Wednesday, November 27, 2013

ಹಾಟ್‌ಬಾಕ್ಸ್‌ನ ಉಸಿರಕಿಂಡಿ ಮತ್ತು ಮೊಳಕೆ

ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಎಂಟೂವರೆ ಸುಮಾರು. ನಮ್‌ ಏರಿಯಾ ಪೊಲೀಸ್‌ ಸ್ಟೇಷನ್‌ಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ, ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ ಇಲ್ಲೊಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಮಲ್ಕೊಂಡಿದಾನೆ. ಮಂಡ್ಯದವನು ಅಂತ ಹೇಳ್ತಿದಾನೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಬಂದು ನೋಡಿ, ಅವನನ್ನು ಅವನ ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿಸಿ ಅಂದೆ. ಅದಕ್ಕವರು, "ಅಯ್ಯೋ ಆ ಹುಚ್ಚಾನಾ ಮೇಡಮ್‌ ನಿನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಅವನ್ನಾ ಅತ್ಲಾಗೇ ದೂರ ಸ್ಮಸಾನದ ಅತ್ರ ಬಿಟ್‌ಬಂದಿದ್ವಿ. ಮತ್ತೆ ಬಂದಿದಾನಾ ಆ ವಯ್ಯಾ. ಇರ್‍ರಿ ಹೊಯ್ಸಳ ಕಳಸ್ತೀನಿ" ಅಂತ ಹೇಳಿ ಆ ಕಡೆ ಫೋನಿಟ್ಟ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು.

ಎದೆ ಮೇಲೆ ಕೈ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಮುಚ್ಚಿದ ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ ಉದ್ದಕೆ ಮಲಗಿದ್ದ ಅವ ಬುದ್ಧನಂತೆ ಕಂಡ. ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಪಿಳಿಪಿಳಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಹುಡುಗ ಶರ್ಟ್‌ ಪ್ಯಾಂಟ್‌ ಬದಲಾಯಿಸಿ ತಿಂಗಳಾಗಿರಬೇಕು. ಮುಖಮುತ್ತುವ ಸೊಳ್ಳೆಯನ್ನ ಹೊಡೆಯುತ್ತ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಎದೆ ಮೇಲೆ ಕೈಕಟ್ಟಿ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದ. ಸುಮಾರು ಹದಿನಾರು ವರ್ಷದ, ಐದೂವರೆ ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಅವನಿಗೆ, ಎಲ್ಲಿದೆ ನಿಮ್ಮ ಮನೆ? ಯಾಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದೀಯಾ? ಎದ್ದೇಳು ಮೇಲೆ ಅಂದೆ. ಚಕ್‌ ಅಂತ ಎದ್ದು ನಿಂತು, " ನಮ್ದು ಮಂಡ್ಯ. ತಲೆ ಸರೀಗಿಲ್ಲ. ಚಿಕ್ಕೋನಿರಬೇಕಾದ್ರೆ ತಲೇಲಿ ನೀರು ತುಂಬ್ಕಂಡದೆ. ಈಗ ಉಸಾರಿಲ್ಲ. ಅದ್ಕೆ ಮಲ್ಕಂಡೀನಿ’’ ರೋಬೋಟ್‌ನಂತೆ ಪಟಪಟ ಪಾಠ ಒಪ್ಪಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಮಲಗಿಕೊಂಡ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಇದ್ದಾರಾ ಅಂದೆ. "ಅವ್ರೆ ಮನೇಲಿ" ಅಂದ.

ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಕೆಂಪುಬತ್ತಿಯ ಗಾಡಿಸದ್ದು. ವ್ಯಾನ್‌ನಿಂದ ಇಳಿದ ಪೊಲೀಸ್‌, "ಏಯ್‌ ಎದ್ದೇಳಲೇ ನನ್‌ ಮಗನೇ ತಿರಗಾ ಇಲ್‌ ಬಂದ್‌ ಬಿದ್ಕಂಡಿದ್ದೀಯಾ?" ಅಂತ ಜೋರು ಮಾಡಿದರು. ಧಡಕ್‌ ಎಂದು ಎದ್ದವನೇ ಅವರಿಗೆ ಬೆನ್ನು ಹಾಕಿ ದಡದಡ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕತೊಡಗಿದ. "ಏಯ್‌ ಬಾರೋ ಇಲ್ಲಿ. ಎಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗ್ತಿದ್ದೀಯಾ?" ಪೊಲೀಸ್‌ ಕೂಗು ಕೇಳಿದ್ದೇ, ನಗುತ್ತಾ ವ್ಯಾನ್‌ ಬಳಿ ಬಂದು ನಿಂತ. "ಏಯ್‌ ಹತ್ತಲೇ ಗಾಡಿನಾ" ಎಂದು ಜೋರು ಮಾಡಿದ್ದೇ ಸಾಕು, ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳದೆ ಕೇಳದೆ, ಯಾರದೊ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಹೋಗುವ ಹುಂಬ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ಚಕ್ಕಡಿ ಬಂಡಿ ಏರಿದಂತೆ ಸರಕ್ಕನೆ ಗಾಡಿ ಏರಿ ನಗುತ್ತ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟ.

ಏನಿವನ ಕಥೆ? ಮಂಡ್ಯ ಅಂತಾನಲ್ಲ? ಯಾಕೆ ಹೀಗವನು ಅಂದೆ. "ಅವನು ಮಂಡ್ಯದವನು ಅಲ್ಲ. ಇಲ್ಲೇ ಮೂಡಲಪಾಳ್ಯದವನು. ತಲೆ ಸರೀಗಿಲ್ಲ ಇವನಿಗೆ. ಆಗಾಗ ಹೀಗೆ ತಪ್ಪಿಸ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾ ಇರ್‍ತಾನೆ. ಅವರ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಮಿಸ್ಸಿಂಗ್‌ ಕಂಪ್ಲೇಂಟ್‌ ಕೊಡ್ತಾ ಇರ್‍ತಾರೆ. ಹುಡುಕ್ಕೊಟ್‌ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ತಪ್ಪಿಸ್ಕೊಂಡ್‌ ಓಡಾಡ್ತಾ ಇರ್‍ತಾನೆ" ಅಂತ ಪೊಲೀಸ್‌ ವರದಿ ಒಪ್ಪಿಸಿದರು. ಎಲ್ಲಾ ಸರಿ ಈಗವನನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಕರ್‍ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತೀರಿ? ಅವನ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರ್ಮನೆಂಟ್‌ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಆಗಬೇಕಲ್ಲ. ಟ್ರೀಟ್‌ಮೆಂಟ್ ಕೊಡಿಸಿಲ್ವಂತ ಅವರ ಮನೇಲಿ? ಅಂದೆ. "ಅದೆಲ್ಲಾ ಮಾಡ್ಸಿದಾರೆ ಮೇಡಮ್. ಆದರೂ ಅವನು ಕೇಳಲ್ಲ. ಹೀಗೇ ಮಾಡ್ತಿರ್‍ತಾನೆ" ಅಂದ್ರು. ಸರಿ ಹಾಗಾದ್ರೆ ಈಗೇನ್‌ ಮಾಡ್ತೀರಿ ಮತ್ತವನಿಗೆ ಅಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ, " ಅವರ ಮನೆಗೆ ತಲಪಿಸ್ತೀವಿ" ಅಂತ ವ್ಯಾನ್‌ನ ಡೋರ್‍ ಲಾಕ್‌ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು.

ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜನ ಆ ಹುಡುಗನನ್ನು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ವ್ಯಾನ್‌ನ ಕಿಟಕಿಯೊಳಗೆ ಬಗ್ಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಆ ಹುಡುಗ, "ನೋಡಿ, ನೀವು ನಿಂತಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದೀರಿ. ಅವರು ಹೇಗೆ ನನ್ನನ್ನು ನಾನಿದ್ದಲ್ಲೇ ಬಂದು, ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ!" ಎಂಬಂತೆ ವಿಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ನಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ಅತ್ತ ವ್ಯಾನ್‌ ಹೊರಟಿತು. ಜನ ಅಯ್ಯೋ ಹುಚ್ಚ... ಎಂದುಕೊಂಡು ಹೊರಟರು.

