Monday, July 8, 2013

ನೀವಾರೂ ವಸಿ ಏನಾರೂ ಮಾಡಿ


ಭಾಗ 2

ಹಂಡೆಯೊಳಗಿನ ನೀರಿನ ಕೊತಕೊತದಂತೆ ಮಂಗಳಮುಖಿಯರಿಬ್ಬರ ಮನಸ್ಸೂ. ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿದ್ದ ಕಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತದರ ಪಕ್ಕ ಇದ್ದ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳು ಮಾಡಿನಂಥ ಗೂಡಿನೊಳಗಿಂದ ಇಣುಕುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಂತೂ ಮೇಲೊಂದು ಅಟ್ಟದ ಮನೆಯಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರಾದರೂ ಮೇಲೆ ಏರದಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ತಡೆದರು ಕೂಡ. ಮತ್ತೆ ತಳ್ಳಾಟ ಕೂಗಾಟ... ಸಂಯಮ ತಂದುಕೊಂಡು, ನೋಡಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ನಿಮಗೆ? ಹಾಗೆಯೇ ನಾನು ಕೂಡ ನೀವು ಹೇಳುವುದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸತ್ಯ ಎಂದೇ ಇದುವರೆಗೆ ನಂಬುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ತಾನೆ? ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಈಗೇಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಗಲಾಟೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ? ನಿಮಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದೇ ನಾ ಕೂಡ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದದ್ದು ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ ತಾನೆ? ಅಂದೆ.

ಅವರಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ದುಸುದುಸು ಮಾಡುತ್ತಲೇ, ಕುದಿನೀರು ಬಕೆಟ್ಟಿಗೆ ತೋಡಿ, ಹಂಡೆಗೆ ಕಂಠಪೂರ್ತಿ ತಣ್ಣೀರು ಸುರಿದದ್ದರಿಂದ ಕೊತಕೊತ ನಿಂತಿತು. ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬರೇ ಹೋಗುವಷ್ಟು ಜಾಗವಿದ್ದ ಮಾಡಿನೊಳಗೆ ತೂರಲು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ತಡೆಯಲು ಬಂದರು. ಅವರೆಡೆ ತಿರುಗಿ, ಏನ್‌ ಅನ್ಕೊಂಡಿದ್ದೀರಾ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವು? ಇಷ್ಟೊಂದು ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ವರ್ತಿಸಿದರೂ ನಿಮಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲವೆ? ಅಟ್ಟ ನೋಡುವ ಕುತೂಹಲವಷ್ಟೇ ಇದ್ದದ್ದು. ನೀವು ಹೀಗೆ ಆಡುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ನನಗ್ಯಾಕೋ ಅನುಮಾನ ಬರುತ್ತಿದೆ ಎಂದೆ. ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮಂಗಳಮುಖಿ ಅವರ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಜಗಳಕ್ಕೇ ಬಂದರು. ಎಷ್ಟು ಕೂಗಾಡ್ತೀರೋ ಕೂಗಿ. ಈಗ ಪೊಲೀಸ್‌ಗೆ ಫೋನ್‌ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಡಯಲ್‌ ಮಾಡತೊಡಗಿದೆ. ಒಲೆಯ ಬಾಯಿತನಕ ಉರಿದು ಕಟ್ಟಿಗೆಯೊಂದು ತುಂಡರಿಸಿಬಿದ್ದು, ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಕಿಡಿ ಹಾರಿಸಿತು.

ಆ ಮಾಡಿನೊಳಗೆ ತೂರಿ ಕೆಳಗಿಳಿಯಲು ನೋಡಿದೆ. ಅಲ್ಲಿಯೂ ಕಟ್ಟಿಗೆ, ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಒಂದೆರಡು ಜಿರಳೆ ಹಾಯ್‌ ಹೇಳಿ ಮಾಯವಾದವು. ಅಯ್ಯೋ! ಇಲ್ಲೂ ಇವೆಯಲ್ಲ ಇವು ಎಂದು ಮೂಗು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಮುಖ ಕಿವುಚಿಕೊಂಡು ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟೆ. ಆಸರೆಗೂ ಅಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ತಲೆ ಎತ್ತಿದರೆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೊಂದೆರಡು ಜೇಡುಹುಳು. ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಾರುವಹುಳುಗಳು. ಅವುಗಳಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮತ್ತು ಮೂರು ಸಣ್ಣ ಹಲ್ಲಿಗಳ ಹೊಂಚು. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಮಸಿ ಮೆತ್ತಿದ ಗೋಡೆ. ಅಂತೂ ಎಳೆಂಟು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಏರೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಒಳಗಿನ ಉಸಿರು ಒಳಗೆ. ಕತ್ತಲ ಗುಹೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದಂತೆ. ಕ್ಯಾಮೆರಾಮನ್‌ ಫಾಲೋ ಮಾಡಿದ.

