Wednesday, November 27, 2013

ಹಾಟ್‌ಬಾಕ್ಸ್‌ನ ಉಸಿರಕಿಂಡಿ ಮತ್ತು ಮೊಳಕೆ

ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಎಂಟೂವರೆ ಸುಮಾರು. ನಮ್‌ ಏರಿಯಾ ಪೊಲೀಸ್‌ ಸ್ಟೇಷನ್‌ಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ, ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ ಇಲ್ಲೊಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಮಲ್ಕೊಂಡಿದಾನೆ. ಮಂಡ್ಯದವನು ಅಂತ ಹೇಳ್ತಿದಾನೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಬಂದು ನೋಡಿ, ಅವನನ್ನು ಅವನ ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿಸಿ ಅಂದೆ. ಅದಕ್ಕವರು, "ಅಯ್ಯೋ ಆ ಹುಚ್ಚಾನಾ ಮೇಡಮ್‌ ನಿನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಅವನ್ನಾ ಅತ್ಲಾಗೇ ದೂರ ಸ್ಮಸಾನದ ಅತ್ರ ಬಿಟ್‌ಬಂದಿದ್ವಿ. ಮತ್ತೆ ಬಂದಿದಾನಾ ಆ ವಯ್ಯಾ. ಇರ್‍ರಿ ಹೊಯ್ಸಳ ಕಳಸ್ತೀನಿ" ಅಂತ ಹೇಳಿ ಆ ಕಡೆ ಫೋನಿಟ್ಟ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು.

ಎದೆ ಮೇಲೆ ಕೈ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಮುಚ್ಚಿದ ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ ಉದ್ದಕೆ ಮಲಗಿದ್ದ ಅವ ಬುದ್ಧನಂತೆ ಕಂಡ. ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಪಿಳಿಪಿಳಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಹುಡುಗ ಶರ್ಟ್‌ ಪ್ಯಾಂಟ್‌ ಬದಲಾಯಿಸಿ ತಿಂಗಳಾಗಿರಬೇಕು. ಮುಖಮುತ್ತುವ ಸೊಳ್ಳೆಯನ್ನ ಹೊಡೆಯುತ್ತ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಎದೆ ಮೇಲೆ ಕೈಕಟ್ಟಿ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದ. ಸುಮಾರು ಹದಿನಾರು ವರ್ಷದ, ಐದೂವರೆ ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಅವನಿಗೆ, ಎಲ್ಲಿದೆ ನಿಮ್ಮ ಮನೆ? ಯಾಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದೀಯಾ? ಎದ್ದೇಳು ಮೇಲೆ ಅಂದೆ. ಚಕ್‌ ಅಂತ ಎದ್ದು ನಿಂತು, " ನಮ್ದು ಮಂಡ್ಯ. ತಲೆ ಸರೀಗಿಲ್ಲ. ಚಿಕ್ಕೋನಿರಬೇಕಾದ್ರೆ ತಲೇಲಿ ನೀರು ತುಂಬ್ಕಂಡದೆ. ಈಗ ಉಸಾರಿಲ್ಲ. ಅದ್ಕೆ ಮಲ್ಕಂಡೀನಿ’’ ರೋಬೋಟ್‌ನಂತೆ ಪಟಪಟ ಪಾಠ ಒಪ್ಪಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಮಲಗಿಕೊಂಡ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಇದ್ದಾರಾ ಅಂದೆ. "ಅವ್ರೆ ಮನೇಲಿ" ಅಂದ.

ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಕೆಂಪುಬತ್ತಿಯ ಗಾಡಿಸದ್ದು. ವ್ಯಾನ್‌ನಿಂದ ಇಳಿದ ಪೊಲೀಸ್‌, "ಏಯ್‌ ಎದ್ದೇಳಲೇ ನನ್‌ ಮಗನೇ ತಿರಗಾ ಇಲ್‌ ಬಂದ್‌ ಬಿದ್ಕಂಡಿದ್ದೀಯಾ?" ಅಂತ ಜೋರು ಮಾಡಿದರು. ಧಡಕ್‌ ಎಂದು ಎದ್ದವನೇ ಅವರಿಗೆ ಬೆನ್ನು ಹಾಕಿ ದಡದಡ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕತೊಡಗಿದ. "ಏಯ್‌ ಬಾರೋ ಇಲ್ಲಿ. ಎಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗ್ತಿದ್ದೀಯಾ?" ಪೊಲೀಸ್‌ ಕೂಗು ಕೇಳಿದ್ದೇ, ನಗುತ್ತಾ ವ್ಯಾನ್‌ ಬಳಿ ಬಂದು ನಿಂತ. "ಏಯ್‌ ಹತ್ತಲೇ ಗಾಡಿನಾ" ಎಂದು ಜೋರು ಮಾಡಿದ್ದೇ ಸಾಕು, ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳದೆ ಕೇಳದೆ, ಯಾರದೊ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಹೋಗುವ ಹುಂಬ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ಚಕ್ಕಡಿ ಬಂಡಿ ಏರಿದಂತೆ ಸರಕ್ಕನೆ ಗಾಡಿ ಏರಿ ನಗುತ್ತ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟ.

ಏನಿವನ ಕಥೆ? ಮಂಡ್ಯ ಅಂತಾನಲ್ಲ? ಯಾಕೆ ಹೀಗವನು ಅಂದೆ. "ಅವನು ಮಂಡ್ಯದವನು ಅಲ್ಲ. ಇಲ್ಲೇ ಮೂಡಲಪಾಳ್ಯದವನು. ತಲೆ ಸರೀಗಿಲ್ಲ ಇವನಿಗೆ. ಆಗಾಗ ಹೀಗೆ ತಪ್ಪಿಸ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾ ಇರ್‍ತಾನೆ. ಅವರ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಮಿಸ್ಸಿಂಗ್‌ ಕಂಪ್ಲೇಂಟ್‌ ಕೊಡ್ತಾ ಇರ್‍ತಾರೆ. ಹುಡುಕ್ಕೊಟ್‌ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ತಪ್ಪಿಸ್ಕೊಂಡ್‌ ಓಡಾಡ್ತಾ ಇರ್‍ತಾನೆ" ಅಂತ ಪೊಲೀಸ್‌ ವರದಿ ಒಪ್ಪಿಸಿದರು. ಎಲ್ಲಾ ಸರಿ ಈಗವನನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಕರ್‍ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತೀರಿ? ಅವನ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರ್ಮನೆಂಟ್‌ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಆಗಬೇಕಲ್ಲ. ಟ್ರೀಟ್‌ಮೆಂಟ್ ಕೊಡಿಸಿಲ್ವಂತ ಅವರ ಮನೇಲಿ? ಅಂದೆ. "ಅದೆಲ್ಲಾ ಮಾಡ್ಸಿದಾರೆ ಮೇಡಮ್. ಆದರೂ ಅವನು ಕೇಳಲ್ಲ. ಹೀಗೇ ಮಾಡ್ತಿರ್‍ತಾನೆ" ಅಂದ್ರು. ಸರಿ ಹಾಗಾದ್ರೆ ಈಗೇನ್‌ ಮಾಡ್ತೀರಿ ಮತ್ತವನಿಗೆ ಅಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ, " ಅವರ ಮನೆಗೆ ತಲಪಿಸ್ತೀವಿ" ಅಂತ ವ್ಯಾನ್‌ನ ಡೋರ್‍ ಲಾಕ್‌ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು.

ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜನ ಆ ಹುಡುಗನನ್ನು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ವ್ಯಾನ್‌ನ ಕಿಟಕಿಯೊಳಗೆ ಬಗ್ಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಆ ಹುಡುಗ, "ನೋಡಿ, ನೀವು ನಿಂತಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದೀರಿ. ಅವರು ಹೇಗೆ ನನ್ನನ್ನು ನಾನಿದ್ದಲ್ಲೇ ಬಂದು, ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ!" ಎಂಬಂತೆ ವಿಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ನಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ಅತ್ತ ವ್ಯಾನ್‌ ಹೊರಟಿತು. ಜನ ಅಯ್ಯೋ ಹುಚ್ಚ... ಎಂದುಕೊಂಡು ಹೊರಟರು.

