Tuesday, June 23, 2015

ನನ್ನ ಬಲಗೈ ಮಣಿಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅವಳು...

ಡೈಪರ‍್ ಬೇಕಿತ್ತು ಎಂದೆ. ಕುರ‍್ಚಿಯನ್ನಾವರಿಸಿದ್ದ ಆಕೆ ತಲೆಯೆತ್ತಿಯೂ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಮಗಳು, ಆಂಟೀ ಬೈಪರ‍್ ಬೈಪರ‍್ ಎಂದು ಒಂದೇ ಸಮ ಶುರು ಮಾಡಿದಳು. ಆಗಲೂ ಆಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಲಿಲ್ಲ. ಛೆ ಯಾಕೆ ಕೇಳಿಯೂ ಕೇಳದವರ ಹಾಗೆ ವರ‍್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಈಕೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಆ ಕಡೆ ಕೌಂಟರ‍್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಸುಮಾರು ನಲ್ವತ್ತೈದರ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ ಎಕ್ಸ್ ಕ್ಯೂಸ್ಮಿ ಎಂದು ಕೈ ಮಾಡಿದೆ. ಆಗ ಒಮ್ಮೆಲೆ ನನ್ನ ಮುಂಗೈಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಬಿಟ್ಟಳು ಕುರ‍್ಚಿಯನ್ನಾವರಿಸಿದ್ದ ಆಕೆ. ಅರೆ, ಸುಮ್ಮನೆ ಈ ಹುಡುಗಿ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡೆನಲ್ಲ ಕೆಲ ಕ್ಷಣ... ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಅವಳಿಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವಂತೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಾಗಿದೆ. ನಾನವಳಿಗೆ ಕೈಕುಲುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದುಕೊಂಡ ಮಗಳು, ಆಂಟೀ ಆಂಟೀ ಎಂದು ತಾನೂ ಬಾಗಿದಳು. ಅಂಗಡಿಯಾಕೆ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, "ಅಮ್ಮಾ ಇಲ್ನೋಡು ಆಂಟೀ ಆಂಟೀ" ಎಂದು ಮೂರ‍್ನಾಲ್ಕು ಸೆಕೆಂಡಿಗೊಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣು ಕಿವುಚುತ್ತ ಖುಷಿಪಡತೊಡಗಿದಳು ಕುರ‍್ಚಿಯನ್ನಾವರಿಸಿಕೊಂಡಾಕೆ. 

ಓಹ್ ಇವರು ಅಮ್ಮ ಮಗಳು ಹಾಗಿದ್ದರೆ... ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಕೌಂಟರಿನ ಮೇಲೆ ಕೂಡಿಸಿದೆ. ಕ್ಷಮಿಸಿ ಅವಳು ಹಾಗೇ ಎಂದು ಸಂಕೋಚಪಟ್ಟುಕೊಂಡು ನನ್ನ ಕೈ ಬಿಡಿಸಲು ನೋಡಿದರು ಆಕೆಯ ಅಮ್ಮ. ಗಿರಾಕಿಗಳೂ ಜಾಸ್ತಿಯೇ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಮತ್ತು ನನಗೂ ಅಂಥಾ ಅವಸರವೇನೂ ಇರದ ಕಾರಣ, ಪರ‍್ವಾಗಿಲ್ಲ ನೀವು ಆ ಕಡೆ ಗಿರಾಕಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ನಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕಾಯುತ್ತೇನೆ ಎಂದೆ. ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಹೇಳಿ ಅವರು ಆ ಕಡೆ ಕೌಂಟರಿಗೆ ತೆರಳಿದರು. ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ದೊಡ್ಡದಾದ ಆ ಔಷಧ ಅಂಗಡಿಗೆ ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಐದಾರು ಗಿರಾಕಿಗಳಿದ್ದರು. ನನ್ ಕೈಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ ಆ ಹುಡುಗಿಯ ಮುಖವನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿದೆ, ಅರೆ ಇದಿನ್ನೂ ಸಣ್ಣ ಕೂಸು. ಕುರ‍್ಚಿಯನ್ನಾವರಿಸಿದ್ದರಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಹೆಣ್ಣಮಗಳ ಹಾಗೆ ಕಾಣ್ತಿದೆಯಷ್ಟೆ ಎಂದುಕೊಂಡು, ನಿನ್ನ ಹೆಸರೇನು ಪುಟ್ಟ ಎಂದೆ. ನಾ ಆಗ್ಲೇ ನೂಡಲ್ಸ್ ತಿಂದೆ ಗೊತ್ತಾ ಆಂಟಿ ಎಂದಳು. ಓಹ್ ಹೌದಾ? ಗುಡ್‌. ಜಾಣ ಪುಟ್ಟಿ ನೀನು ಅಂದೆ. ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗ್ತೀಯಾ ಅಂದೆ. ಇಲ್ಲ ಅಮ್ಮ ಬೈಯ್ತಾರೆ. ಹೊಡೀತಾರೆ ಎಂದು ಸೊಂಡಿ ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ ಕೆಳಮುಖವಾದಳು. ಇಲ್ಲಇಲ್ಲ ಅದು ಆವತ್ಯಾವತ್ತೋ ಸುಮ್ಮನೆ ತಮಾಷೆಗೆ ಹೊಡೆದಿದ್ರು ಅಷ್ಟೆ. ಅದಾದಮೇಲೆ ಅದೆಷ್ಟು ಸಲ ನಿಂಗೆ ಮುದ್ದು ಮಾಡಿದ್ರು, ಹೊಸಾ ಡ್ರೆಸ್ ತಂದು ಕೊಟ್ರು. ಐಸ್ಕ್ರೀಮ್ ಕೊಡ್ಸಿದ್ರು. ಮತ್ತೆ ಆಗ್ಲೇ ನೂಡಲ್ಸ್ ಕೊಡ್ಸಿದ್ರು ಅಂದ್ಯಲ್ಲ... ಹೌದು ತಾನೆ? ಅಂದೆ. ನೂನೂನೂನೂಡಲ್ಸ್ ತಂದಿದ್ದು ಅಪ್ಪ ಎಂದು ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಬೆಳದಿಂಗಳು ತಂದುಕೊಂಡಳು. 

