Sunday, June 4, 2017

ನಮ್ಮ ಒಳಗೋಡೆಗಳು ಮತ್ತೆಮತ್ತೆ ಅವು
ಮೈತುಂಬ ಬಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಬಿರುಕುಗಳು
ಅರೆತೆರೆದ ತುಟಿಯರಳಿಸಿ ನುಂಗಬರುವ
ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಬಾಯಿಗಳು
ಹುಕಿಗೆ ಬಿದ್ದಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವ್
ಮಣಿಸಿ ತಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಸಿವು.

ಮುಂದೊಂದುದಿನ ಬಿರುಕುಗಳೇ
ಸಣ್ಣಸಣ್ಣ ಕಾಲುವೆಗಳು
ವೈನಾತಿವೈನದೊಳಗೂ ಹೆಚ್ಚಿ ಹರಿವು
ಒಂದೊಂದಾಗಿ ತುಟಿಗಳು ತೇಲಿ
ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ ಹಸಿವು
ತಣಿಸಿ ತಣಿಸಿ ಮಣಿಸಿ ಮಣಿಸಿ
ನಾವೆಲ್ಲೊ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ಅಲ್ಲೋಲಕಲ್ಲೋಲ ಲೋಲ!

ಕಟ್ಟೆಯೊಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಕಾಲುವೆಗಳು
ಕಂಡಕಂಡಲ್ಲೆಲ್ಲ ಚಾಚುತ್ತ ಬಾಚುತ್ತ
ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಮೀನಖಂಡದಲ್ಲೆಂಥದೋ ಚಳಕ್
ನೆಲಕ್ಕೂರುವುದೆಂದರೀಗ
ಆಲಸ್ಯವೇ ಮೈಯಿಂದೆದ್ದು ಮೊರೆದಂತೆ
ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಹೆಸರಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ನದಿಗೀಗ
ಸಿಂಗಾರದ ಗತ್ತು.

ತೇಲಿಹೋಗುವ ಆ ಗುಲಾಬು ಪಕಳೆಗಳು...;
ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ, ಸಾವು
-ಇರದ ನಾಲಗೆಗಳು
ಹರಿವಿನಿಂದ ಹರಿವಿಗೆ
ಸಂತತಿ ಬೆಳೆಸಲು
ತೊರೆದದ್ದು ಬಾಯನ್ನೇ!
ನದಿಗ್ಯಾವುದರ ಹಂಗು
ತೇಲಿಸೋ ಇಲ್ಲ ಮುಳುಗಿಸೋ.

ಮುಳುಗಿದ್ದೆಲ್ಲ ಮಳ್ಳಲ್ಲ ತೇಲಿದ್ದೆಲ್ಲ ತಿಳಿಯಲ್ಲ
ಮಳ್ಳಂತಿದ್ದದ್ದೊಮ್ಮೆ ಮರಳಿ
ಮಳಲಿ ಮರಳಿನಂತೆ ಮಿನುಗುತ್ತದೆ,
ಜಲಪತ್ರದ ಮೇಲಿನ ಬಿಂದುವಿನಂತೆ
ತೇಲಿ ತೊಯ್ದಾಡಿ ತೊನೆದದ್ದೆಲ್ಲ
ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಗಂಟಲೊಣಗಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಹಸಿವೆಂದರೆ ಹಂಬಲವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ
ಹರಿವೆಂದರೆ ಹೊಳೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ
ಅಮವಾಸ್ಯೆ ಪೌರ್ಣಿಮೆಗಳ ನೆರಳಲ್ಲಿ
ಅಬ್ಬರಿಸಿ ಉಬ್ಬರಿಸುವ ಮಗುವೇ
ಶಾಂತಿ ಶಾಂತಿ ಶಾಂತಿ:

#ಆಲಾಪಿನಿ