ಯಾಕೆ ಈ ಹುಡುಗ ಹೀಗಾದ? ಮೊಡವೆ ಮೊಳಕೆ ಒಡೆಯುವಂಥ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಈ ಹುಡುಗ ಹೀಗಿರಬೇಕಾದರೆ, ಇನ್ನು ವಯಸ್ಸಾದ ಮೇಲೆ? ಹೀಗೆ ಏನೆಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಉಸಿರುಬಿಡದೇ ಕೇಳುವ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಒಳಗೊಳಗೇ ತುರುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಗಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಮನೆ ಗೇಟ್‌ ತೆಗೆಯಲು ಅನುವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಎದುರು ಮನೆಯ ವರ್ಷದ ಕೂಸು ಬೈಕ್‌ನ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಟ್ಯಾಂಕ್‌ ಮೇಲೆ ಕೂತು, ಅಪ್ಪನ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಬೆನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, ಗಲ್ಲ,ತುಟಿಗೆಲ್ಲ ಮಮ್ಮು ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡು, ಹ್ಯಾಂಡಲ್‌ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಳ್ಳಿ ಬಟ್ಟಲಲ್ಲಿ ಅನ್ನ ಕಿವುಚುತ್ತಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿ ಈ ಕಡೆ, ಅಂಗೈ ತುಂಬ ಅನ್ನದುಂಡೆ ಕಟ್ಟಿ ಅನ್ನವನ್ನು ಮಗುವಿನ ಬಾಯಿಗಿಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅದರಮ್ಮ ಒಂದುಕಡೆ. "ಒಂದು ತುತ್ತಿಗೆ ಒಂದು ರೌಂಡು ಕಣಮ್ಮಾ. ಇನ್ನು ಮಲಗೋಕೆ ಕಾರೇ ಬೇಕು. ಆಮೇಲೆನೇ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಎತ್ಕೊಂಡ್‌ ಹೋಗ್ಬೇಕು ಇವನ್ನಾ " ಎಂದು ನಕ್ಕರು ಅಜ್ಜಿ. ಪುಟ್ಟಣ್ಣಾ ಪುಟ್ಟಣ್ಣಾ... ಎಂದು ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಮುದ್ದು ಮಾಡಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ.

ಅಡುಗೆಮನೆಯ ಕಪ್ಪು ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ, ಗೋಧಿ ಕಣಕದ ಉಳ್ಳಿಗಳು ಎಣ್ಣೆ, ಹಿಟ್ಟು ಸವರಿಸಿಕೊಂಡು, ಕಪ್ಪು ಲಟ್ಟಣಿಗೆಯಿಂದ ಲಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಕಾಯ್ದ ಕಪ್ಪು ಹೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಹದವಾಗಿ ಹೊಟ್ಟೆ,ಒಳಹೊಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಬೆನ್ನು ಬೇಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹಾಟ್‌ಬಾಕ್ಸ್‌ನೊಳಗೆ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಒಳಸೇರಿಕೊಡು "ಚಪಾತಿ’’ ಎನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂದು ಗೋಧಿ ಕಾಳೊಂದು ಮೊಳೆತು, ಸಸಿಯಾಗಿ, ಕಾಳಾಗಿ ಹಿಟ್ಟಾಗಿ, ಜರಡಿಯಾಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಕಣಕವಾಗಿ, ಲಟ್ಟಿಸಿ, ಬೇಯಿಸಿಕೊಂಡು "ಚಪಾತಿ” ಎಂದೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆಗಷ್ಟೇ ಮೊಡವೆ ಮೊಳಕೆ ಒಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಕಪ್ಪು ಮುಖದ, ಭಯ-ಭಾವರಹಿತ ಸ್ಪಷ್ಟ ಧ್ವನಿಯ, ಹಾದಿಬೀದಿ ಅಲೆಯುತ್ತ ಹುಂಬ ನಗೆ ಚೆಲ್ಲುವ ಆ ಹುಡುಗ? ಏನು ಅವನ ಹೆಸರು? ಮತ್ತವನಿಗೆ ಪೊಲೀಸರೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಜನ ಏನೆಂದು ಕರೆದುಬಿಟ್ಟರು?