ಈಗ ಹೇಳು ನಿನ್ನ ಶಾಲೆ ಎಲ್ಲಿದೆ ಅಂದೆ. ನಾಳೆ ಹೋಗ್ತೀನಿ. ನನ್ ಹತ್ರ ದೊಡ್ಡ ಬ್ಯಾಗ್ ಇದೆ ಅಂದ್ಲು. ಅರೆ ಹೌದಾ? ಛೆ ನನ್ ಹತ್ರ ಚಿಕ್ಕದಿದೆ ಕಣೆ. ನಿಮ್ ಅಮ್ಮಂಗೆ ಹೇಳಿ ನನಗೂ ದೊಡ್ಡ ಬ್ಯಾಗ್ ಕೊಡ್ಸು ಅಂದೆ. ಆಗಲೂ ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೇ ಇದ್ದಳು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಿಂಡಿಪೊಟ್ಟಣ ಹಿಡಿದು ಬಂದ ಸುಮಾರು ಐವತ್ತರ ಆಸುಪಾಸಿನವರು, "ಸಾರಿ ಮೇಡಮ್, ಸ್ವಲ್ಪ ಅವಳು ಹಾಗೇನೇ ಆಟಿಸ್ಟಿಕ್ ಚೈಲ್ಡ್" ಎಂದು ಕೈ ಬಿಡಿಸಲು ನೋಡಿದರು. ಆಕೆ ಬಿಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಪರ‍್ವಾಗಿಲ್ಲ ಸರ‍್, ಎಷ್ಟು ವಯಸ್ಸು ಎಂದೆ. ಹದಿನಾಲ್ಕು ಎಂದರು. ನಾಲ್ಕು ವರ‍್ಷದ ಬುದ್ಧಿ ಹತ್ತು ಪಟ್ಟು ಮೀರಿ ಬೆಳೆದ ದೇಹ... " ವರ‍್ಷವೂ ಆಕೆಗೆ ತುಂಬಿರಲಿಲ್ಲ. ಗಡ್ಡೆಯಂತಾಗಿ, ಅದನ್ನು ಆಪರೇಷನ್ ಮಾಡೋವಾಗ ಅನೆಸ್ತೇಷಿಯಾ ಹೆಚ್ಚೂಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಹೀಗಾಗಿದೆ. ಆಟಿಸ್ಟಿಕ್ ಅಂತಾರೆ ಡಾಕ್ಟರ‍್" ಎಂದರು ಆಕೆಯ ಅಪ್ಪ. ಇಲ್ಲ ಅವಳು ಜಾಣೆ ಮತ್ತೆ ಸ್ಪೆಷಲ್ ಚೈಲ್ಡ್ ಎಂದು ಆಕೆಯ ಗಲ್ಲ ಹಿಂಡಲು ನೋಡಿದೆ. ಆಕೆ ನನ್ನ ಕೈ ಬಿಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಏನ್ಮಾಡೋದು, ನಮ್ ಹಣೆಬರಹ. ಎಲ್ಲಾ ಮೇಡಮ್ಮೇ (ಗಿರಾಕಿಗಳೊಡನೆ ಬಿಝಿಯಾಗಿದ್ದ ಹೆಂಡತಿಯೆಡೆ ನೋಡುತ್ತ) ನೋಡ್ಕೊಳೋದು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಅವರು ಗ್ರೇಟ್. ಅವರಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾ ಇಂದು ಏನಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದೆನೋ ಎಂದು ಮುಖ ಸಣ್ಣ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. 

"ಸ್ವಲ್ಪ ವರ‍್ಷ ಸ್ಪೆಷಲ್ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ವಿ ಆದ್ರೆ ಏನೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಖರ‍್ಚೂ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಸುಮ್ಮನಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಮಗ ಎಂಜಿನಿಯರ‍್. ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ. ಇನ್ನೊಂದೆರಡು ವರ‍್ಷಕ್ಕೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ನಾವೂ ಶಿಫ್ಟ್ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಮಗ ಬೇರೆ ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಆರಾಮಾಗಿರಲಿ, ನಾಳೆ ಬರುವ ಸೊಸೆಗೆ ನಮ್ಮ ಮಗಳು ಕಿರಿಕಿರಿ ಎನ್ನಿಸಬಾರದಲ್ಲ? ಏನು ಮಾಡೋದು, ಮಗಳಿಂದಾಗಿ ನಮ್ಮ ಆರ‍್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೆಲ್ಲ ಏರುಪೇರಾಗಿಬಿಟ್ಟುತು. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ಪೆಷಲ್ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವೇ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆ ಮಾಡಿ ನಾನು ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಮಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಜೀವನ ಸಾಗಲು ಹತ್ತರಿಂದ ಐದರವರೆಗಿನ ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸವೊಂದನ್ನೂ ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎಂದರು. ಎಷ್ಟು ಮಾಡಿದರೂ ಏನೂ ಬೆಳವಣಿಗೆಯೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ನೊಂದುಕೊಂಡರು. ಛೆ ಹಾಗೆಂದರೆ ಹೇಗೆ? ಎಂಥ ಮಕ್ಕಳೇ ಆಗಲಿ, ಅವು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು. ಬೇರೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಎಂದೂ ಹೋಲಿಸಬಾರದಲ್ಲ? ಅವರಲ್ಲಿ ಹಂತಹಂತವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನಷ್ಟೇ ಗಮನಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕ/ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪ್ರಯತ್ನ ನಮ್ಮದಾಗಿರಬೇಕು. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲೇಬಾರದು, ಕ್ಷಮಿಸಿ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ನಿಮಗಿಂತ ಚಿಕ್ಕವಳು ಎಂದೆ. ಅರೆ ಮೇಡಮ್ ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ. ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜ ಎಂದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಾಧಾನವೆನ್ನಿಸಿತೇನೋ. ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವರ ಹೆಂಡತಿ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಬಂದು, ಯಾವ ಡೈಪರ‍್ ಏನು ಅಂತೆಲ್ಲ ನಗುಮುಖದಿಂದಲೇ ವಿಚಾರಿಸಿ ವ್ಯವಹಾರ ಮುಗಿಸಿ, ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೇ ಇದ್ದ ತಮ್ಮ ಮಗಳ ಕೈಬಿಡಿಸಲು ನೋಡಿದರು. ಆದರೆ ಆಕೆ ಅವರ ಕೈ ತಳ್ಳಿ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಹಿಡಿತ ಬಿಗಿಗೊಳಿಸಿದಳು. ಅಪ್ಪ ತಂದ ತಿಂಡಿಯ ಆಸೆ ತೋರಿಸಿದರೂ ಪುಟ್ಟಿ ಜಪ್ಪಯ್ಯ ಎನ್ನಲಿಲ್ಲ.

ನನಗೆ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಕರ‍್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತೀರಾ ನಾಳೆಯಿಂದ ಎಂದು ಸೊಂಡಿ ಮುಂದೆ ಮಾಡಿ ಮುದ್ದಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು ಆಕೆ. ಖಂಡಿತ ಪುಟ್ಟಾ. ನಾಳೆ ಆಟೊನಲ್ಲಿ ಬರ‍್ತೀನಿ. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗೋಣ. ನೀ ನಿನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಬ್ಯಾಗ್ನೊಂದಿಗೆ ರೆಡಿಯಾಗಿರು ಅಂದೆ. ಅಮ್ಮ ಹೊಡೀತಾರೆ ಎಂದಳು. ಹೀಗೆ ಹೇಳುವಾಗ ಸದ್ಯ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಇಬ್ಬರೂ ಆ ಕೌಂಟರ‍್ ಕಡೆ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಅವರು ಮಗಳ ಈ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಾರು ಎಂಬ ಆತಂಕದಿಂದಲೇ, ಮತ್ತೆ ಈ ಮಗು ಈ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಅವರೆದುರು ಪುನರಾವರ‍್ತಿಸದಿದ್ದರೆ ಸಾಕಪ್ಪಾ. ಹೆತ್ತ ಮನಸುಗಳಿಗೆ ಸಂಕಟವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಇತ್ತ ನನ್ನ ಮಗಳು ಆ ಪುಟ್ಟಿಯನ್ನು ಆಂಟಿ ಆಂಟಿ ಎಂದೇ ಕೈಕುಲುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಆ ಪುಟ್ಟಿಯ ಲಕ್ಷ್ಯವೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಕಣ್ಣೊಳಗೆ ಮತ್ತು ಕೈಬಿಗಿಹಿಡಿತದೊಳಗೆ. 

ಬೇಸರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಇಂಥ ಮಕ್ಕಳ ಮತ್ತು ಅವರ ತಂದೆತಾಯಿಯ ಮನಸ್ಥಿತಿ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯ ಮಗಳು ಕೂಡ ನಿಮ್ಮ ಪುಟ್ಟಿಯಂತೆಯೇ. ಆದರೆ ಅವಳ ಮುಂದೆ ನಿಮ್ಮ ಪುಟ್ಟಿ ಎಷ್ಟೋ ಪಾಲು ವಾಸಿ. ಧೈರ‍್ಯ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬರುವ ಮೊದಲು ಒಂದು ಮಾತು ತಿಳಿಸಿ. ಕೆಲ ವಿಶೇಷ ಶಾಲೆ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ನಿಮಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಸಮಾನ ಮನಸ್ಕರಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಸಮಸ್ಯೆಗಳಾಗಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ, ಒಟ್ಟಾಗಿ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಡೆಯತೊಡಗುತ್ತವೆ. ಆಗ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಅವರು ಕೈ ಮುಗಿದುಬಿಡಬೇಕೆ? ಮನಸ್ಸು ಪಿಚ್ ಎನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು ಆಕ್ಷಣ. ಪರಸ್ಪರ ಫೋನ್ ನಂಬರ‍್ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡೆವು. ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯವರು ಏನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ? ಅವರಿಗೊಂದು ನನ್ನ ನಮಸ್ಕಾರ ತಿಳಿಸಿಬಿಡಿ ದಯವಿಟ್ಟು ಎಂದರು. ಮಾತೇ ಹೊರಡಲಿಲ್ಲ. ಗುರ‍್ತು, ಪರಿಚಯ, ಹೋಗಲಿ ಕಾಣದ ನನ್ನವನಿಗೆ ಅವರು ನಮಸ್ಕಾರ ತಿಳಿಸು ಅಂದಿದ್ದು ಹೇಗೆ? ಎಲ್ಲವೂ ಅವರ ಪುಟ್ಟಿಯ ಬದುಕಿನ ಪಾಠಶಾಲೆ ಮತ್ತು ಫಲಿತಾಂಶ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಡೈಪರಿನ ಹಣ ಕೊಡಲು ಮತ್ತು ಮಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳಲು, ಅವರ ಮಗಳಿಂದ ಕೈ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನೋಡಿದೆ. ಈಗಲೂ ಬಿಡದೆ ಕಣ್ಣು ಕಿವುಚಿ ನಗತೊಡಗಿದ್ದಳು. ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವಳಮ್ಮ ಬಂದು, ಕ್ಷಮಿಸಿ ಎಂದು ಬಲವಂತದಿಂದ ಕೈ ಬಿಡಿಸಿದರು. ಅವಳು ಕಣ್ಣುಜ್ಜಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಅಳುವಂತೆ ಮುಖ ಮಾಡಿ ಅಮ್ಮನ ಹಿಂದಿಂದೆ ಹೋಗುತ್ತ, ತಿರುತಿರುಗಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಹೊರಟುಬಿಟ್ಟಳು. ಹಾಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ನಕ್ಕಳು ಕೂಡ. ಅವರಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ, ಮಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಮೆಟ್ಟಿಲಿಳಿದೆ. ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಆ ಪುಟ್ಟಿ ಆಂಟಿಯ ಹಾಗೆ ಕಂಡಿದ್ದಳೇನೋ, "ಅಮ್ಮಾ ಆಂಟಿ ಹತ್ತಾ ಹತ್ತಾ...?" ಎಂದು ಕೆಂಪಾದ ನನ್ನ ಮಣಿಕಟ್ಟನ್ನು ಸವರತೊಡದಳು. ಅಂದರೆ, ಆಂಟಿ ನಿನಗೆ ಹೊಡೆದರಾ? ಎಂದು... ಕೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಳು. ಇಲ್ಲ ಬಂಗಾರಾ... ಆಕೆ ಅಕ್ಕ. ಮುದ್ದು ಮುದ್ದು ಮಾಡಿದಳು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಎಂದೆ. ಹಾಂ... ಎಂದು ಕೈಗೆ ತುಟಿಯೊತ್ತಿ ನಕ್ಕಳು ಮಗಳು.

ಈಗ ಇದನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತ, ಎರಡು ದಿನದ ಹಿಂದೆ ಮಗಳು, ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿಯೇ ಎನ್ನುವಂತೆ ಹಟ ಮಾಡಿದ್ದು, ಮೆಲ್ಲಗೆ ಒಂದೇಟು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಬಹಳವಾಗೇ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ದಿನದ ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಯೂ ಮಗಳನ್ನೇ ಗಮನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ತಾಳ್ಮೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ವರ‍್ಷಕ್ಕೆ ಮಗಳು ತನ್ನಿಂತಾನೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತನ್ನ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತಿಳಿವಳಿಕೆಯಿಂದ ವರ‍್ತಿಸುವ ಹಾಗಾದಾಗ ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಾದರೂ ನನ್ನ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆಯಬಹುದು. ಆದರೆ ಇಂಥ ವಿಶೇಷ ಮಕ್ಕಳ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರು, ಅವರಿಗೆ ಯಾವ ಭರವಸೆ ಇದೆ? ಪರಸ್ಪರ ವಯಸ್ಸಾಗುತ್ತಾ ಹೋದಾಗ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ? ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಅವರಿವರ ಮಧ್ಯೆ ಧೃತಿಗೆಡದೆ ಇಂಥ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೆಳಸುವುದೆಂದರೆ ಸಣ್ಣ ಮಾತೇ? ಒಟ್ಟಾರೆ ಒಂದಿಡೀ ಕುಟುಂಬ ಸಮತೋಲವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗಾಗಿ, ಆ ಕುಟುಂಬದ ಒಟ್ಟಾರೆ ಚಿತ್ರಣವೇ ಬದಲಾಗುತ್ತದಲ್ಲ? ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ತಂದೆತಾಯಿ ಎನ್ನಿಸಿಕೊಂಡ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ, ಕನಸು-ದಾರಿ-ಗುರಿಗಳಿರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದೇನಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಆದ್ಯತೆ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗನುಸಾರವಾಗಿ ಅವರವರೇ ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ವಾಸ್ತವ ಅರ‍್ಥ ಮಾಡಿಸಲೇಬೇಕು. ಇದರಿಂದುಂಟಾಗುವ ಏರುಪೇರುಗಳನ್ನು ಮತ್ತದರ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಸಮಾಧಾನದಿಂದ, ಧೈರ‍್ಯದಿಂದ ಎದುರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ತಾಯಿಯದ್ದೇ ತುಸು ಹೆಚ್ಚಿನ ಪಾಲಲ್ಲವೆ? 

