Wednesday, May 1, 2013

ಲಂಬಕೋನ ಮತ್ತು ಕಿಟಕಿ ಸರಳು



ಯಾವಾಗಲೂ ಹಾಗೇ. ಧಾರವಾಡದಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೊರಡುವಾಗೆಲ್ಲಾ ಬ್ಯಾಗ್‌ ಮತ್ತು ಗಂಟಲಿನದು ಒಂದೇ ಬಿಗಿತ. ಗಡಿಯಾರದ ಟಿಕ್‌ಟಿಕ್‌ಗೆ ಹೆದರಿ ಬಟ್ಟೆ ಒತ್ತಿ, ಝಿಪ್‌ ಎಳೆದಷ್ಟೂ ಬ್ಯಾಗಿನದು ಒಂದೇ ಹಟ; ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಲೊಲ್ಲೇ. ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಝಿಪ್‌ ಎಳೆದು, ಇನ್ನೇನು ಹೊರಡಬೇಕು. ಬಾಚಣಿಕೆ, ಬಾಟಲ್‌, ಟ್ಯಾಬ್ಲೆಟ್‌.... ಅದು ಇದು ತಗೊಂಡ್ಯಾ? ಅಂತ ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದರಂತೆ ಎಂಜಿನ್‌ಗೆ ಬೋಗಿ ಜೋಡಿಸುವುದು ಖಾಯಂ ಕೆಲಸ ಅವ್ವನದ್ದೇ. ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊರಡೋ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಈ ಸಾಮಾನುಗಳೆಲ್ಲ ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕೋ... ಸುಮ್‌ ಸುಮ್‌ನೆ, ಹಾಂ ತಗೊಂಡೆ ಅಂತ ಹೇಳುವಾಗೆಲ್ಲಾ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಬೇಕೆಂದೇ ತಪ್ಪಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ಅದ್ಯಾಕೋ ತಂಗಿಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಷ್ಟು ಸರಾಗವಾಗಿ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಕಣ್ಣ ಕಟ್ಟೆ ಒಡೆದೇ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಬಸ್‌ಸ್ಟ್ಯಾಂಡಿಗೆ ಡ್ರಾಪ್‌ ಮಾಡಲು ಬಂದಾಗಲೂ ಬಾಯ್‌ ಹೇಳುವ ಮೊದಲೇ, ಕತ್ತು ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿ ಆಗಲೇ ಮುಖ ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ ಅಪ್ಪಾಜಿ.

ಅರೆ! ಕುಸುಕುಸು ಮಾಡುತ್ತ ಈ  ಬಸ್‌ ಕೂಡ ನನಗೇ ಸಾಥ್‌ ಕೊಡುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ? ಏರಿಲ್ಲದ, ಇಳಿವಿಲ್ಲದ ಸುಡುರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂಟೆ ಚಲಿಸಿದಂತೆ. ಹಾಯುವಂಥ, ಮುಗ್ಗರಿಸುವಂಥ ವೇಗವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕೈಗಳ್ಯಾಕೆ ಸೀಟಿನ ಸರಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ? ಕೈಯೊಮ್ಮೆ ಬಿಟ್ಟು, ದೀರ್ಘ ಉಸಿರು ಒಳಹೊರಗ್ಹಾಕಿ, ಸಡಿಲವಾಗಿ ಸರಳು ಹಿಡಿದರೂ, ಬಿಗಿದ ಗಂಟಲು ಸಡಿಲಗೊಳ್ಳಲೊಲ್ಲದು. ವಿದ್ಯಾಗಿರಿ ವಿದ್ಯಾಗಿರಿ... ಕಂಡಕ್ಟರ್‌ನ ಕೂಗು. ಹತ್ತುವವರು, ಇಳಿಯುವವರ ಮಧ್ಯೆ ಆಚೆಯಿಂದ ಪರಿಚಿತ ನಾನ್‌ಸ್ಪಾಪ್‌ ದನಿ. ಮತ್ತದೇ ಹಿಂದಿ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ ಕನ್ನಡದ ಮಿಸಳ್‌ ಭಾಜಿ; ಕೇಳಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದಿದ್ದವು. ಬಗಲಿಂದ ಕಾಲಿನವರೆಗೂ ಇಳಿಬಿಟ್ಟ ದೊಡ್ಡ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್‌ ಚೀಲ. ಭುಜದ ಆಸರೆ ಆ ಚೀಲಕ್ಕಿದ್ದರೂ, ಚೀಲದ ಎಳೆಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಆಕೆಯೂ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಅದೇ.. ನಾ ಸರಳನ್ನು ಹಿಡಿದಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ.