ಆ ಮೂವರು ಮಂಗಳಮುಖಿಯರು ಭಯದಿಂದ ಮೇಲೆ ಬರದೆ ಕೆಳಗೇ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲೊಂದು ಮುಚ್ಚಿದ ಬಾಗಿಲು. ಕೊಳೆಯಾದ ಬಾಗಿಲು ಮತ್ತು ಚಿಲಕ. ಮುಖ ನೋಡಿದ ಕ್ಯಾಮೆರಾಮನ್‌, ತಾನೇ ಜೋರಾಗಿ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿದ. ಒಮ್ಮೆ, ಎರಡು ಮೂರು ಹೀಗೆ ಎಷ್ಟು ತಟ್ಟಿದರೂ ಒಳಗಿನಿಂದ ಉಸಿರೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾರಿದ್ದೀರಿ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯಿರಿ ಎಂದೆ. ಆಗಲೂ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಎರಡು ನಿಮಿಷ ಹಾಗೇ ನಿಂತೆವು. ನೀವೀಗ ಬಾಗಿಲು ತೆರೀದಿದ್ರೆ ಬಾಗಿಲು ಒಡೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತೆ ನೋಡಿ ಎಂದು ಜೋರು ಮಾಡಿದೆ. ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನಮ್ಮ ಕ್ಯಾಮೆರಾಮನ್‌ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಸೆಟ್‌ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದರು. ಆಗ ಧಡಕ್ ಎಂದು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದದ್ದೇ ಸೆರಗಿನಿಂದ ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಪ್ರಾಯದ ಮಂಗಳಮುಖಿ ಓಡಿ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಅಬ್ಬಾ... ಎದೆ ಧಸಕ್‌ ಎಂದಿತು ಆ ಕೋಣೆ ನೋಡಿ. ಧುಮ್‌ ಎಂದು ಧೂಳು ತುಂಬಿದ ಆ ಕೋಣೆ, ಒಂದಿಷ್ಟು ಹರಕು-ಮುರುಕು ಸಾಮಾನುಗಳು, ನೆಲ ಬಿಟ್ಟು ಕದಲದ ಹರಿದ ಚಾಪೆ, ಎಣ್ಣೆ ಮೆತ್ತಿದ ದಿಂಬು, ನೆಲ-ಗೋಡೆ ಮೇಲೆ ಕಲೆಗಳು... ಮೂಗು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡೇ ಬಲಗಡೆ ಇಣುಕಿದೆ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಖುಲ್ಲಾ ಕಿಟಕಿ. ಮೇಡಮ್‌, ಆ ಗಿರಾಕಿ ಈ ಕಿಟಿಕಿಯಿಂದ ಹಾರಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ ನೋಡಿ’ ಎಂದರು. ಆ ಕೋಣೆಯನ್ನು ಹೊರಗಿನಿಂದಲೇ ಶೂಟ್‌ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಮತ್ತೆ ಆ ಕತ್ತಲ ಗವಿಯ ಮೆಟ್ಟಿಲ ಇಳಿದು ಕೆಳಗೆ ಬರೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮೈಯೆಲ್ಲ ಬೆವರಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಮಳಮಳಿಸತೊಡಗಿತು.

ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಜನ ಜಮಾಯಿಸಿದ್ದರು. "ದಿನಾ ಇದೇ ಕಸ್ಬು ಇವರ್‍ದು. ಆಗಾಗ ಪೊಲೀಸ್ರು ಬತ್ತಾ ಇತ್ತಾರೆ. ಮ್ಯಾಲಿನ್‌ ಕಿಟಿಕಿಂದ ಜಿಗ್ದು ಓಡೋಗ್‌ಬಿಡ್ತವ್ರೆ ಗಿರಾಕಿಗಳು. ನಮ್ಗೂ ಸಾಕಾಗ್ಯದೆ ಇವರ್‍ ಆಟಗಳ್ನಾ ನೋಡಿ ನೋಡಿ. ಮಕ್ಳು ಮರಿ ಹೆದರ್‍ಕೊಂತವೆ ಇದ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿ. ನೀವಾರೂ ಏನಾರು ಮಾಡಿ ವಸಿ’ ಎಂದು ಕಂಕುಳಲ್ಲಿ ಮಗುವನ್ನೆತ್ತಿಕೊಂಡ ಅಜ್ಜಿಯೊಬ್ಬಳು ದೀನನೋಟ ಬೀರಿದಳು. ಹೂಂ... ಎಂದು ಒಮ್ಮೆ ದುರುದುರು ನೋಡಿದೆ ಆ ಮಂಗಳಮುಖಿಯರನ್ನು. ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರು ಆಗ್ಲೇ ಸೀರೆ ಮುಸುಕು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಓಡಿದ್ರಲ್ಲ ಅವರು ಎಂದೆ. ಯಾರು, ಎಲ್ಲಿ, ಯಾವಾಗ, ಯಾರೂ ಇಲ್ವಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ, ನಾವ್ ಮೂರ್‌ ಮಂದಿ ಅಟ್ಟೇಯಾ ಎಂದು ನನಗೇ ನೀರು ಕುಡಿಸಿಬಿಟ್ಟರು.