ಹೀಗೆ... ಯೋಚನೆಗಳೀಗ ಸಾಲು ಹಚ್ಚಿ ಹೊರಟ ಇರುವೆಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿವೆ. ಕೆಲ ಇರುವೆಗಳು ಮುಖಕ್ಕೆ ಮುಖವಿಟ್ಟು ಉಭಯಕುಶಲೋಪರಿ ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ, ಅವುಗಳಲ್ಲೊಂದಿಷ್ಟು ಗುಟ್ಟಾಟವಾಡಿ ಗುಂಪು ಮಾಡಿ, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಟಂತೆ. ಮತ್ತೊಂದಿಷ್ಟು ಇರುವೆಗಳು ಎಗ್ಗುಸಿಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ, ಯಾರೇನಾದರೆ ನಮಗೇನಂತೆ, ನಮಗೆ ತಲುಪುವ ಜಾಗ ಮುಖ್ಯ ಎಂಬಂತೆ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ದಾಪುಗಾಲಿಕ್ಕಿದಂತೆ.ಇತ್ತಕಡೆ ನಾಲ್ಕೈದು ಇರುವೆಗಳು ಯಾರದೋ ತಪ್ಪಿಗೆ ಕೈಕಾಲು ಮುರಿದುಕೊಂಡು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದ್ಯಾವುದೋ ಹುಳ ಅದಾಗಲೇ ಅವುಗಳ ಮೆರವಣಿಗೆಯ ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವಂತೆ. ಮತ್ತು... ಒಂದೇ ಒಂದು ಇರುವೆ ಮಾತ್ರ ಯಾವ ಸಾಲೂ ಸೇರದೆ, ಎರ‍್ರಿಕ್ ಫ್ರಾಂನ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಧ್ಯೇನಿಸುತ್ತ ನಿಂತಂತಿದೆ; "ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಪ್ರೀತಿಸುವುದೆಂದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಸಾಮರ‍್ಥ್ಯವನ್ನು ವಾಸ್ತವಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಏಕಾಗ್ರತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು, ಆಗ ನಾವು ಪ್ರೀತಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಾರ‍್ವತ್ರಿಕವಾದ ಮಾನವೀಯ ಗುಣಗಳ ಸಾಕಾರ ಸ್ವರೂಪವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅಂದರೆ, ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಬಗೆಗಿರುವ ಪ್ರೀತಿ ಎಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯರ ಬಗೆಗೂ ಇರುವ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ’. 
ಶಿವಮೊಗ್ಗದಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ೧೩ ದಿನಗಳಾಗುತ್ತ ಬಂದರೂ ಆ ಪುಟ್ಟಿ ಮನಪರದೆಯಿಂದ ಕದಲುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗೆಲ್ಲ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಸಿ ನನ್ನ ಬಲಗೈ ಮಣಿಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಿನಂತಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. 

Saturday, June 20, 2015

ಶಿಕ್ಕಾ ಒತ್ತಿಸಿಕೊಂಡ ಪೊಟ್ಟಣ

ಆ ಅಂಬಾಸಿಡರ‍್ ಕಾರಿನೊಳಗೆ ಅಪ್ಪಾಜಿ, ಅವರ ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಹನ್ನೆರಡರ ನಾನು. ನನ್ನ ಒಂದು ಕೈ ಅವರ ಕೊರಳು, ಇನ್ನೊಂದು ಸೋರುವ ಕಣ್ಣುಮೂಗಿನ ಮೇಲೆ. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ತನಗೊಬ್ಬಳಿಗೇ ಇಂಥ ದೊಡ್ಡ ನೋವಾಗಿರುವುದು, ಇನ್ನೇನು ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತೇನೋ ಎಂಬಂತೆ, ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಮ್ಮನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, "ಅಪ್ಪಾಜಿ, ನಾ ಈವತ್ ಪ್ರೋಗ್ರಾಂನೊಳಗ ಹಾಡೂದಿಲ್ಲ. ನಾ ಬಾತೆ ಹೆಂಗ್ ಹಾಕ್ಲಿ ಹೇಳ್ರಿ? ನಾವೀಗ ವಾಪಸ್ ಊರಿಗೆ ಹೋಗೂಣು" ಎಂದು ಗೋಳಾಡಿ, ಎದೆಗವಚಿಕೊಂಡು ಅಳತೊಡಗಿದ್ದೆ.

ಆಗಿದ್ದಿಷ್ಟೆ; ಹಂಪಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತ ಕಾರ‍್ಯಕ್ರಮವಿತ್ತು. ದೊಡ್ಡವಾಡದಿಂದ ಹೊಸಪೇಟೆಯ ತನಕ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ನಾವು, ಅಲ್ಲಿಂದ ಆಯೋಜಕರು ಕಳಿಸಿದ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಹಂಪಿ ತಲುಪಬೇಕಿತ್ತು. ಗಾಡಿಬಿಡುವ ಮುನ್ನ ಡ್ರೈವರ‍್ ಧಡ್ ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿದ. ನಾನಿಲ್ಲಿ ಸತ್ತೇ ಹೋದೆ ಎಂಬಂತೆ ಕಿರುಚಿಕೊಂಡೆ. ಹೌಹಾರಿದ ಅವ ಬಾಗಿಲು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಂಡ, ಬೆರಳುಗಳು ನೀಲಿಗುಲಾಬಿಗಟ್ಟಿದ್ದವು.

"ಅಲ್ಲಾ ತಂಗಿ, ಯುದ್ಧದೊಳಗ ಸೈನಿಕರು ಹೆಂಗೆಲ್ಲಾ ಹೋರಾಡ್ತಿರ‍್ತಾರ? ಇತ್ತ ಗುಂಡು ಬೀಳ್ತಾನ ಇರ‍್ತಾವ, ಅತ್ತ ಬಂದೂಕ್ ಹಿಡ್ಕೊಂಡ್ ಓಡ್ತಾನ ಇರ‍್ತಾರ. ರಕ್ತ ಸೋರಿಸ್ಕೊಂಡ್, ಎಂಥೆಂಥಾ ನೋವಿನೊಳಗೂ ಸಹಿತ ಅವರು ಹೆಂಗ್ ಹೋರಾಡ್ತಿರ‍್ತಾರ. ಯಾವತ್ತೂ ಧೈರ‍್ಯ ಕಳಕೋಬಾರದು. ನಿನ್ ಕೈಗೇನಾತು ಅಂತ ಇಷ್ಟ್ ಅಳ್ತಿ?" ಎಂದು ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಅಪ್ಪಾಜಿ.