ಅವಳ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಎಣಿಸಲಾಗದಷ್ಟು ಮಡಿಕೆಗಳು. ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ನಂತರ ಮತ್ತಷ್ಟು ಟಿಸಿಲೊಡೆದಿದ್ದವು. ಅದೆಂದೋ ಬಾಚಿ ಕಟ್ಟಿದ ಸುತಳಿಯಂಥ ರಿಬ್ಬನ್‌. ಹುರ್‍ರೆಂದು ಎದ್ದ ಒಣಹುಲ್ಲಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ ಸೆಣಬು ಕಟ್ಟಿದ ಹಾಗಿತ್ತು. ಕೈಯಲ್ಲೊಂದೆರಡು ಅಲ್ಯೂಮಿನೀಯಮ್‌ ಬಳೆಗಳು. ಮ್ಯಾಕ್ಸಿ ಪ್ಯಾಟರ್ನ್‌ನ ದಿರಿಸು. ಬೊಚ್ಚುಬಾಯಿ ವಡವಡವೆನ್ನುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಕೆಸಿಡಿ, ಕಿಟೆಲ್‌, ಜೆಎಸ್‌ಎಸ್‌, ಅಂಜುಮನ್‌ ಹೀಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಕಾಲೇಜುಗಳ ಬಳಿಯೇ ಸುಳಿದಾಡುವ ಆಕೆಗೆ, ಹುಡುಗ-ಹುಡುಗಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ಕಂಡರೆ ಪಿತ್ತ ನೆತ್ತಿಗೇರಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಕೈಯಲ್ಲೊಂದಿಷ್ಟು ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು. "ಹುಡುಗರೆಲ್ಲಾ, ಅಯ್ಯೋ ಹೇಮಾಮಾಲಿನಿ ಬಂದ್ಳು. ಓಡ್ರೋ’’ ಅಂತ ಕಾಲು ಕೀಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ಕೀಟಲೆ ಮಾಡಿ ಕಲ್ಲಿನ ರುಚಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು.

ಹೇಗಿದ್ದಳೋ ಹಾಗೇ ಇದ್ದಾಳಲ್ಲ ಹೇಮಾಮಾಲಿನಿ. ಊರಿಗೆ ಊರೇ ಈ ಹಣ್ಣು ಹಣ್ಣು ಮುದುಕಿಯನ್ನು ಹುಚ್ಚಿ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದಾದರೂ ಯಾಕೆ? ಪಾಪ ಏನಾಗಿ ಹೋಯ್ತೋ ಅವಳ ಜೀವನದಲ್ಲಿ?! ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರು ಒಂದೊಂದು ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ. ಮೊಲೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದು, ನಿಶಾನೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಮಗುವೊಂದು ಮಾವಿನ ಗೊಟ್ಟ ಸೀಪಿ, ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಪಲ್ಲಂಗದ ಕೆಳಗೆ ಎಸೆದು, ಅದು ತಿಂಗಳಾದ ಮೇಲೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಅದರ ಆಕಾರ ಹೇಗಾಗಿತ್ತೋ... ಹಾಗೆ ಅವಳೆರಡೂ ಕೆನ್ನೆ. ಕಟ್ಟಿಗೆ ಕೊರಡಿಗೆ ಕೊರೆದಂತೆ ಕಣ್ಣು ಮೂಗು ಬಾಯಿ ಕಿವಿ. ಆದರೆ ಅದೇ ವೇಗ, ಅದೇ ತ್ರಾಣ, ಅದೇ ಗತಿ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದವು ಮಾತ್ರ ಗಂಟಲು ಮತ್ತು ತಿಪ್ಪೆ, ಕಾಲೇಜು ತಿರುಗುವ ಅವಳ ಕಡ್ಡಿ ಕಾಲುಗಳು. ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ಅವಳದು ಹುಡುಗ-ಹುಡುಗಿಯರ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದೇ ಕಾಳಜಿ. "ಸೂ... ಮಕ್ಳಾ, ಲವ್‌ ಮಾಡಬ್ಯಾಡ್ರೋ ಹಾಳಾಗ್‌ ಹೊಕ್ಕಿರೋ...’’.