ಯಾಕೆ ಈ ಹುಡುಗ ಹೀಗಾದ? ಮೊಡವೆ ಮೊಳಕೆ ಒಡೆಯುವಂಥ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಈ ಹುಡುಗ ಹೀಗಿರಬೇಕಾದರೆ, ಇನ್ನು ವಯಸ್ಸಾದ ಮೇಲೆ? ಹೀಗೆ ಏನೆಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಉಸಿರುಬಿಡದೇ ಕೇಳುವ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಒಳಗೊಳಗೇ ತುರುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಗಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಮನೆ ಗೇಟ್‌ ತೆಗೆಯಲು ಅನುವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಎದುರು ಮನೆಯ ವರ್ಷದ ಕೂಸು ಬೈಕ್‌ನ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಟ್ಯಾಂಕ್‌ ಮೇಲೆ ಕೂತು, ಅಪ್ಪನ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಬೆನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, ಗಲ್ಲ,ತುಟಿಗೆಲ್ಲ ಮಮ್ಮು ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡು, ಹ್ಯಾಂಡಲ್‌ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಳ್ಳಿ ಬಟ್ಟಲಲ್ಲಿ ಅನ್ನ ಕಿವುಚುತ್ತಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿ ಈ ಕಡೆ, ಅಂಗೈ ತುಂಬ ಅನ್ನದುಂಡೆ ಕಟ್ಟಿ ಅನ್ನವನ್ನು ಮಗುವಿನ ಬಾಯಿಗಿಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅದರಮ್ಮ ಒಂದುಕಡೆ. "ಒಂದು ತುತ್ತಿಗೆ ಒಂದು ರೌಂಡು ಕಣಮ್ಮಾ. ಇನ್ನು ಮಲಗೋಕೆ ಕಾರೇ ಬೇಕು. ಆಮೇಲೆನೇ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಎತ್ಕೊಂಡ್‌ ಹೋಗ್ಬೇಕು ಇವನ್ನಾ " ಎಂದು ನಕ್ಕರು ಅಜ್ಜಿ. ಪುಟ್ಟಣ್ಣಾ ಪುಟ್ಟಣ್ಣಾ... ಎಂದು ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಮುದ್ದು ಮಾಡಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ.

ಅಡುಗೆಮನೆಯ ಕಪ್ಪು ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ, ಗೋಧಿ ಕಣಕದ ಉಳ್ಳಿಗಳು ಎಣ್ಣೆ, ಹಿಟ್ಟು ಸವರಿಸಿಕೊಂಡು, ಕಪ್ಪು ಲಟ್ಟಣಿಗೆಯಿಂದ ಲಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಕಾಯ್ದ ಕಪ್ಪು ಹೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಹದವಾಗಿ ಹೊಟ್ಟೆ,ಒಳಹೊಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಬೆನ್ನು ಬೇಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹಾಟ್‌ಬಾಕ್ಸ್‌ನೊಳಗೆ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಒಳಸೇರಿಕೊಡು "ಚಪಾತಿ’’ ಎನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂದು ಗೋಧಿ ಕಾಳೊಂದು ಮೊಳೆತು, ಸಸಿಯಾಗಿ, ಕಾಳಾಗಿ ಹಿಟ್ಟಾಗಿ, ಜರಡಿಯಾಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಕಣಕವಾಗಿ, ಲಟ್ಟಿಸಿ, ಬೇಯಿಸಿಕೊಂಡು "ಚಪಾತಿ” ಎಂದೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆಗಷ್ಟೇ ಮೊಡವೆ ಮೊಳಕೆ ಒಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಕಪ್ಪು ಮುಖದ, ಭಯ-ಭಾವರಹಿತ ಸ್ಪಷ್ಟ ಧ್ವನಿಯ, ಹಾದಿಬೀದಿ ಅಲೆಯುತ್ತ ಹುಂಬ ನಗೆ ಚೆಲ್ಲುವ ಆ ಹುಡುಗ? ಏನು ಅವನ ಹೆಸರು? ಮತ್ತವನಿಗೆ ಪೊಲೀಸರೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಜನ ಏನೆಂದು ಕರೆದುಬಿಟ್ಟರು?