"ಇಲ್ರಿ ಅಪ್ಜಿ ಕಳಕ್ ಅಂತ ಸೌಂಡ್ ಬಂತು. ಎಲಬು ಮುರ‍್ದಿದ್ರ?" ಗಟ್ಟಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಮತ್ತಷ್ಟು ಅಳು. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಹಂಪಿ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ, ವೇದಿಕೆಯೇರಿಯಾಯಿತು. ಅಪ್ಪಾಜಿ ಬಾತೆ ಹಾಕಿದರು, ಬೆರಳುಗಳು ಕಪ್ಪುಬಿಳಿಯ ಮೇಲಾಡಿದವು. ಜನರನ್ನು ನೋಡಿ ಉತ್ಸಾಹ ಬಂದು ದನಿ ಹೊಮ್ಮಿತು. ಏನಾಗಿತ್ತು ನನಗೆ ಎಂಬಂತೆ ನನ್ನನ್ನೇ ನಾ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಂಡು ಹಾರಾಡಿಕೊಂಡು ಊರಿಗೆ ಬಂದೆ.
***

ಗುರ‍್ಲಹೊಸೂರಿನಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದ (ಸವದತ್ತಿ) ಎಲ್ ಐಸಿ ಆಫೀಸರ‍್ ಡಿ ಪಿ ಜೋಶಿ (ರಾಜಗುರು ಅವರ ಶಿಷ್ಯರು) ನನಗೆ ಮರಾಠಿ ಅಭಂಗದ ಗುರುಗಳು. ಪಾಠಕ್ಕೆಂದು ಅವರಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದೆವು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗೆಲ್ಲ ಅಪ್ಪಾಜಿಯ ಒಂದು ತೊಡೆ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ, ಇನ್ನೊಂದರ ಮೇಲೆ ನಾನು, ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಮಲಗುವ ನಮ್ಮ ಖಾಯಂ ಜಾಗವದು. ಅಂದೂ ಹಾಗೇ ಮಲಗಲು ನೋಡಿದೆ. ಆದರೆ ನಡುಬೆರಳಿನ ತೊಗಲ ಕುಂಚು ಮಲಗಲು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಎಳೆದೆ, ಚುರುಗುಡತೊಡಗಿತು. ಎದ್ದು ಕುಳಿತೆ. ಏನನ್ನೋ ಓದುತ್ತ ನಮ್ಮನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಅಪ್ಪಾಜಿ, ಯಾಕ್ವಾ ಎಂದರು. ನನ್ಬೆರ‍್ಳು ಅಂದೆ. ಏನಾತು? ಎಂದರು. ಈ ಕುಂಚು ನೋಡ್ರಿಲ್ಲಿ,. ಹಿಂಗSS ಯಾವಾಗ್ಲೂ. ಅದನ್ನ ಕೀಳಕ್ ಹೋಗ್ತಿನಲ್ಲ. ಆಗೆಷ್ಟು ನೋವು?, ರಕ್ತ ಬರತ್ತೊಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅಂದೆ. ಭಯಂಕರ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ, ಎಂಥವರಿಂದಲೂ ಪರಿಹಾರ ಸಿಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ತೀರ‍್ಮಾನದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಾಜಿಗೆ ನೋವಿನವರದಿ ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದೆ.

ನನ್ನ ವರದಿಗೆ ಅವರು ಹೂಂಗುಟ್ಟಿ ಮತ್ತೆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದೂ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅವರು, "ಈಗ ಆ ಕುಂಚು ತಗದೀಯಲ್ಲಾ ಆಯ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಚುರುಗುಡೋದು ಅದರ ಕೆಲಸ. ಆಗ್ಲಿ. ಹಿಂಗ ಕುಂಚು ಎದ್ದಾಗ ನಂಗ್ ತೋರ‍್ಸು. ಅದನ್ನ ಯಾವ ಡೈರೆಕ್ಷನ್ನೊಳಗ ಹೆಂಗ್ ಎಳೀಬೇಕು? ಅಂತ ತೋರಿಸ್ತೀನಿ. ಆಗ ರಕ್ತ ಬರೂದಿಲ್ಲ ಮತ್ ನೋವೂ ಆಗೂದಿಲ್ಲ" ಎಂದರು. ಡೈರೆಕ್ಷನ್ ಅಂದ್ರ? ಅಂದೆ. "ನೀ ಈಗ ನಿರ‍್ಜೀವ ಕುಂಚನ್ನಾ ಹಿಮ್ಮುಖ ಮಾಡಿ ಎಳದೀ ನೋಡು, ಆಗ ಸಜೀವ ಚರ‍್ಮಕ್ಕೂ ಅದು ಧಕ್ಕಿ ಆಗಿ ನಿಂಗ್ ನೋವು ಮತ್ತ ಉರಿ ಜಾಸ್ತಿ ಆಯ್ತು. ಆದ್ರ ನಿರ‍್ಜೀವ ಕುಂಚನ್ನಾ ಅದರ ಅಭಿಮುಖವಾಗಿ ಎಳದಿದ್ರ ಅಷ್ಟು ನೋವು ಆಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ" ಎಂದರು. ಮುಂದಿನ ಸಲ ಹಿಂಗಾದಾಗ ಹೇಳು ಅಂತ ಸಣ್ಣ ಮಗುವಿಗೆ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದು ಕೇಳಿ, ಅಭಿಮುಖ ಎನ್ನುವ ಶಬ್ದವನ್ನ ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ, ಆ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಸೋದಾಹರಣ ರೂಪಕಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಗಟ್ಟಿ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಭದ್ರಭಾವದಿಂದ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದ್ದೆ. ಕಿತ್ತಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಎರಡು ಮಿಲಿಮೀಟರಿನ ಚರ‍್ಮಕುಂಚು ಬಲಗೈಯ್ಯೊಳಗೇ ಇತ್ತು ನಿದ್ದೆ ಆವರಿಸುವ ತನಕ.

***

ಆಗಷ್ಟೇ ಹರೆಯ ಆವರಿಸಿದ ದಿನಗಳು. ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಬೆಳಗಿನ ನಾಲ್ಕರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಜೋರು ಕಿಬ್ಬೊಟ್ಟೆ ನೋವು. ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಡಾಕ್ಟರನ್ನು  ಹುಡುಕುವುದು, ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಯಾವ ಮಾತ್ರೆ ಕೊಡಬಹುದು? ಎಂದೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಅಪ್ಪಾಜಿ. ಬಹುಶಃ ಅವರಿಗೆ ಗಾಬರಿಯಾಗಿರಬೇಕು ನನ್ನ ಒದ್ದಾಟ ನೋಡಿ. ಏಕೆಂದರೆ, ಅವರು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಆಗ ಕೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆ, "ಎಲ್ಲಾರ‍್ಗೂ ಇಷ್ಟ ನೋವಾಗತ್ತೇನು? ನಿನಗೂ ಹಿಂಗ ಆಗಿತ್ತೇನು ಈ ವಯಸ್ಸಿನ್ಯಾಗ?".  ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಅಮ್ಮ, "ಇರೋದನ ಮತ್ ನೋವು. ಕೆಲವರಿಗೆ ಕಮ್ಮಿ ಕೆಲವರಿಗೆ ಜಾಸ್ತಿ. ತಡ್ಕೊಬೇಕಷ್ಟ" ಎಂದಿದ್ದಳು.