ಆಕೆ ಹರಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಗಂಟಲಿನ ಹಿಂದೆಯೇ ಅವಳ್ಯಾಕೇ ಹೀಗೆ ಆಗಿದ್ದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅಂದಾಜಿಸಬಹುದು. ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಬಿಗಿಗೊಂಡ ಉಸಿರು, ಕೈಗಳು ನಿಧಾನ ಸಡಿಲಗೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು. "ಈ ಬಸ್‌ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಷನ್‌ಗೆ ಹೋಗೂದಿಲ್ಲ. ಮನ್‌ಮೋಹನ್ ಸಿಂಗ್‌ ಬರಾಂವದಾನಲ್ಲೇ. ಬಸ್‌ಸ್ಟ್ಯಾಂಡಿಗೆ ಇಳ್ಕೊಳ್ಳೂದಾಗಬಹುದು. ಪೊಲೀಸ್‌ ಬಿಟ್ರ ನಮಗೇನಿಲ್ಲ... ಆದ್ರೂ ಮೊದಲ ಹೇಳಾತೇನಿ" ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ ಮುಟ್ಟೂತನ ಇಪ್ಪತ್ತು ಸಲನಾದ್ರೂ ಹೇಳಿರಬೇಕು ಕಂಡಕ್ಟರ್‌. "ಅಯ್ಯ... ಮತ್ತೇನ್‌ ಮಾಡೂದು? ಎಲ್ಲಿ ಇಳಿಯೂದು? ಯಾವ್‌ ಬಸ್‌ ಹಿಡಿಯೂದು...." ಹಿಂದಿನ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಹತ್ತಿದ್ದ ಗಂಡ ಮುಂದೆ ಬಂದು, ಹೆಂಡತಿ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು... ಹೀಗೆ ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮಂದಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವರ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಮೂಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉತ್ತರದ ಗೆರೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಕೈಗಳು ಸರಳು ಬಿಟ್ಟು ತೊಡೆಗೆ ಇಳಿದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು. ನೂರಾ ಇಪ್ಪತ್ತು ಡಿಗ್ರಿ ಕೋನದಲ್ಲಿ ಬಾಗಿ ಕಿಟಕಿಗೆ ಆತುಕೊಂಡು ನನ್ನ ತಲೆ, ಲಂಬಕೋನಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತಿತ್ತು. ಶೂನ್ಯ ನೋಟ ಬೀರುತ್ತಿದ್ದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಚಲನೆ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದವು.