ಹಾಟ್‌ಬಾಕ್ಸ್‌ನೊಳಗಿನ ಚಪಾತಿಗಳು ಬೆವರಿಕೊಂಡಾವೆಂದು, ಮುಚ್ಚಳವನ್ನು ಚೂರೇಚೂರು ತಿರುಗಿಸಿದೆ, ಒಂದಿಂಚಿನ ಉಸಿರ ಕಿಂಡಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು. ಈಗ ಅವುಗಳ ಉಸಿರ ದಾರಿ ನಿಚ್ಚಳ. ಅರೆ, ನನ್ನ ಉಸಿರ್‍ಯಾಕೆ ಇನ್ನೂ ಲಯ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ? ರೂಮಿಗೆ ಬಂದು ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತೆ. ಬಲಹುಬ್ಬಿನ ಮೇಲೆ ಮುರುಟಿದ ಮೊಡವೆ ಕಲೆಯನ್ನೂ, ಕಣ್ಣ ಕೆಳಗಿನ ಕಪ್ಪು ಮತ್ತದರೊಳಗಿನ ಮಡಿಕೆಗಳನ್ನೂ ಸವರಿಕೊಂಡೆ. ಆ ಹುಡುಗನ ಗಲ್ಲದ ಮೇಲೆ ಮೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮೊಡವೆಗಳು ಕನ್ನಡಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಂತಾದವು. ಒಮ್ಮೆ ಜೋರಾಗಿ ಉಸಿರು ಒಳಗೆಳೆದುಕೊಂಡು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಗೋಡೆ ಮೇಲಿದ್ದ ಬಲ್ಬ್‌ ಚಂದ್ರನ ನೆರಳಿನಂತೆ ಕಣ್ಣೊಳಗೆ ತೇಲತೊಡಗಿತು. ಒಂದು ವೇಳೆ... ಆ ಹುಡುಗ ಈಗಿಂದೀಗಲೇ, ಮತ್ತೆ ತನ್ನಮ್ಮನ ಬೆಚ್ಚ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಹೊಕ್ಕು, ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ತುತ್ತು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ದಿನವೂ ಅಪ್ಪನ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕೆ, ದನಿಗೆ ಮಿಡಿಯುತ್ತ ಹೀಗೇ ಒಂದು ದಿನ ಮುಷ್ಠಿ ಬಿಚ್ಚದ ಗುಲಾಬಿ ಬಿಗಿಮುಂಗೈನೊಂದಿಗೆ, ತೆಳುನೀಲಿ ತುಟಿಯಿಂದ ತುಸುತುಸುವೇ ತೋರುವ ಗುಲಗುಲಾಬಿ ನಾಲಿಗೆಯೊಂದಿಗೆ, ಪುಳುಪುಳು ನೆತ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ, ಪಿಳಿಪಿಳಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುತ್ತ ಮುದ್ದುಮುದ್ದಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟುವ ಅವಕಾಶವಿದ್ದಿದ್ದರೆ..? ಮೆಸೇಜ್‌ನ ಬೀಪ್‌ ಯೋಚನೆ ತುಂಡರಿಸಿತು. "ಸಾಕು ಈ ಬದುಕು. ಮತ್ತೆ ಮಗುವಾಗಬೇಕೆನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ..." ಮೆಸೇಜ್‌ಗೆ ಉತ್ತರಿಸಬೇಕೆನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ.

- ಶ್ರೀದೇವಿ ಕಳಸದ  

1 comment:

Badarinath Palavalli said...

ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಬರಹ ಮೇಡಂ.