ಫೋನ್ ಡೈರೆಕ್ಟರಿ ತೆಗೆದು ಏರಿಯಾನಲ್ಲಿ ಯಾರಾದ್ರೂ ಡಾಕ್ಟರ‍್? ಎಂದು ಹುಡುಕಾಡಿದರು.. ಅಂತೂ ಒಬ್ಬರ ನಂಬರ‍್ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಆದರೆ ಅವರು ದನದ ಡಾಕ್ಟರು. ಅಯ್ಯೋ ದನದ ಡಾಕ್ಟರು ಬ್ಯಾಡಾ ಎಂದು ಅತ್ತೆ. ಹುಚ್ಚಿ, ಇರು ಕೇಳೂಣಂತ. ದನದ್ ಡಾಕ್ಟರ‍್ ಅಂದ್ರ ದನಕ್ ಕೊಡೂ ಗುಳಗೀನ ಕೊಡ್ತಾರೇನ? ಏನರ ಉಪಾಯ ಹೇಳ್ತಾರು. ಬೇಸಿಕ್ ನಾಲೇಡ್ಜ್ ಇರತ್ತಲ್ಲೇನು?" ಅಂದ್ರು. ದನಕ್ಕೆ ಚುಚ್ಚೋ ಸೂಜಿ ನೆನಪಾಗಿ, ಗ್ಲೌಸ್ ಮತ್ತು ಸೆಗಣಿ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೆ ಬಂದು, ಬ್ಯಾಡಾ ಅಂದ್ರ ಬ್ಯಾಡಾ ಅಂತ ಹೋ ಎಂದೆ. ಮತ್ ನೋವ್ ಹೆಂಗ್ ಕಡಿಮಿ ಆಗ್ಬೇಕ್ ತಂಗಿ ಎಂದರು ಅಪ್ಪಾಜಿ. ಒಮ್ಮೆ ಅಮ್ಮನ ತೊಡೆ ಮೇಲೆ ತಲೆ ಇಡುವುದು, ನೋವು ಜೋರಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮತ್ತೆ ಹೊರಳಾಡಿ ಅಪ್ಪಾಜಿ ತೊಡೆ ಮೇಲೆ ಮಲಗುವುದು. ಮೂರು ತಾಸುಗಳ ಬಳಿಕ ನೋವು  ಕರಗಿ ನಿದ್ದೆ ಆವರಿಸಿತ್ತಾದರೂ, ನಿಜಕ್ಕೂ ಅವತ್ತು ಅಪ್ಪಾಜಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಗಾಬರಿಗೊಂಡಿದ್ದರು.