ನವನಗರ ಸ್ಪಾಪ್‌ ಬಂತು. ಕ್ಯಾನ್ಸರ್‌ ಹಾಸ್ಪಿಟಲ್‌ನ ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರ ಕಂಡೊಡನೆ ಹಾಡುವ ಸಹಪಾಠಿ ಪಾಟೀಲ, ಮತ್ತವನ ಮನೆ ಇಲ್ಲೇ ಇರುವುದು ನೆನಪಾಗಿ ಶಾಲೆಬಾಗಿಲು ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು. "ಈ ನರಪೇತ್‌ ನಾರಾಯಣ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್‌ ಪೇಶಂಟ್‌ ಇರಬೇಕು. ಅದಕ್ಕ ಅವರಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ನವನಗರದಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡಿದ್ದೇನೋ" ಹೀಗಂತ ಗೆಳತಿ ವೀಣಾಳೊಂದಿಗೆ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಆಡಿಕೊಂಡು ನಕ್ಕಿದ್ದು, ರೇಗಿಸಿದ್ದೆಲ್ಲ ನೆನಪಾಗಿ, ತುಟಿ ಸಡಿಲಗೊಂಡಿತು. ಅವತ್ತೊಂದಿನ ಕ್ಲಾಸ್‌ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸ್ವಲ್ಪ ಶ್ರೀದೇವಿಯನ್ನು ಕಳಿಸಿ. ಯಾರೋ ಭೇಟಿ ಮಾಡಲು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಪಾಟೀಲ ಮುದಗಲ್‌ ಸರ್‌ಗೆ ಹೇಳಿದ್ದ. ನನಗ್ಯಾರಪ್ಪಾ ಭೇಟಿಯಾಗೋದಕ್ಕೆ ಬರೋವ್ರು? ಅಂತ ಅವನ ಹಿಂದೆ ದುಡುದುಡು ಓಡಿದ್ದೆ. ಮುಖಚಹರೆ ನೋಡಿ, ಬಂದವರು ಅವನಮ್ಮ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಯಿತು. "ಛಂದ ಹಾಡ್ತೀಯಂತ. ಹೇಳ್ತಿರ್‍ತಾನ ಇಂವಾ. ನೋಡ್ವಾ, ಒಟ್ಟ ಓದೂದ ಇಲ್ಲ. ಗೆಳ್ಯಾರ ಬಿಟ್ರ ತಂಬೂರಿ. ನೀನರ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೇಳು. ಆರು ತಿಂಗಳ ಪರೀಕ್ಷಾನ್ಯಾಗ ಬರೀ ಎಪ್ಪತ್ತೆರಡು ಪರ್ಸೆಂಟೇಜ್‌ ತಗದಾನು. ಹಿಂಗಾದ್ರ ಹೆಂಗ?" ಮಗನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ, ಯಾವ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಅಂಕ ತೆಗೆಯಬಹುದಾಗಿತ್ತು, ಎಷ್ಟೆಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಅಂಕ ತೆಗೆದಿದ್ದಾನೆ... ಅಂತೆಲ್ಲ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ನೀಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು ಅವನಮ್ಮ. ಆದರೆ ಅವನಿಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಅಂಕ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಾನು, ಗುರ್ತು, ಪರಿಚಯ ಇಲ್ಲದೆ ಮೊದಲ ಭೇಟಿಯಲ್ಲೇ ಈ ಆಂಟಿ ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಅವನ ತಕರಾರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಅದರಲ್ಲೂ ಸಮವಯಸ್ಕಳ ಮುಂದೆ? ನನ್ನಿಂದೇನಾಗಬಹುದು? ಇಷ್ಟೊಂದು ವಿಶ್ವಾಸ ಯಾಕೆ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಗೊಂದಲ ಮುಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಬಾಂಡರಿಗೆ ಬಿದ್ದು, ಪಾಸಾದ ನನ್ನ ಗಣಿತ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನಗಳು "ಅಯ್ಯೋ ಯಪ್ಪಾ..."  ಎಂದು ಓರೆಗಣ್ಣು ಮಾಡಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಈಗ ಈ ಪಾಟೀಲ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಮೈದುಂಬಿದ ಉಣಕಲ್‌ ಕೆರೆ ಕಂಡಿತು. ಇದ್ದ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಯೂ ಉಣಕಲ್‌ ಕೆರೆಯೊಳಗೆ ಕಾಲಾಡಿಸಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ... ಹತ್ತಿರವಿದ್ದು ದೂರ ನಿಲ್ಲುವೆವು. ನಮ್ಮ ಅಹಮ್ಮಿನ ಕೋಟೆಯಲಿ ಎಂಬ ಸಾಲು ಅಪ್ರಸ್ತುತವೆನ್ನಿಸಿದರೂ ಅದ್ಯಾಕೋ ಸುಳಿದು ಹೋಯಿತು. ಪ್ರತೀ ಸಲ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಬಸ್‌ ಕಿಟಿಕಿಯಿಂದ ಕೆರೆ, ಮತ್ತದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಕಲ್ಲುಬಾವಿ, ಆ ಬಾವಿ ಮೇಲೊಂದೆರಡು ಕಾಗೆ... ಆ ಬಾವಿಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮುಟ್ಟಿಬರಬೇಕೆನ್ನುವ ತವಕ ನೆನಪಾಯಿತು. ತುಂಬು ಬಸರಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು ಕೆರೆ. ಪ್ರತೀ ಸಲ ಬಸ್‌ ಕಿಟಕಿಯಿಂದಲೇ ನೋಡುವ ಕಲ್ಲುಬಾವಿ ಬಾವಿ ಈ ಸಲ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ದಡದಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಬೆಡ್‌ಶೀಟ್‌ಗಳ ಮೇಲೆ ಪುಟ್ಟ ಸಂಸಾರಗಳು. ಬುತ್ತಿ ಉಂಡು, ಬೋಟ್‌ ಸವಾರಿ ಮಾಡಿ, ಎಳೆಬಿಸಿಲಿಗೆ ಮೈಯೊಡ್ಡಿಕೊಂಡು ಮಲಗಿದ ದೊಡ್ಡವರು. ಪುಟುಪುಟು ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಪುಟ್‌ಪುಟ್ಟಪುಟ್ಟಿಗಳು. ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ. ಟ್ರೈಲರ್‌ನಂತೆ ಸರ್‌ ಎಂದು ಸರಿದು ಹೋಗಿ ಬಸ್‌ ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಷನ್‌ ತಲುಪಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.