ಹಾಟ್‌ಬಾಕ್ಸ್‌ನೊಳಗಿನ ಚಪಾತಿಗಳು ಬೆವರಿಕೊಂಡಾವೆಂದು, ಮುಚ್ಚಳವನ್ನು ಚೂರೇಚೂರು ತಿರುಗಿಸಿದೆ, ಒಂದಿಂಚಿನ ಉಸಿರ ಕಿಂಡಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು. ಈಗ ಅವುಗಳ ಉಸಿರ ದಾರಿ ನಿಚ್ಚಳ. ಅರೆ, ನನ್ನ ಉಸಿರ್‍ಯಾಕೆ ಇನ್ನೂ ಲಯ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ? ರೂಮಿಗೆ ಬಂದು ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತೆ. ಬಲಹುಬ್ಬಿನ ಮೇಲೆ ಮುರುಟಿದ ಮೊಡವೆ ಕಲೆಯನ್ನೂ, ಕಣ್ಣ ಕೆಳಗಿನ ಕಪ್ಪು ಮತ್ತದರೊಳಗಿನ ಮಡಿಕೆಗಳನ್ನೂ ಸವರಿಕೊಂಡೆ. ಆ ಹುಡುಗನ ಗಲ್ಲದ ಮೇಲೆ ಮೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮೊಡವೆಗಳು ಕನ್ನಡಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಂತಾದವು. ಒಮ್ಮೆ ಜೋರಾಗಿ ಉಸಿರು ಒಳಗೆಳೆದುಕೊಂಡು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಗೋಡೆ ಮೇಲಿದ್ದ ಬಲ್ಬ್‌ ಚಂದ್ರನ ನೆರಳಿನಂತೆ ಕಣ್ಣೊಳಗೆ ತೇಲತೊಡಗಿತು. ಒಂದು ವೇಳೆ... ಆ ಹುಡುಗ ಈಗಿಂದೀಗಲೇ, ಮತ್ತೆ ತನ್ನಮ್ಮನ ಬೆಚ್ಚ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಹೊಕ್ಕು, ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ತುತ್ತು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ದಿನವೂ ಅಪ್ಪನ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕೆ, ದನಿಗೆ ಮಿಡಿಯುತ್ತ ಹೀಗೇ ಒಂದು ದಿನ ಮುಷ್ಠಿ ಬಿಚ್ಚದ ಗುಲಾಬಿ ಬಿಗಿಮುಂಗೈನೊಂದಿಗೆ, ತೆಳುನೀಲಿ ತುಟಿಯಿಂದ ತುಸುತುಸುವೇ ತೋರುವ ಗುಲಗುಲಾಬಿ ನಾಲಿಗೆಯೊಂದಿಗೆ, ಪುಳುಪುಳು ನೆತ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ, ಪಿಳಿಪಿಳಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುತ್ತ ಮುದ್ದುಮುದ್ದಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟುವ ಅವಕಾಶವಿದ್ದಿದ್ದರೆ..? ಮೆಸೇಜ್‌ನ ಬೀಪ್‌ ಯೋಚನೆ ತುಂಡರಿಸಿತು. "ಸಾಕು ಈ ಬದುಕು. ಮತ್ತೆ ಮಗುವಾಗಬೇಕೆನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ..." ಮೆಸೇಜ್‌ಗೆ ಉತ್ತರಿಸಬೇಕೆನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ.