***

ಇಷ್ಟುದ್ದ ಬೆಳೆದರೂ ಮೂಗುತಿ ಚುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿಲ್ಲವೆಂದು ಸಂಬಂಧಿಕರೆಲ್ಲರೂ ಸಿಕ್ಕಾಗೆಲ್ಲಾ ಚುಚ್ಚತೊಡಗಿದ್ದರು. ಅಮ್ಮ ಚುಚ್ಚಿದ್ದನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಳಷ್ಟೆ. ಅಯ್ಯೋ ನಂಗದೆಲ್ಲ ಬ್ಯಾಡಾ, ಅದ್ಯಾರು ನೋವು ಮಾಡ್ಕೊತಾರು... ಎಂದು ಜಾರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಪಿಯು ಮುಗಿದ ರಜೆಯಲ್ಲಿ, ಒಮ್ಮೆ ತರಕಾರಿ ತರಲು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆಂದು ತಂಗಿ ನಾನು ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಮೂಗು ಚುಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸರ‍್ಪ್ರೈಝ್ ಕೊಟ್ಟರೆ ಹೇಗೆ ಅಕ್ಕಾ? ಎಂದು ತಂಗಿ ಭಯಂಕರ ಉಪಾಯ ಉಸುರಿ ಪುಳಕಿತಗೊಂಡಿದ್ದಳು. ಹೌದಲ್ಲ ಎಂದು ಜವಾರಿ ಸಾಸಿವೆ ಕಾಳಿನಷ್ಟು ಬಂಗಾರದ ಮೂಗುತಿಯನ್ನು ಐವತ್ತೈದು ರೂಪಾಯಿಗೆ ಚುಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡು, ದೊಡ್ಡ ಉಮೇದಿನಲ್ಲಿ ವಾಪಸ್ ಹೊರಟೆ. ಆಗಾಗ ನನ್ನ ಮೂಗು ಮತ್ತು ಮೂಗುತಿಯನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತ ತಂಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಿಲ್ಲ ಜಿಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಎದುರಿಗೆ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ! ಅಪ್ಜಿ ಎಂದು ಮೂಗಿನಕಡೆ ಕೈ ತೋರಿಸಿದೆ. "ಬುದ್ಧಿಗಿದ್ದಿ ಏನರ ಸ್ವಲ್ಪರ? ಕಿತ್ತೊಗಿತೀಯೋ ನಾನೇ ತೆಗೀಲೋ?" ಅಯ್ಯಯ್ಯ ಇದೇನಿದು ಉಲ್ಟಾ ಕಾರ‍್ಯಕ್ರಮ ಅದೂ ನಡೂ ರಸ್ತೆಯೊಳಗ... ಎಂದು ಕಂಗಾಲಾದೆ. ಮನೆಗೆ ಬಂದರೆ ಶುರು... ಯಾರು ಹಿರೇತನ ಮಾಡು ಅಂದ್ರ ನಿಮಗ? ತಂಗಿ ಮುಖ ನೋಡಿದೆ. ಹೇಳೋವ್ರು ಕೇಳೋವ್ರು ಇಲ್ಲ ನಿಮಗ? ತಂಗಿ ಕಡೆ ಕಣ್ ತಿರುಗಿಸಿದೆ. ಕನ್ನಡ್ಯಾಗ ನೋಡ್ಕೊ, ಆ ಮಂಗ್ಯಾನಂಥವ ಎಷ್ಟ್ ಮ್ಯಾಲ ಚುಚ್ಯಾನಂತ? ತಂಗಿ ಕಡೆ ಗೋಣು ತಿರುಗಿಸಿದೆ. ತಗದ ಒಗೀತಿಯಿಲ್ಲೋ ಅದನ್ನ, ಮೂಗ್ ನೋಡು ಎಷ್ಟ್ ಅಸಹ್ಯ ಆತೀಗ" ತಂಗಿ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ ದುರುಗುಟ್ಟುತ್ತ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟೆ. ನನ್ನನ್ನೊಮ್ಮೆ ಅಮ್ಮನನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಆಕೆ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಪಾಳದ ತುಂಬ ಭಯ. ಇನ್ನೊಂದು ಕಪಾಳದ ಗುಳಿಯೊಳಗೆ ನಗು ಲಗಾಟಿ ಹೊಡೆದು ಹೊರಳಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಅಂದಹಾಗೆ ಚುಚ್ಚಿದ್ದು ನರದ ಮೇಲಾಗಿತ್ತಲ್ಲ, ಅದು ನೋವಾಗಿ, ಜೋಳದ ಗಾತ್ರದಷ್ಟು ಹಳದಿ ಗಂಟಾಗಿ ಎರಡು ತಿಂಗಳ ತನಕ ಕೆನ್ನೆ ಮೂಗು ಊದಿ, ಜ್ವರ ಬಂದು, ಜಪೋ ನಾರಾಯಣ ತಪೋ ಪರ‍್ಯಾಣಾ ಅಂತಾಗಿ, ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ ತೂತು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಸುತ್ತಿದ ಮೂಗುತಿ ಮೂಗಿಳಿದು ನೇರ ಕೈಗೆ! ಬಿಡು ಮುಚ್ಚಿದ್ರ ಮುಚ್ಲಿ ತೂತು. ಧಿಮಾಕ್ ಮಾಡಿ ಚುಚ್ಚಿಸ್ಕೊಂಡಿ ಎಂದು ಕಣ್ಣು ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ಮನೆಯಲ್ಲಿ. "ಇನ್ನೇನ್ ಮಾಡೂದು? ಬೇರೆ ಮೂಗಬೊಟ್ಟು ಹಾಕ್ಸಿಬಿಡ್ರಿ ಆಗಿದ್ದು ಆಗ್ಹೋಯ್ತು" ಅಂತ ತಾಯಿ ಕೌಸಲ್ಯಳ ಮಂಗಳಪದದ ಇರಾದೆ ಇಷ್ಟೆ; ಏನಾದರೂ ಆಗಲಿ ಮಗಳ ಮೂಗಿಗೊಂದು ಮೂಗುತಿಯಿರಲಿ. ಆದರೆ ಮೂಗುತಿಬರಹ ಎಂದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾ? ಆಗಾಗ ಮಾತು ಮಾತು ತಾಕಿ ಬೆಂಕಿಯಿಲ್ಲದೆ ನಡುಮನೆ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿದು, ಬೂದಿಹಾರದೆಯೂ ಕರಕಲು ವಾಸನೆ ಮನೆಯನ್ನಾವರಿಸಿ, ಆಗೆಲ್ಲಾ ತಂಗಿಯನ್ನು ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಸುಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ತಮ್ಮ ಅಗ್ನಿಶಾಮಕ ವಾಹನದ ಘಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಸದ್ದು  ಮಾಡುತ್ತ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನೊಳ್ಳೆ ಸುಟ್ಟು ಹೋದ ಹಳೇ ಬಿಲ್ಡಿಂಗಿನ ಗೋಡೆ ಮೇಲೆ ನೇತಾಕಿದ ಫೋಟೋ ಫ್ರೇಮಿನೊಳಗಿನ ೧೯೬೫ರ ಮಾಡೆಲ್ಲು ಮುದುಕಿಯಂತೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ ಬೆಳಗಾವಿ ಪೋತ್ದಾರ‍್ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತಿಂಗಳ ಹಳೇ ತೂತಿಗೆ ಹೊಸ ಹರಳಿನ ಮೂಗುತಿಯ ಮುಹೂರ‍್ತವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಅದ್ಯಾರ ಮೇಲಿನ ಸಿಟ್ಟನ್ನು ಪಿರಕಿ ತಿರುಗಿಸುವಾಗ ಆವಾಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದನೋ, ಅದು ಬಿಗಿಗೊಂಡು ಮತ್ತಷ್ಟು ನೋವಾಗಿ ಚಿಟಿಚಿಟಿಚಿಟಗುಟ್ಟಿ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಜೋಳದ ಕಾಳಿನ ಕೀವುಗುಳ್ಳೆಯನ್ನು ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ದಿನೇ ದಿನೇ ಅದು ಗಾತ್ರ ಹಿಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊಂಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಮಿರುಗಿ, ಹರಳಿನ ಮೂಗುತಿಗೇ ಸವಾಲು ಹಾಕತೊಡಗಿದಾಗ, ಒಂದು ದಿನ ರಾತ್ರಿ, "ತಂಗಿ ಬಾ ಇಲ್ಲೆ" ಎಂದರು ಅಪ್ಪಾಜಿ. ಏನ್ರಿ ಅಪ್ಜಿ ಅಂದೆ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಲೋಹ ಕತ್ತರಿಸುವ ಪಕ್ಕಡ್ ಇತ್ತು. ಅಯ್ಯೋ  ಇದ್ಯಾಕ್ರಿ ಅಂದೆ. ಹತ್ತಿ ತಗೊಂಬಾ ಎಂದರು. ಎದಕ್ರಿ ಅನ್ಕೊಂಡು ತಂದೆ. "ಈಗ ಮೂಗ್ಬಟ್ ಕಟ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ. ಆದ್ರ ಅದರ ಬಾಜೂ ಇರೂ ಕೀವಗುಳ್ಳಿನ್ನಾ ನೀನ ಹತ್ತಿಯಿಂದ ಚೂಟ್ಕೊಂಡು, ಸ್ವಲ್ಪನೂ ಚರ‍್ಮ ಉಳಸಲಾರದ ಕಿತ್ಕೊಬೇಕು" ಎಂದರು. ಆಂ? ನಾ ವಲ್ಯಾ ಎಂದು ಮನೆತುಂಬಾ ಓಡಾಡತೊಡಗಿದೆ. "ಇಷ್ಟು ಮಾಡದೇ ಇದ್ರೆ, ಪರ‍್ಮನೆಂಟ್ ಆಗಿ ಆ ಗುಳ್ಳಿ ಗಂಟಾಗಿ ಅಸಹ್ಯ ಕಾಣತ್ ನೋಡು. ಆಮೇಲೆ ಡಾಕ್ಟರ‍್ ಆಪರೇಷನ್ ಮಾಡ್ತಾರ" ಎಂದರು. ಆಂ? ಆಪರೇಷನ್? ಅನೆಸ್ತೇಷಿಯಾ ಕೊಟ್ಟಾ? ಹಂಗಂದ್ರ ನಾ ಒಲ್ಯಾ. ಒಂದ ಮಾತ... ಮೂಗುತಿ ಕಟ್. ರಕ್ತ ಬಳಬಳ, ತೂತಿಂದ ಉಸರ‍್ ಸರ‍್ಸರ‍್, ಕಿಟ್ಕಿಟಾರ‍್ ಕಿರ‍್.. "ನಿಂತ್ಯಲ್ಲ ಹತ್ತಿ ತುಗೋ ಲಗೂ. ಆ ಗುಳ್ಳಿ ಒಡೀತ್ ನೋಡು, ಜೊಳ್ಳು ಚರ‍್ಮಕ್ಕೆ ಉಗುರು ತಾಗಲಾರದಂಗ, ಹತ್ತಿಯಿಂದ ಅದನ್ನ ಕಿತ್ಕೊಂಬಿಡು" ಎಂದರು. ಆಪರೇಷನ್ ಸೆಲ್ಫೀ ಸಕ್ಸೆಸ್!

