಯ್ಯೋ ಈ ಆಕಳಿಗೆ ಅಜೀರ್ಣ ಆಗೇತ್‌ ನೋಡ್ವಾ ಇಲ್ಲೇ. ನಿನ್ನೆ ಜೋಳಾ ತಿಂದಿತ್ತೋ ಏನೊ. ಎಲ್ಲಾ ಹಂಗ ಅದಾವು ಅಂತ ಕೈಯ್ಯಾಡಿಸ್ಕೊಂಡ್‌ ಕೂತ್‌ಬಿಡ್ತಿದ್ದೆ. ಓಹ್‌ ಇವತ್ತು ಭಾಳ ಹಸರ್‌ಹಸರ್‌ ಐತಿ ನೋಡು. ಬಸಲಿಂಗಮ್ಮ ಭಾಳ ಹುಲ್‌ ತಿನ್ಸಿರ್‍ಬೇಕಿದಕ್ಕ ಅಂತಿದ್ದೆ. ಅಯ್ಯೋ ಇವತ್ತು ಗಟ್ಟಿ. ನೀರ ಸ್ವಲ್ಪ ಕುಡಸ್ಯಾಳು ಅಂತ ಒಂದಸಮನ ಕಾಮೆಂಟ್ರಿ ಶುರು ಮಾಡ್ಕೊಂಬಿಡ್ತಿದ್ದೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಹುಳಾ ಕಂಡ್ರಂತೂ ಮುಗೀತು. ಅಯ್ಯೋ ನಾ ಮುಟ್ಟೂದಿಲ್ಲಾ ಈ ಶೆಗಣಿ. ಬಸ್ಲಿಂಗಮ್ಮ ಜಂತಿನ ಗುಳಗಿ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲಾ ಆಕಳಿಗೆ, ಅದಕ್ಕ ಅದರ ಹೊಟ್ಯಾಗ ಹುಳಾ ಆಗ್ಯಾವು ಅಂತ ದನಿ ತಗೀತಿದ್ದೆ. ’ಶ್ರೀಯಕ್ಕಾ... ಲಗೂ ಮುಗ್ಸು. ಇಬ್ರಿಗೂ ಬುದ್ಧಿ ಇಲ್ಲ. ಅದೇನ್‌ ಸಾರಸ್ಕೋತ್‌ ಕೂಡ್ತಿರೋ. ಉದ್ಯೋಗಿಲ್ಲದ ಉದ್ಯೋಗ. ಯಾವ್ದಕ್ಕ ಎಷ್ಟ್‌ ಮಹತ್ವ ಕೊಡ್ಬೇಕು ಅನ್ನೂದ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ’ ಅಂತ ಬೈಯ್ತಿದ್ರು ಅಪ್ಪಾಜಿ. 

ಬೆಳಗ್‌ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಯಾರ್‌ ಮಾಡ್ತಾರ್‌ ರಿಯಾಝ್‌. ಇದ ಚುಲೋ ಅಲ್ಲಾ... ಅಂತ ಮನಸ್‌ನೊಳಗ ಅನ್ಕೋತ ನೆಲಾ ಸಾರ್‍ಸಿದ್ದ ಸಾರ್‍ಸಿದ್ದು. ಬೆರಳಿಂದ ಗೀರುಗೀರು ಡಿಸೈನ್‌ ಮಾಡ್ಕೋತ ಆಟಾ ಆಡ್ಕೋತ್‌ ಕೂತ್‌ಬಿಡೂದು. ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಬಾಗಲಾ ಸಾರಸೂಣಕಿ ಮುಗಿಯೂ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಮೊಣಕಾಲು ಬಿಗೀತಿದ್ವು. ತುದಿಬೆರಳು ಚುರುಚುರು ಅಂತಿದ್ವು. ನಡಕ್‌ ನಡಕ್‌ ಏಳೂದು, ಕೂಡುದು. ಅವ್ವಾ ಕಾಲ್‌ ನೂಸಾತಾವಲ್ಲ... ಅಂದ್ರ, ’ಅಯ್ಯ ತಂಗಿ, ಏನ್‌ ಮಾಡೂದು... ಪಾಪ ಬಡತನ... ತಿನ್ನಾಕ ಉಣ್ಣಾಕ ಇದ್ರಲ್ಲ ಮನ್ಯಾಗ’ ಅಂತ ಚಾಷ್ಟಿ ಮಾಡ್ತಿದ್ಲು. ’ಛಂದಂಗ್‌ ಉಂಡ್‌ತಿಂದ್‌ ಗಟ್ಟಿ ಇರೂದ್‌ ಬಿಟ್ಟ... ಅದೊಲ್ಯಾ ಇದೊಲ್ಯಾ ಅಂತೀ’ ಅಂತ ಬೈಯ್ಯಾಕಿ. ಅಷ್ಟ್‌ ಅಲ್ಲದ.... ’ಎರಡೂ ಕೈ ಕಟ್ಟಿಬಿಟ್ಟೇನಿ ಹೌದಿಲ್ಲೋ? ಮತ್ತ ಸಾಲಿಗೆ ಹೋಗುಮುಂದ ಅಡಗಿ ಮನಿ ಕೀಲಿ ಹಾಕ್ಕೋಂಡ್‌ ಹೋಗ್ತೀನಲ್ಲಾ... ಪಾಪ ಉಪವಾಸನ ಹುಡುಗಿ’ ಅಂತಿದ್ಲು. ಬರೇಬರೇ ನೀವ್‌  ಹಿಂಗ ಮಾಡ್ತೀರಿ ನನಗ ಅಂತ ಗೊಣಗೊಣ ಅನ್ಕೋತ ರಂಗೋಲಿ ಡಬ್ಬಿ ತರಾಕ್‌ ಓಡ್ತಿದ್ದೆ.

ನಂಗೋ ಚುಕ್ಕಿ ಇಟ್‌ ರಂಗೋಲಿ ಅಷ್ಟು ಸೇರ್‍ತಿರ್‍ಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ರಂಗೋಲಿಗೋಳು ಅಂದ್ರ... ಸ್ವಲ್ಪ ಅವ್ವನ ರಂಗೋಲಿಗಳಿಂದ ಇನ್‌ಫ್ಲೂಯೆನ್ಸ್‌ ಆಗಿದ್ರೂ, ಅವುಗೋಳ್ನ ಬೆಳಸೂಣಕಿಯೊಳಗ ಮತ್‌ ಕಲ್ಪನಾ ಬ್ತಾರೇನ. ನಾ ಹಾಕೂ ರಂಗೋಲಿಗೋಳು ಅಂಗಳದ ಅರ್ಧಕ್ಕರ್ಧ ತುಂಬ್ತಿದ್ವು. ನಟ್ಟ ನಡಕ್‌ ನದಿ ಹರಿಯೂದು. ಅದರ ಹಿಂದ ಹೊಚ್ಚಲ ತನಕ ಗುಡ್ಡ ಬೆಟ್ಟ. ಗುಡ್ಡದ ನಡಕ್‌ ಒಬ್ಬ ಸೂರ್ಯಾ ಮತ್ತವಗ ಕಿರಣ, ಅವನ ಬಾಜೂ ನಾಲ್ಕೈದು ಪಕ್ಷಿಗೋಳು. ಎಡಕ್‌ ತೆಂಗಿನ ಮರ, ಅದರೊಳಗ ನಾಲ್ಕೈದು ಕಾಯಿ, ನದಿಯೊಳಗ ಸಣ್ಣ ದೋಣಿ. ದೋಣಿ ಸುತ್ತ ನೀರಿನಲಿ. ದೋಣಿಯೊಳಗ ಒಬ್ಬ ಮನಷ್ಯಾ, ಅವನ ಕೈಯ್ಯಾಗೊಂದು ಹುಟ್ಟು, ಬಲಕ್ಕ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗುಡಿಸ್ಲಾ. ಅದರ ಬಾಗಲಿಗೊಂದು ತೋರಣ, ಅರ್ಧ ಮುಚ್ಚಿದ ಬಾಗ್ಲು, ಗ್ವಾಡಿಮ್ಯಾಲೊಂದು ಕಿಡಕಿ, ಆ ಕಿಡಕಿಗೆ ಸಳಿ. ಆ ಗುಡಿಸಲಿನ ಬಾಗಿಲಿಗ ಅಂಟ್ಕೊಂಡ ಸಣ್ಣ ಕಾಲ್ದಾರಿ.  