- ಶ್ರೀದೇವಿ ಕಳಸದ  

Friday, November 8, 2013

ಹೂತ ಹುಣಸೆ ಮತ್ತು ಕೆಂಪುಗೀರು

ತಾಸಿಗೊಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಎದ್ದು ನಮ್ಮ ಆಫೀಸ್‌ ಕಾಂಪೌಂಡ್‌ನಲ್ಲಿರೋ ಅರಳಿ ಕಟ್ಟೆಗೆ ಆತುಕೊಂಡು ಕುಳಿತ ಅನಾಥ ದೇವರುಗಳನ್ನಾ, ಹುಳಾ-ಹುಪ್ಪಟೆಗಳನ್ನಾ, ಮರಿ ಕೋಗಿಲೆಗಳನ್ನಾ ಮಾತಾಡಿಸ್ಕೊಂಡ್‌ ಬರೋದು ಸ್ವಲ್ಪ ತಿಂಗಳಿಂದ ಶುರುವಾದ ಖಯಾಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಹಾಗೇ ಕಾಂಪೌಂಡ್‌ ಆಚೆಗಿರೋ ಹುಣಸೆ ಮರ ಅದರಿಂದ ಉದರೋ ಮಿಡಿಗಾಯಿಗಳ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸ್ತಾ... ನೋಡಿದವರಿಗೆ ಅದು ಗೊತ್ತಾಗದಿರಲಪ್ಪಾ ಅಂತ ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಮೆಸೇಜ್‌  ಮಾಡ್ತಿರೋ ಹಾಗೆ ನಟಿಸ್ತಾ... ಶತಪತ ಅಂತ ಒಂದಿಪ್ಪತ್ತೊಂಬತ್ತು ಮೂವತ್ತು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿ... ಆ ಕಡೆ ಈ ಕಡೆ ಕಳ್ಳ ಬೆಕ್ಕಿನ ಹಾಗೆ ನೋಡಿ... ಕಟ್ಟೆ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿರೋ ಫ್ರೆಷ್‌ ಹುಣಸೆಮಿಡಿಯನ್ನ ಪಟಕ್ ಅಂತ ಎತ್ಕೊಂಡು ಜರ್‌ ಅಂತ ಟಾಪ್‌ಗೆ ಉಜ್ಕೊಂಡು ಗಬಕ್‌ ಅಂತ ಬಾಯ್ಗೆ ಹಾಕ್ಕೊಳ್ಳೋದೂ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅಮರಿಕೊಂಡ ಖಯಾಲೋಮೆ ಖಯಾಲ್‌. 

ಇಂದು 3.41ರ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ. ಕಾಂಪೌಂಡ್‌ಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡ ಕಸದ ರಾಶೀಲಿ ಒಂದ್‌ ಬೆಕ್ಕು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ, ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇತ್ತು. ಬಿಸ್‌ಬಿಸ್‌ ಅಂದೆ. ನನ್‌ ಹುಟುಕಾಟ ನನಗೆ, ನಿಂದೇನ್‌ ಹೋಗತ್ತ ಅನ್ನೋ ಹಾಗೆ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿ ತಿರುಗ್ತು. ಅದರ ಜೋತು ಹೊಟ್ಟೆ ನೋಡಿ... ಕರುಳು ಚುರ್‌ ಅಂತು. ಅದು ಮರಿಗಳನ್ನ ಶಿಫ್ಟ್‌ ಮಾಡೊದಕ್ಕೆ ಜಾಗ ಹುಡುಕ್ತಿದೆ ಅಂತಾನೂ ತಿಳೀತು.

ಪಾಪ ಅನ್ನಿಸಿ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್‌ಗೆ ಓಡಿದೆ. ಕ್ಯಾಂಟೀನ್‌ ಹುಡುಗ ಮನೋಜ್‌, ಫ್ರಿಡ್ಜ್‌ನಿಂದ ಪ್ಯಾಕೆಟ್‌ ಕಟ್‌ ಮಾಡಿ ಬಟ್ಟಲಿಗೆ ಹಾಲು ಹಾಕಿ ಕೊಟ್ಟ. ಇಷ್ಟು ಥಣ್ಣಗಿದೆ... ಅಂದೆ. ಗರಮ್‌ ಹೋತಾ ತೋ ನಹೀಂ ಪೀತಾ ಮ್ಯಾಡಮ್‌ಜೀ ಅಂದ. ಓಹ್‌ ಎಂದುಕೊಂಡು ಬಟ್ಟಲೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೊರಬಂದೆ. ಮುಂದೆ ಇಡಲು ಹೋದರೆ ಅಮ್ಮ ಬೆಕ್ಕಿನ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದಿಂದೆ.  ನಾ ಮುಂದ್‌ಮುಂದೆ. ಅದು ಹಿಂದಿಂದೆ. ಅಂತೂ ಅಲ್ಲೊಂದ್ಕಡೆ ಇಟ್ಟು ದೂರ ಬಂದೆ. ಆಗ ಕಣ್‌ ತೆಕ್ಕೊಂಡೇ ಕುಡಿದು ಮುಗಿಸ್ತು. (ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬೆಕ್ಕು ಕಣ್‌ ಮುಚ್ಕೊಂಡ್ ಹಾಲು ಕುಡಿಯೋದನ್ನ ನಿಲ್ಸಿವೆ) ಅವನಿಗೆ ಮೆಸೇಜ್‌ ಮಾಡಿದೆ ; "ಇಲ್ಲೊಂದ್ ಅಮ್ಮ ಬೆಕ್ಕು, ಮರಿ ಎಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಕ್ಯಾಂಟೀನ್‌ನಿಂದ ಹಾಲು ತಂದಿಟ್ಟೆ ಕುಡೀತಿದೆ." ಅವನಿಂದ ಉತ್ತರ ಇಲ್ಲ. 