***

ಈಗ ಊರಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಾಜಿಗೆ ಅಮ್ಮ. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅಪ್ಪಾಜಿ. ಹಂಗಾಯ್ತು ಹಿಂಗಾಯ್ತು ಎಂದು ಆಗಾಗ ನಾನು ಅಮ್ಮ ಪರಸ್ಪರ ನೋವುಗಳನ್ನು ನೀವಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಮಾತ್ಮಾತಲ್ಲೇ ಹಾಯೆನಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಂದಿನ ’ದವಾಖಾನೆ’ ಬಂದ್ ಮಾಡಿ, ನಾವು ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮನಮ್ಮ ಊರುಗಳಲ್ಲಿ, ನಾವು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಕೋಟೆಗಳಲ್ಲಿ. ಅದಕ್ಕೆ ಜಡಿದುಕೊಂಡ ಬೀಗ ಮತ್ತು ಆಗಾಗ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಅದರ ಕೀಲಿ ಕೈನ ಹುಡುಕಾಟದೊಳಗೆ. ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕಾಲುನೋವು ಬಂದು, ಮೈಯೆಲ್ಲ ಬೆವರಿ, ಮೇಲಿನ ಉಸಿರು ಮೇಲಾದಾಗ, ಇಬ್ಬರೂ ಕುಳಿತು ಅತ್ತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರಂತೆ. ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವರು ನಮಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು ತಿಂಗಳಿನ ನಂತರ! ಅಮ್ಮ ಸ್ವಲ್ಪಾದರೂ ನೋವಿನಂಗಡಿ ತೆರೆದಾಳು. ಆದರೆ ಅಪ್ಪಾಜಿ? "ಇರೂವನ ತಂಗೀ" ಇಳಿವ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಏರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಲೇ "ನನಗೇನಾಗಿಲ್ಲವಲ್ಲ" ಎಂಬಂತೆ ಮೌನದಂಗಡಿಯ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕಿಳಿದುಬಿಡುವ ಖಯಾಲಿ ಶುರುವಾಗಿ ನಾಲ್ಕು ವರ‍್ಷಗಳಾದವು.

ಯಾಕೆಲ್ಲ ಹೀಗೆ? ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗೆಲ್ಲ ಮೇಲಿನ ಘಟನೆಗಳಂತೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ನೆನಪುಗಳು ಬಗಲಿಗೆ ಜೋತುಬೀಳತೊಡಗುತ್ತವೆ. ಕ್ರಮೇಣ ನನ್ನ ಮತ್ತು ಅಪ್ಪಾಜಿ ಮಧ್ಯೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಮಾತಿನ ಪುಸ್ತಕ, ಪುಸ್ತಕದಿಂದ ಪುಟ, ಪುಟದಿಂದ ಪ್ಯಾರಾ, ಪ್ಯಾರಾದಿಂದ ಸಾಲು, ಸಾಲಿನಿಂದ ಪದಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದು ಹೇಗೆ? ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಶಿಕ್ಕಾ ಒತ್ತಿ ಪೊಟ್ಟಣ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಮಗಳ ಕಡೆ ಗಮನ ಹೊರಳುತ್ತದೆ. ಬಿಡಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗಬಹುದಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆ ಬರುತ್ತದೆಯಾದರೂ... ಅರೆ, ಶಿಕ್ಕಾ ಒತ್ತಿದ ಪೊಟ್ಟಣಗಳೊಳಗಿರುವುದು ಎಂದಿಗೂ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಪದರಗಳೇ? ಹಿಂಡುಗಟ್ಟಲೆ ಪುಟಾಣಿಪ್ರಶ್ನಾರ‍್ಥಕ ಚಿಹ್ನೆಗಳು ಮೈಮೇಲೆಲ್ಲ ಓಡಾಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿಯೂ ನೋಡದಂತೆ, ಗೋಡೆಮೇಲೆ ಬೆನ್ನಂಟಿಸಿಕೊಂಡ ಗಡಿಯಾರದ ಮುಳ್ಳಿಗೆ ಬೆಳಗಿನ  ೭ "ಬಾ ಹತ್ತರ" ಎನ್ನಲು ಣಕಣಕಿಸುತ್ತ ಹವಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ಬೆಳತನಕ ನಾನಿಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ನನ್ನ ನಾ ತಂತಿಯೊಳಗೆ ತಂತುಗಳೊಳಗೆ ಬಂಧಿಸಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತಿದ್ದು, ಹೊದಿಕೆಗೂ ಅರ‍್ಥವಾಗಿದೆ. ಹಾಗೇ ಮಡಿಕೆಯೊಳಗೇ ಮೌನವಾಗಿದೆ ಅದೂ.

ಅರೆ ಮಗಳು ಎದ್ದೇ ಬಿಟ್ಟಳು. ಬಚ್ಚಲುಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಮಗಳ ನೀರಾಟದ ಸದ್ದು. "ಅಮ್ಮಾ ಹಾ ಆತ್. ಅಮ್ಮಾ ಹಾ ಆತ್. ಅಮ್ಮಾ... (ಅಮ್ಮಾ ನೋವಾಯಿತು)" ತನ್ನ ಮೈಮೇಲೋ ನನ್ನ ಮೈಮೇಲೋ, ಎಂದೋ ಆದ ಗೀರಿನ ಕಲೆಯನ್ನೋ, ಗುಳ್ಳೆಯ ಕಲೆಯನ್ನೋ ತೋರಿಸುತ್ತ, ಕೊರಳು ಬಳಸಲು, ಬಳಸಿ ಮುದ್ದು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು/ಮಾಡಲು ಮಗಳು ಇನ್ನೇನು ತೊಡೆಯೇರತೊಡಗುತ್ತಾಳೆ. 
ತಂತಾನೇ ನನ್ನ ತಂತಿಗಳು ಶ್ರುತಿಗೊಳ್ಳತೊಡಗುತ್ತವೆ. ತಂತುಗಳು ತಾನ ಹೆಣೆಯತೊಡಗುತ್ತವೆ;
ಶಿಕ್ಕಾ ಒತ್ತಿಸಿಕೊಂಡ ಪೊಟ್ಟಣ ಹಾಗೇ ಇರಲಿ.