ಮತ್ತೊಂದ್‌ ದಿನ ಸೀನ್‌ ಚೇಂಜ್‌. ಅದು ಕುಣಿಯೋ ನವಿಲು. ನಟ್ಟನಡಕ್ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕಾಕ್‌ ಶುರು ಮಾಡಿ ಅದರ ಗರಿ ಬೆಳಸಿದ್ದ ಬೆಳಸಿದ್ದ, ಒಂದರ ಹಿಂದ ಒಂದರ ಹಿಂದ ಒಂದ್‌.  ತಂಗಿ ಸಾಕ್‌ ಏಳಿನ್ನ ಅಂತ ಅಂದ್ರೂ... ಗರಿ ಹೊಚ್ಚಲ ಗುರಿ ಮುಟ್ಟೂತನಾ ಬೆಳಸಿದ್ದಾ ಬೆಳಸಿದ್ದ. ದೀಪಾವಳಿಗೆ ದೀಪಗಳು ಇರೂ ರಂಗೋಲಿ, ನಾಗರಪಂಚಮಿಗಂತೂ ಫುಲ್ ಹಾವ್‌ ಬಿಟ್‌ಬಿಡೂದು. ಸಂಕ್ರಾಂತಿಗೆ ಬಾಗಿಲ ಆಜೂ ಬಾಜೂ ಕಬ್ಬು ನಿಲ್ಲಸಿದಹಂಗ ರಂಗೋಲಿ. ಯಾವಾಗ್ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕಿದ್ರೂ ಅಷ್ಟ, ಒಳಗಿನ ಬಾಗಿಲಮುಂದ ಭಾಳ ಖುಷಿಯಿಂದ ನಂದ ಲೋಕದೊಳಗ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕಿ, ಮುಗದಮ್ಯಾಲ ಮತ್‌ ಮತ್‌ ನೋಡಿ, ಸರಿ ಅನ್ನಸ್ಲಿಲ್ಲಂದ್ರ ಅಳಿಸಿ ಮತ್ತ ಹಾಕ್ತಿದ್ದೆ. ಆದ್ರ ಹೊರಗಿನ ಅಂಗಳಕ್ಕ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕೂದಂದ್ರ, ಕುತ್ತಿಗಿಗೆ ಬರ್‍ತಿತ್ತು. ಕುಡ್‌ ನಿಂಗಪ್ಪ ಬೆನ್‌ ಹತ್ತಿ ಬಿಡಾಂವಾ. ಅಂವಾ ಲೈನ್‌ಮನ್‌ ಕೆಲ್ಸಾ ಮಾಡ್ತಿದ್ದ. ಆದ್ರ ಅವನ ಒಂದು ಕಣ್ಣು ಕುಡ್‌ ಇತ್ತಲ್ಲಾ ಅದಕ್ಕ ಕುಡ್‌ ನಿಂಗಪ್ಪಾ ಅಂತಿದ್ಲು. ನಮ್‌ ಮನೀ ಬಾಜೂಕಿನ ಸಣ್ಣ ಮನಿಯೊಳಗ ಹೆಂಡತಿ ಮಗಳ ಜೋಡಿ ಇರ್‍ತಿದ್ದ. 

ಬೆಳಗ್‌ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಚುಟ್ಟಾ ಹಿಡ್ಕೊಂಡ್, ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕೂವಾಗ ಹಿಂದ್‌ ಬಂದ್ ನಿಂತ್ಬಿಡ್ತಿದ್ದ. ಕಪ್ಪಗ, ಹಲ್‌ ಮುಂದ್‌ ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿರ್‍ತಿದ್ದ ಅಂವಾ, ನೆಟ್ಟಗ ಹತ್ತ ಗೇಣೂ ಇರ್‍ಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ರ ಯಾ ಪರಿ ತಲಿ ತಿಂತಿದ್ದಾ ಅಂದ್ರ... ಛೆಛೆಛೆಛೇ...  ’ಅಲ್ಲೆ ನೋಡಲ್ಲೆ, ಆ ರೇಖಾ ಹೆಂಗ್‌ ಆತು, ಈ ರೇಖಾ ಸೊಟ್‌ ಆತು. ಬರದೇ ಇದ್ರ ಯಾಕ್‌ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕಬೇಕು...’ ಅಂತ ಕೈ ಹಿಂದ್ ಕಟ್ಕೋತ ಕಾಡ್ಕೋತ ನಿಂತ್‌ಬಿಡಾಂವಾ. ಏಯ್‌ ಹೋಗತ್ತ. ಯಾಕ್‌ ಕಾಡ್ತೀ ಹಿಂಗ್‌ ದಿನ್ನಾ. ನಿಮ್‌ ಮನೀಮುಂದಿನ ರಂಗೋಲಿ ನೋಡ್ಕೊ. ನಮ್‌ ರಂಗೋಲಿ ನೋಡಿ ಏನ್‌ ಮಾಡಾಂವದಿ ಅಂತ ಸಿಟ್ಲೇ ಬೈದ್ರೂ ನಕ್ಕೋತ ಮತ್ತೂ ಕಾಡ್ಸಾಂವಾ. ಒಂದಿನ ಬಟ್ಟಲ ಹೂ ಗೊಂಚಲು, ಇನ್ನೊಂದ್‌ ದಿನ ಮಲ್ಲಿಗಿ ಹೂ ಗೊಂಚಲು, ಅವ್ವನ ಸೀರಿ ಸೆರಗಿನೊಳಗಿದ್ದ ಡಿಸೈನ್‌... ಹಿಂಗ ಅನ್ಸಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹಾಕ್ಕೋತ ಕೂತ್‌ಬಿಡ್ತಿದ್ದೆ. ಆದ್ರೂ ಅಂವಾ ಹಂಗ್‌ ಕಾಡ್ಸೂದು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅಳು ಬಂದ್ಬಿಡ್ತಿತ್ತು. 

ಒಳಗ ಹೋಗಿ, ಅವ್ವನ ಮುಂದ ನೋಡಂವಾ... ಆ ನಿಂಗಪ್ಪ ಹೆಂಗಂತಾನು ಅಂತಿದ್ದೆ. ’ನೀ ಅದಕ್ಯಾಕ್‌ ತಲಿ ಕೆಡಿಸ್ಕೋತಿ. ನಿನ್‌ ಕಣ್ಣ ನೆಟ್ಟಗಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ ರಂಗೋಲಿ ಸೊಟ್ಟ ಕಾಣ್ತಾವು ಅಂತ ಹೇಳಿಬರೂದ್‌ ಬಿಟ್ಟ. ಅಳ್ತಾರು?’ ಅಂತ ಅಂತಿದ್ಲು ಅವ್ವ. ಐ ಹೌದಲ್ಲಾ? ನಾಳೆ ಹಂಗ ಅಂತೀನ್‌ ಅವ್ನಿಗೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ. ಮರದಿನಾ ಮತ್‌ ಚಾಲೂ ಮಾಡಿದ. ಏಯ್‌ ನಿಂಗಪ್ಪಾ ನಿನ್‌ ಕಣ್ಣ ಕುಡ್ಡ ಅದಾವ್ಲಾ ಅದಕ್ ಸೊಟ್ಟ ಕಾಣ್ತಾವ್‌ ಹೋಗ್‌ಹೋಗತ್ತ ಅಂತ ಹೇಳ್ಬಿಟ್ಟೆ. ’ಐ ಬೆರಕಿ... ಮಾಡ್ತೀನ್‌ ತಡಿ ನಿಂಗ. ನಂಗ ಹಿಂಗಂತಿ? ಸರ್‌ (ಅಪ್ಪಾಜಿ) ಮುಂದ್ ಹೇಳಿ ಬೈಸ್ತೇನಿ ತಡಿ’ ಅಂತ ಪುಸುಪುಸು ಚುಟ್ಟಾ ಸೇದ್ಕೋತ ಹೊಂಟ್‌ಬಿಡ್ತಿದ್ದ. ಅಯ್ಯ ಹೋಗ್‌ ಹೋಗ್ ಹೇಳ್ಕೊಳ್ಳೋಗ್ ಹೋಗತ್ತ ಅಂತ ಎದ್ದು ಒಳಗ ಹೋಗ್ತಿದ್ದೆ. ಹಿಂಗ ಒಂದೆರಡ ಸಲಾ ಮಾತಾಡಿದ ಮ್ಯಾಲೆ ನನ್‌ ಸುದ್ದೀಗೆ ಬರೂದ್‌ ಕಮ್ಮಿ ಮಾಡಿದ. 