ಇನ್ನು ಮಾತನಾಡಲು ಉಳಿದದ್ದಾದರು ಏನು ಇವರೊಂದಿಗೆ ಎಂದು ಕ್ಯಾಮೆರಾಮನ್‌ ಜೊತೆ ಕ್ಯಾಬ್‌ನೆಡೆ ಹೊರಟೆ. ಸಿಟ್ಟು, ಪಿತ್ತು ಎಲ್ಲವೂ ನೆತ್ತಿಗೇರಿತ್ತು. ಡೋರ್‌ ಎಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ, ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲ ಇನ್ನೂ ಮಾತನಾಡುವುದು ಇದೆ ಎಂದೆನಿಸಿ, ಒಂದೆರಡು ಫೋನಾಯಿಸಿದೆ. ಹೊರಡೋಣ್ವಾ ಎಂದ ಡ್ರೈವರ್‌. ಹಾಂ... ಒನ್ನಿಮಿಷ ಇನ್ನೊಂದ್‌ಕಡೆ ಹೋಗಬೇಕು ಅಂದೆ. "ಮಾನವೀಯತೆ" ಹುಹ್‌... ಎಂದು ನೀರಿನ ಬಾಟಲ್‌ನ ಕ್ಯಾಪ್‌ ತೆಗೆಯೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಆಚೆ ನಿಂತ ಹುಚ್ಚನೊಬ್ಬ ಹಲ್ಲು ಕಿರಿದು ಆಕಾಶ ನೋಡಿ ನಕ್ಕ. ಅಪ್ಪಾ ಶಿವಾ... ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ತಡಿ ನಾನೂ ಬಂದ್‌ಬಿಡ್ತೀನಿ ನಿನ್‌ ಜೊತೆ ಎಂದು ನನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಾನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಡೋರ್‌ ಲಾಕ್‌ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ.

"ಸಿಕ್ತಾ ಮೇಡಮ್‌ ಸ್ಟೋರಿ?" ಎಂದು ಡ್ರೈವರ್‌ ಕೇಳಿದ. ಹೂಂ... ಅಂದೆ. "ಆರ್‌ಟಿ ನಗರಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದ್ ಸ್ಟೋರಿನಾ" ಅಂದ. ಆಗಲೂ ಹೂಂ... ಅಂದೆ. ಸ್ಟೋರಿ ಏನು ಅಂತ ಕ್ಯಾಮೆರಾಮನ್‌ ಕೇಳಿದ. ಸಂಗಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು ಅಂದೆ. ಯಾವ ಸಂಗಮ ಎಂದ. ನನಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲಪ್ಪಾ, ನಾನೂ ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋದಮೇಲೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಅಡ್ರೆಸ್‌ ಹೇಳಿದೆ. ಡ್ರೈವರ್‍ ಸಂಗಮಾ... ಸಂಗಮಾ... ಎಂದು ಗುನಗುಡುತ್ತಾ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸತೊಡಗಿದ.