ರೈಲಿನೊಳಗೆ ನಮ್ಮೆದುರಿಗೆ ಕುಳಿತ ಒಂದು ಜೋಡಿ. ಅಕ್ಕನನನ್ನು ಬೀಳ್ಕೊಡಲು ಬಂದ ತಮ್ಮ ಕಿಟಕಿ ಆಚೆ ನಿಂತಿದ್ದ. ಬಾವ, "ಈ ಇಡೀ ಸೀಟ್‌ ನಮ್ಮದ. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಒಂದೊಂದು ಸೀಟ್‌! ಇಲ್ಲೇ ಮಲ್ಕೊಬಹುದು’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ. ಅಚ್ಚರಿ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಬಾಮೈದ, "ಹೌದಾ? ಪೂರ್ತಿ ನಿಮ್ಮೂನಾ? ಬ್ಯಾರೇ ಮಂದಿ ಬಂದು ಕೂಡೂದಿಲ್ಲ ಇಲ್ಲೇ? ಚುಲೋ ಆತ್‌ ಬಿಡ’ ಎಂದ. ರೈಲು ಬಿಡುವ ವೇಳೆ. ಬಾವ, :ಊಟ ಬೇಕಾದ್ರ ಬಿಟ್‌ ಇದ್ದಬಿಡ್ತೀನ್‌ ಮಾರಾಯಾ. ಈ ಸೆಖಿ ಆಗೂದಿಲ್ಲ. ಒಂದ್‌ ಕೆಲ್ಸಾ ಮಾಡ್. ಇನ್ನೊಂದ್‌ ಬಿಸ್ಲೆರಿ ತಂದ್‌ ಕೊಟ್‌ಬಿಡ’ ಎಂದು ಪ್ಯಾಂಟಿನೊಳಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ಹತ್ತರ ನೋಟು ಕೊಟ್ಟು, ಉಳಿದ ಚಿಲ್ಲರೆಗೆ ಜೇಬು ತಡಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆಗ ಅಕ್ಕ ತಮ್ಮನ ಕಡೆ ನೋಡಿ, " ನಿನ್‌ ಕಡೆ ಇದ್ರ ಹಾಕ ಐದ" ಎಂದಳು. ಚಿಗುರು ಮೀಸೆಯ ಪುಟ್ಟ ತಮ್ಮ ಕೈಗಳಿಂದ ಕಿಟಕಿ ಸರಳು ಬಿಗಿಗೊಳಿಸಿ, ಸುಮ್ಮನೇ ಆ ಕಡೆ ಈ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತ ನಿಂತ. ಅಂತೂ ಬಾವ ಐದು ರೂಪಾಯಿ ಕೈಗಿಟ್ಟ. ಬಾಮೈದ ಥಣ್ಣನೆಯ ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ ಕೈಗಿಟ್ಟು ಬಾಯ್‌ ಹೇಳಿದ. ಅದುವರೆಗೂ ಕಿಟಕಿ ಸರಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಅವಳ ಬಲಗೈ ಅತ್ತ ಕೈಬೀಸಿ ಇತ್ತ ಸಡಿಲಗೊಂಡು, ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ವಿರಮಿಸಿತು. ಎಡಗೈ ತನ್ನವನ ಭುಜ ಬಳಸಿತು. ತುಸು ಬಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿ, ಮಾತುಗಳಿಗೆ, ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಪರಸ್ಪರರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿಯ ವಿಧೇಯ ತೂಗು... ಹೌದು ಪಕ್ಕಾ ಹೊಸ ಜೋಡಿಯೇ.