ಇನ್ನ ಬರೀ ಅಂಗಳಾ ಸಾರ್‍ಸೂದಷ್ಟ ಅಲ್ಲಾ. ಹತ್ತು ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಇಡೀ ಮನೀನ್ನಾ ಶೆಗಣಿಂದ ಸಾರಸ್‌ಬೇಕಿತ್ತು. ಯಾಕಂದ್ರ ನಮ್ ಊರೊಳಗ ಹೆಚ್ಚೂಕಮ್ಮಿ ಎಲ್ಲಾರ್‌ ಮನ್ಯಾಗನೂ ಶೆಗಣಿ ನೆಲಾನ ಇದ್ವು. ಅವ್ವಾ ಅಡಗಿ ಮನಿ, ರೂಮು ಸಾರಿಸ್ತಿದ್ಲು. ನಾ ಹುಸಿ ಮತ್ತ ಪಡಸಾಲಿ ಸಾರಸ್ತಿದ್ದೆ. ಯಾಕಂದ್ರ ಅವು ಸಣ್ಣೂ ಇದ್ವು. ಆಮ್ಯಾಲ ಮತ್‌ ರಂಗೋಲಿ ಆಟ ಚಾಲೂ. ಪಡಸಾಲ್ಯಾಗ ನಟ್‌ ನಡಕ್‌ ಚುಕ್ಕಿ ಇಟ್ಟ ದೊಡ್ಡ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕ್ತಿದ್ಲು ಅವ್ವ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಎಳಿರಂಗೋಲಿ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಚುಕ್ಕಿರಂಗೋಲಿ. ಹಬ್ಬ ಇದ್ದಾಗ, ತನ್ನ ಕಾಲೇಜ್‌ ಟೈಮ್‌ನೊಳಗ ನೋಟ್‌ಬುಕ್ಕಿನೊಳಗ ಬರ್‍ದಿಟ್ಕೊಂಡ್‌ ರಂಗೋಲಿಗೋಳ್ನ ನೋಡಿ ಹಾಕ್ತಿದ್ಲು. ನಾ ಮಾತ್ರ ಇದಕ್‌ ಕೈ ಹಚ್ಚಾಕ್‌ ಹೋಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಎಳಿಗೋಳು ಸ್ವಲ್ಪ ದಪ್‌ ಬರ್‍ತಿದ್ವಲ್ಲಾ ಹಿಂಗಾಗಿ ಅವ್ವಾ ಹಾಕಿದ್ದ ಛಂದ ಅಂತ ನೋಡ್ಕೋತ ಖುಷಿ ಪಡ್ತಿದ್ದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಮುಗದಮ್ಯಾಲ ನಟ್‌ನಡಕ್‌ ಅರಿಷಿಣಾ ಕುಂಕುಮ ಹಾಕಿ ಹೋಗ್ತಾ ಬರ್‍ತಾ ನೋಡ್ಕೋತ ಇರ್‍ತಿದ್ದೆ. ಎಲ್ಲಾಕಿಂತ ಮುಖ್ಯ, ಆ ರಂಗೋಲಿನ್ನಾ ನಮ್‌ ಬೆಕ್ಕಿನ ಮರಿಗೋಳಿಂದ ಮತ್ತ ನಮ್‌ ಮನೀಗೆ ಫೋಟೋ ತೆಗಿಸ್ಕೊಳ್ಳಾಕ್‌ ಬಂದಾವ್ರಿಂದ ಕಾಯೂದನ ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸ. 
ಇದೆಲ್ಲಾ ನಡೀತಿದ್ದದ್ದು ನಾ ಎರಡನೇತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ. ಆಗನ ಅಪ್ಪಾಜಿ ರೀಲ್‌ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ತಗೊಂಡಿದ್ದು. ಶನಿವಾರ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಅಂತ ರೆಡಿ ಆದಾಗ ಒಂದು ಸರ್‌ಪ್ರೈಝ್‌ ಅಂತ ಹೇಳಿ, ಅಂಗಳದೊಳಗ ಚಾಪಿ ಹಾಸಿ ರೆಡಿ ಮಾಡಿಟ್ಟಿದ್ರು. ಅದರೆದುರಿಗೆ ಒಂದು ಕುರ್ಚಿ ಇಟ್ಟಿದ್ರು. ನಾನು ತಂಗಿ, ತಮ್ಮ, ಅವ್ವ ಎಲ್ಲಾರೂ ರೆಡಿ ಆಗಿಬಂದು ಆ ಚಾಪಿ ಮೇಲೆ ಕೂಡೂದ್ಕ, ಅಪ್ಪಾಜಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಆನ್‌ ಮಾಡಿ ಲಗೂನ ಬಂದು ನಮ್‌ ಬಾಜೂ ಕುಂತ್ರು. ನಮ್‌ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಫೋಟೋ ಅಂದ್ರ ಅದ ಮದಲನೇದ್ದು. 