ಸರಿ... ಮರಿಮಾರಾಯ್ರೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಿ ಅಂತ ಹುಡ್ಕೊಂಡು ಬಂದೆ. ಆಫೀಸ್‌ ಬಾಯ್‌ ಸ್ಟೋರ್‌ರೂಂ ಕಡೆ ಕೈ ತೋರಿಸಿದ. ಕಿತ್ತೋದ ವಯರ್‍ರು, ಸಿಪಿಯು, ಮೌಸು, ಪೀಸಿನ ಮಧ್ಯೆ ಅಮ್ಮ ಬೆಕ್ಕು ಮರಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಕೂತಿತ್ತು. ಕಣ್‌ ತುಂಬ ಗೀಜು ತುಂಬ್ಕೊಂಡ ಮರಿ ಬೆಕ್ಕು ಅಮ್ಮನನ್ನ ಹಾಯ್ತಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ಮಾತ್ರ ಆದಷ್ಟು ಬೆನ್ನು ನೆಟ್ಟಗೆ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಇಷ್ಟಗಲ ಕಣ್‌ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಕೂತಿತ್ತು. ಹತ್ತ ಹೋದೆ, ಪುಸ್‌ ಅಂದಿತು. ಏಯ್‌ ಸುಂದ್ರಿ ನಾನೇ... ಮರೆತುಬಿಟ್ಯಾ? ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾ ಮತ್ತೆ ಹತ್ರ ಹೋದೆ. ಮತ್ತೆ ಪುಸ್‌... ಆಗ್ಲೇ ನಾನೇ ನಿಂಗೆ ಹಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದು... ಹಂಗೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಬಾರದು ಪುಟ್ಟಾ.... ಅಂತ ಮರೀನಾ ಎತ್ಕೊಳೋಕ್‌ ಹೋದೆ. ಊಂಹೂ ಪುಸ್‌ ಅಂತ ಉಗುರಿನಿಂದ ಸವರೇಬಿಟ್ಟಿತು ಅಮ್ಮ ಬೆಕ್ಕು. ಮುಂಗೈ ಮೇಲೆ ಪಕ್‌ ಅಂತ ನಕ್ಕೇಬಿಟ್ತು ಕೆಂಪುಗೀರು! 

ಮತ್ತೆ ಅವನಿಗೆ ಮೆಸೇಜ್‌ ಮಾಡಿದೆ; "ಮರಿ ಮುಟ್ಟಲು ಹೋದರೆ, ಅಮ್ಮ ಬೆಕ್ಕು ಪರಚಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಅರೆ, ನಾ ಮರೆತು ನಿನಗೆ ಮೆಸೇಜ್‌ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆ. ಬೈ..." ಅಂತ. ಅವನಿಂದ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. 

ನಿನ್ನೆಯಿಂದ ಅವ ಹದಿನಾಲ್ಕು-ಹದಿನೈದು ಸಲ ಕಾಲ್‌ ಮಾಡಿದರೂ ಪಿಕ್‌ ಮಾಡಲು ಮೊಂಡಾಟ ಹಿಡಿದ ಮನಸ್ಸು ಈಗ್ಯಾಕೆ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಅವನಿಗೆ ಮೆಸೇಜ್‌ ಮಾಡಿತು? ಹಾಲು ಕುಡಿದ ಬೆಕ್ಕು ಕೈ ಪರಚಿಕೊಂಡರೂ, ಕೆಲ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲೇ ಅರಳಿಯಂತೆ ಮನಸ್ಸು ಹಗುರಾದದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೆ, ಯಾಕೆ?