ಇತ್ತ ನನ್ನವ ರೈಲು ಏರಿದ ಗಳಿಗೆಯಿಂದಲೂ, "ಕತ್ತಲಾಯಿತು ಮಲಗಿಕೋ ಮಲಗಿಕೋ.... " ಎಂದು ಒಂದೇ ಸಮ, ಅಪ್ಪರ್‌ ಬರ್ತ್‌ ಏರಲು ಅವಸರಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ನಾ ಹೂಂ ಹೂಂ... ಎನ್ನುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ. ಅದ್ಯಾಕೋ ಬಸ್ಸಿನ ಸರಳುಗಳಂತೆ, ರೈಲಿನ ಕಿಟಕಿ ಸರಳುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನ್ನಿಸಿಲಿಲ್ಲ. ಅದುವರೆಗೂ ಲಂಬಕೋನದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ತಲೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಕೋನಗೀನ ಬಿಟ್ಟು ಸೀಟಿಗೆ ಆತುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ತಡ ಮತ್ತೆ ನನ್ನವನ..... "ಶ್ರೀ.....ಲೇಟಾಯ್ತು...."

(ಪೇಂಟಿಂಗ್‌ : ಅಶ್ವಿನಿ ಕಳಸದ)

4 comments:

Badarinath Palavalli said...

ಬದುಕೇ ಹಾಗೇ ಕೆಲವರಿಗೆ ಬಸ್ಸು ಮೆಚ್ಚುಗೆ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ರೈಲಿನ ಬರ್ತು. ಊರಿಗೆ ಹೊರಡುವಾಗ ಇದ್ದ ಸಂಭ್ರಮ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬರುವಾಗ ಮಡಗಟ್ಟಿದ ಮ್ಲಾನ ಮನಸ್ಸು.

ಧಾರವಾಡದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀರ.

sunaath said...

ವಾಹ್! ಧಾರವಾಡದಿಂದ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ ಸ್ಟೇಶನ್‍ವರೆಗಿನ ಬಸ್ ಪ್ರಯಾಣ ತುಂಬ ಹಿತಕರವಾಗಿತ್ತು. ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

arathi ghatikar said...

ನವ ನಗರ ,ವಿಧ್ಯಾಗಿರಿ... ಧಾರವಾಡನಗರ ದ ಚಿತ್ರಣ ಕಿಟಿಕಿ ಸರಳುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಕೊಡುತ್ತಾ ಲೇಖನ ಮೆಲ್ಲನೆ ಮನಕ್ಕಿಳಿಯಿತು.ಪ್ರಯಾಣವೂ ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರವಾಗಿತ್ತು :) .

ಆಲಾಪಿನಿ said...

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಧನ್ಯವಾದ :)