ಅಂತೂ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಸಾಲಿಗೆ ಹೋಕ್ಕೋತನ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿನೂ ಶುರು ಮಾಡ್ಕೊಂಡ್ರು. ನಮ್ ದೊಡ್ಡವಾಡದೊಳಗ ಫಸ್ಟ್‌ ಸ್ಟುಡಿಯೋ ಚಾಲೂ ಆತು. ಅಲ್ಲೀತನಕಾ ಫೋಟೋ ತೆಗಿಯಾವ್ರು ಆ ಊರಿಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲಂತ.  ಎಲ್ಲಾರೂ ಉಪ್ಪಿನ ಬೆಟಗೇರಿಗೆ ಮತ್ತ ಬೈಲಹೊಂಗಲಕ್ಕ ಹೋಗಿ ತೆಗಿಸ್ಕೊಂಡ್‌ ಬರ್‍ತಿದ್ರು. ನಮ್ ಸ್ಟೂಡಿಯೋ ಅಂದ್ರ ಅಂಥಾ ಏನ್ ಭಾರೀ ಅಲ್ಲಾ. ಆದ್ರೂ ಅಪ್ಪಾಜೀನ ಅದನ್ನ ತಯಾರು ಮಾಡಿದ್ದು ಅನ್ನೂ ಹೆಮ್ಮಿ ಇತ್ತು. ಪಡಸಾಲಿಯೊಳಗ ಮಣ್ಣಿನ ಗ್ವಾಡೀ ಹೊಂದಿಗೆ... ಆರೇಳು ಪಳಿಗಳನ್ನ ಮಣ್ಣಿನೊಳಗ ಹೂಳಿ ನಿಲ್ಸಿದ್ರು. ಎರಡು ಮೂರು ದಿನಾ ಆದಮ್ಯಾಲ ಅವು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮತ್ತ ಸಮಾಕ್‌ ನಿಂತೂ ಅನ್ನೂದು ಖಾತ್ರಿ ಆದಕೂಡ್ಲೇ ಒಂದಿನಾ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಅಡಗಿ ಮನೀಗೆ ಬಂದ್ರು. ಯಾಕಂದ್ರ ಅಪ್ಪಾಜಿಗೂ ಅಡಗಿ ಮನೀಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟ. ಹೂಂ... ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಾವ್ರನ ಒಂದ್‌ ಬೋಗಣಿಯೊಳಗ ನೀರ್‌ ಹಾಕಿ ಸ್ಟೋ ಹಚ್ಚಿ ಇಟ್ರು. ಅದು ಕುದೀತಿದ್ದಂಗ ತೆಳ್ಳಗ ಮೈದಾಹಿಟ್ಟು ಕಲಿಸಿ ಅದರೊಳಗ ಸುರುವಿದ್ರು. ಏನ್‌ ಮಾಡಾತೀರಿ ಅಪ್ಜಿ? ಅಂತ ಎಷ್ಟ್‌ ಸಲ ಕೇಳಿದ್ರು. ಸರಿ ಸರಿ ಸರಿ ಅಂದ್ರು. ಸ್ಟೋವ್‌ನಿಂದ ದೂರ ಸರದ ನಿಲ್ಲು ಅಂತಾರೇನು ಅಂತ ದೂರ ಸರದ ನಿಂತ ನಿಲ್ತಿದ್ದೆ. ಅಪ್ಪಾಜಿ ಹಿಂಗೇನಾದರೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡೂವಾಗ ಜಾಸ್ತಿ ಮಾತಾಡ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದ್ ಶಬ್ದದ ಉತ್ರಾ ಕೊಟ್ಟು ಸುಮ್ಮನಾಗಿಬಿಡೋವ್ರು. ಈಗ್ಯಾಕ್‌ ಶಿರಾ ಮಾಡಾತೀರಿ ಅಪ್ಜಿ? ಸಕ್ರಿ ಹಾಕೂದಿಲ್ಲಾ? ಅಂದೆ. ಅವ್ರು ಗೋಣ ಹಾಕ್ಕೋತ ಸ್ಟೋವ್‌ ಆಫ್‌ ಮಾಡಿಟ್ಟು ಹೊರಗ ಹೋದ್ರು. 