ಅರೆ ಹೌದು ಏನಿದು ಸಂಗಮ? ಅಲ್ಲಿ ಹೋದ್ರೆ, "ಮಾನವೀಯತೆ"ಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಬೈಟ್‌ ಸಿಗುತ್ತಂತೆ. ಎನ್‌ಜಿಒ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಿಗೆ ಕಾಲ್‌ ಮಾಡಿದೆ. ಈಗ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹೆಸರು ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪಿದಾಗ ಸಂಜೆಗತ್ತಲು. ಎರಡು ಅಂತಸ್ತಿನ ಮನೆ ಇರಬಹುದೇನೋ. ಮೊದಲನೇ ಮಹಡಿಗೆ ಏರಿದೆವು. ಪೋನಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಒಳಗೆ ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಇಂಗ್ಲೀಷ್‌ನಲ್ಲಿಯೇ ಸಂಭಾಷಣೆ ಮುಂದುವರಿಸಿದರು. ತಾನೊಬ್ಬ ಗೇ ಎಂದು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಂಡ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದ. ಕಥೆ ಮುಗಿಸಿ ಯಾವಾಗ ಬೈಟ್‌ ಕೊಡುತ್ತಾನೋ ಈ ಮಹಾಶಯ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಕಾಲು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಸೊಳ್ಳೆಯನ್ನು ಪಚ್‌ ಎನ್ನಿಸಲು ನೋಡುತ್ತ, ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ನಗೆ ತಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹೂಂಗುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಸರಿ ಈಗ ಬೈಟ್‌ ಕೊಡುತ್ತೀರಾ ಎಂದೆ. ಓಹ್ ಈಗ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದುಬಿಟ್ಟರು. ಯಾಕೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ, "ನಾಳೆ ಬನ್ನಿ ಹೇಗಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಮೀಟಿಂಗ್‌ ಇರುತ್ತದೆ. ಪದಾಧಿಕಾರಿಗಳೆಲ್ಲರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ ಎಂದರು” ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ತಲೆ ನೋಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆಯಿತು ಎಂದುಕೊಂಡು ಹೊರಡಲು ಬಾಗಿಲ ಕಡೆ ಬಂದೆ. ಆ ಗೋಡೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗಿಯರು ಮುಸಿಮುಸಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅರೆ ಇವರ್‍ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಅವರನ್ನೇ ನೋಡಿದೆ. ಆಗ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು, ಇಬ್ಬರನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತ, "ಇವಳು ಕೇರಳ, ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ತಮಿಳಿನವಳು. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ಎರಡು ವರ್ಷವಾಯಿತು. ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಾದ ಇವರು ಆರು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಕೋಣೆಯನ್ನು ಬಾಡಿಗೆ ಪಡೆದು ಒಟ್ಟಿಗೇ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ" ಎಂದರು. ಆ ಹುಡುಗಿಯರಿಬ್ಬರೂ ಕೆನ್ನೆ ಕೆಂಪೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಅವರು ಹಾಗೇಕೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವುದೇ ನನಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

ಸೊಳ್ಳೆಗಳು ಬೇರೆ ತಲೆಮೇಲೆ ಚಕ್ರ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಕಾಲು, ಕೈ ಕೆರೆಯುತ್ತ ಮೆಟ್ಟಿಲಿಳಿಯತೊಡಗಿದೆ. ಬೈಟೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಆ ಹುಡುಗಿಯರು ನಾಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅರೆ ಇದೆಂಥಾ ಸಂಸ್ಥೆ ಅನ್ನೋದೇ ತಿಳೀಲಿಲ್ವಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮೊಟ್ಟೆ ಹೊಡೆಸಿಕೊಂಡಂತಾಗಿತ್ತು ತಲೆ. ಹೋಗಲಿ... ಹೇಗಿದ್ದರೂ ನಾಳೆ ಬರಬೇಕಲ್ಲ. ಆಗ ವಿವರವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳೋಣ ಎಂದು ಮೆಟ್ಟಿಲಿಳಿದೆ. ಕ್ಯಾಮೆರಾಮನ್‌ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದ. ಡ್ರೈವರ್‌ ಕ್ಯಾಬ್‌ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದು, "ಬೈಟ್‌ ಸಿಕ್ತಾ ಮೇಡಮ್‌? ಟೀ ಏನಾದ್ರೂ ಕುಡೀತೀರಾ? ಅಲ್ಲೊಂದು ಹೋಟೆಲ್‌ ಇದೆ. ನಾ ಆಗ್ಲೇ ಕುಡ್ಕೊಂಬಂದೆ. ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ" ಅಂದ. ಬೇಡಪ್ಪಾ... ಆಗ್ಲೇ ಆಫೀಸ್‌ನಿಂದ ಫೋನ್‌ ಬಂದಿತ್ತು ಎಂದೆ. ಒಂಬತ್ತಾಯ್ತಲ್ಲಾ ಮೇಡಮ್‌ ಟೈಮು ಅಂದ ಕ್ಯಾಮರಾಮನ್‌. ಓಹ್‌ ಹೌದಾ? ಎಂದು ಮೊಬೈಲ್‌ ನೋಡಿಕೊಂಡೆ.

(ಇನ್ನೂ ಇದೆ)

1 comment:

sunaath said...

ಅಬ್ಬಾ, ಹೀಗೂ ಇದೆಯೆ!?
.....................
(ನಿಮ್ಮ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಬೇಕು.)