ಪಡಸಾಲಿಯೊಳಗ ಬಂದು, ರದ್ದಿ ಪೇಪರ್‌ ಗಂಟು ಬಿಚ್ಚಿ ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೆಲಕ್ಕ ಹರಡಿದ್ರು. ಮೊಣಕಾಲು ಊರಿ... ಅವ್ರೇನ್‌ ಮಾಡ್ತಾರು ಅಂತ ನೋಡ್ಕೋತ ಕೂತೆ. ’ಅಡಗಿ ಮನ್ಯಾಗ ಆ ಬೋಗಣಿ ತೋಂಬಾ ಅಂದ್ರು’  ಖಾಲಿ ಬೋಗಣಿ ತಂದೆ. ಇದಲ್ಲ ಸರಿ ಮಾಡಿದ್ದು ಅಂದ್ರು. ಏನ್‌ ಸರಿ ಮಾಡಿದ್ದು, ಯಾವಾಗ ಯಾವ ಬೋಗಣಿ ಡೊಂಕ್‌ ಆಗಿತ್ತು? ಸರಿ ಮಾಡಿದ್‌ ಬೋಗಣಿ ಯಾವ್ದು ಅಂತ ನಿಂತೆ. ಏಯ್‌ ಹುಚ್ಚಿ, ಅಲ್ಲಿ ಆಗ್ಲೇ ಮೈದಾಹಿಟ್ಟಿನ ಸರಿ ಮಾಡ್ಲಿಲ್ಲಾ... ಅದನ್‌ ತೋಂಬಾ’ ಅಂದ್ರು. ಓಹ್‌ ಸರಿ ಅಂದ್ರ ಅದನಾ... ಅಂತ ಹೋಗಿ ತೋಂಬಂದೆ. ಆಮ್ಯಾಲ ಅಪ್ಪಾಜಿ ನ್ಯೂಸ್‌ಪೇಪರ್‌ ತುಂಬ ಸರಿ ಬಳದು ಒಂದಾದಮ್ಯಾಲ ಒಂದು ಆ ಪಳಿಗೋಳಿಗೆ ಅಂಟ್ಸಾಕ್‌ ಚಾಲೂ ಮಾಡಿದ್ರು. ಈ ಅಂಟಸೂ ಪ್ರೋಗ್ರ್‍ಯಾಂ‌ ನಾಲ್ಕೈದು ದಿನಾ ನಡೀತು. ಕೊನೀಗೆ ಒಂದ್‌ ಶನಿವಾರ ಹುಬ್ಳಿಂದ್‌ ವೈಟ್‌ ಕಾರ್ಡ್‌ಬೋರ್ಡ್ ತಂದ್ರು. ಮರದಿನಾ ಮತ್ತ ಮೈದಾ ಸರಿ ಮಾಡಿ ಅದನ್ನ ಆ ನ್ಯೂಸ್‌ಪೇಪರಿನ ಪಳಿಗೋಳಮ್ಯಾಲ ಪೂರ್ತಿ ಅಂಟಿಸಿದ್ರು. ಆಗ ಒಂಥರಾ ಬಿಳಿ ಗ್ವಾಡಿಹಂಗ ಅದು ಕಾಣಾಕ್‌ಹತ್ತಿತು.  ಎರಡ ದಿನಾ ಆದಮ್ಯಾಲ ಅವತ್‌ ಮುಂಜಾನೆ, ನೀಲಿ ಮತ್ತ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಡಬ್ಬಿ ಮುಚ್ಚಳ ತಗ್ದು, ದಪ್ಪ ಬ್ರಷ್‌ನ ನೀರಿನ ಬುಟ್ಟಿಯೊಳಗ ಹಾಕಿಟ್ರು. ಅಯ್ಯೋ ಇಲ್ಯಾಕ್‌ ಪೇಂಟ್‌ ಮಾಡ್ತೀರಿ ಅಪ್ಜಿ? ಇಲ್ಲಿ ಮಾಡಿ ಏನ್ ಮಾಡ್ತೀರಿ? ಇದ ಕಲ್ಲರ್‌ ಯಾಕ್‌ ಹಚ್ತೀರಿ? ಬ್ಯಾರೇ ಬಣ್ಣಾ ಯಾಕ್‌ ಹಚ್ಚಾಂಗಿಲ್ಲ? ಸಣ್ಣ ಬ್ರಷ್‌ ನನಗ ಕೊಡ್ರಿ. ನಾನೂ ಹಚ್ತೀನಿ. ಮತ್ತ ಇಲ್ಲೆ ಏನ್‌ ಡಿಸೈನ್‌ ಮಾಡ್ತೀರಿ? ಹಿಂಗ ಪ್ರಶ್ನಾ ಮ್ಯಾಲ ಪ್ರಶ್ನಾ ಕೇಳಿದ್ರೂ ಅಪ್ಪಾಜಿ... ಎಲ್ಲಾದರೂ ಹೂಂ ಹೂಂ ಅಂತ ತಲಿ ಅಲ್ಲಾಡಿಸ್ಕೋತ ತಮ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾನ ಇದ್ರು.

ನಂಗ್‌ ಸಾಲೀಗ್‌ ಹೋಗೂ ಟೈಮ್ ಆತಂತ ಹೋದೆ. ವಾಪಸ್‌ ಹನ್ನೊಂದಕ್ಕ ಮನೀಗೆ ಬಂದಾಗ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಸಾಲೀಗ್‌ ಹೋಗಾಕ್‌ ತಯ್ಯಾರಾಗಿದ್ರು. ಬಂದ್‌ ನೋಡ್ತೀನಿ ಬಿಳಿ ಗ್ವಾಡಿ ಹೋಗಿ ಆಕಾಶ ನೀಲಿ ಗ್ವಾಡಿ ಆಗಿತ್ತು! ಒಂದೆರಡು ದಿನ ಆದಮ್ಯಾಲ ತಿಳಿಹಸ್ರು ಮತ್ತ ಕಪ್ಪು ಕಲರ್‌ದು ಅವ್ವನ ಸೀರಿ ತಗೊಂಬಂದು ಕಟ್ ಮಾಡಿ, ಮಶೀನ್‌ಮ್ಯಾಲ ಹೊಲಿಯಕ್‌ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ರು. ಇದನ್‌ ಹೊಲ್ದು ಏನ್‌ ಮಾಡ್ತೀರಿ ಅಪ್ಜಿ? ಅಂದೆ. ನೋಡು ಸುಮ್ಮನೆ ಅಂದ್ರು. ನೋಡ್ಕೋತನ ಇದ್ದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಒಂದು ಸಳಿಯೊಳಗ ಸೀರಿ ತುದಿ ಸೇರಿಸಿಟ್ರು. ಆ ನೀಲಿ ಗ್ವಾಡಿ ಇತ್ತಲ್ಲಾ... ಅದಕ್ಕ ಒಂದು ಗೇಣು ಅಂತರದೊಳಗ ಅದರ ಮುಂದ ಕಪ್ಪು ಕರ್ಟನ್‌ ಸಳೀನ್ನಾ ಕಟ್ಟಿದ್ರು. ಮತ್ತ ಹಂಗ ತಿಳಿ ಹಸರ್‌ ಕಲರ್‍ದು ಕರ್ಟನ್‌ ಹೊಲ್ದು ಮತ್ತೊಂದ್‌ ಗೇಣ ಮುಂದ ಅದನ್ನ ಸಿಗ್ಸಿದ್ರು. ಯಾಕ್‌ ಹಿಂಗೆಲ್ಲಾ ಮಾಡ್ತಾರಿವ್ರು ಅಂತ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗ ಕೇಳ್ಕೊಬೇಕಿತ್ತು. ಯಾಕಂದ್ರ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಉತ್ರಾನ ಕೊಡ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಬರೇ ಗೋಣ್‌ ಹಾಕ್ತಿದ್ರು. ಆಮ್ಯಾಲಾಮ್ಯಾಲ ಗೊತ್ತಾತು. ಊರಾನ್‌ ಮಂದಿ ಫೋಟೋ ತೆಗಿಸ್ಕೊಳ್ಳಾಕ್‌ ಅಂತ ಸಂಜೀಮುಂದ ಬರ್‍ತಿದ್ರಲ್ಲಾ ಆಗ ಈ ನೀಲಿ ಗ್ವಾಡಿ, ಕರಿ, ತಿಳಿಹಸರ್‍ ಕರ್ಟನ್‌ ಯಾಕ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಾಕ್‌ ಹತ್ತು. 

(ಮುಂದುವರಿಯುವುದು)


No comments: