Wednesday, January 10, 2018

ಅರ್ಧಬಳ್ಳಿ



ಅದೊಂದು ಭಾನುವಾರ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾಗ ನಸುಕಂದು‌ಬಣ್ಣದ ಸಾಲಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟ ಮೂರು ರಟ್ಟಿನ ಡಬ್ಬಿಗಳು ಕಂಡವು. ಅರೆನಿದ್ದೆಯಲ್ಲೇ  ನಡೆಯುತ್ತ ಅವುಗಳೆದುರು ಮಂಡಿಯೂರಿ ಕುಳಿತೆ. ಒಂದೇ ಅಳತೆಯ ಆ ಡಬ್ಬಿಗಳನ್ನು ಇಣುಕಿದೆ, ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಸುತ್ತೂಕಡೆ ಟಿಕ್ಸೋ ಅಂಟಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲೊಂದು ಕಡೆ handle with care ಎಂದು ಪ್ರಿಂಟಾದ ಅಕ್ಷರಗಳಿದ್ದವು. ಏಳೆಂಟು ವರ್ಷದ ನಾನು ಅಕ್ಷರ ಜೋಡಿಸಿ ಓದಿದೆ, ಆದರೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದರೇನು ಎಂದು ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕೇಳದೆ ಸುಮ್ಮನೇ ಕುಳಿತೆ. ತಮ್ಮ ತಂಗಿಯನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿದ ಅಮ್ಮ, ಮೂರೂ ಜನಕ್ಕೆ ಬೇಗ ಬೇಗ ಹಲ್ಲುಜ್ಜಲು ಹೇಳಿ ಗ್ಲಾಸಿನೊಳಗೆ ಹಾಲು ಸಕ್ಕರೆ ತಿರುಗಿಸತೊಡಗಿದಳು. ಬೇಗ ಹಾಲು ಕುಡಿದು ಮೂರೂ ಜನ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಬಳಿ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು  ಹಾಲು ಕುಡಿಯುವಾಗ ಆಕೆ ಹೇಳಿದಳು. ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೋ ಪುಸ್ತಕದೊಳಗೆ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಅಪ್ಪಾಜಿಯ ಕಾಲನ್ನೇರಿ ಡೊಗಾಲುಮಂಡೆ ಮಾಡಿ ಮಲಗಿಕೊಂಡೆ. ತಂಗಿ ಅವರ ಹೊಟ್ಟೆಯೇರಿ ಕುಳಿತಳು. ತಮ್ಮ ಅವರ ಹೆಗಲ ಹಿಡಿದು ನಿಂತ. ಹಾಸಿಗೆ ಬಿಟ್ಟೆದ್ದಮೇಲೂ ದಿನಾ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಕಾಲ ಮೇಲೋ ತೋಳಮೇಲೋ ಹೊಟ್ಟೆ ಮೇಲೋ ಮಲಗೇಳದಿದ್ದರೆ ದಿನವೇ ಸಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ನನಗಾಗ.

ರಟ್ಟಿನ ಡಬ್ಬಿಯ ಕುತೂಹಲ ಅವತ್ತು ಹಾಯಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಲು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಆ ಡಬ್ಬಿ ಯಾಕೆ ತಂದಿದ್ದು ಎಂದು ಕೇಳಿಯೇಬಿಟ್ಟೆ. ಹೂಂ ಹೂಂ ಎನ್ನುತ್ತ ಒಂದೆರಡು ಪೇಜು ಮುಗಿಯುವ ತನಕ ಗೋಣು ಹಾಕುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು ಅಪ್ಪಾಜಿ. ಆಮೇಲೆ ಎದ್ದವರೇ ಆ ಮೂರು ಡಬ್ಬಿಗಳೆದುರು ಕುಳಿತರು. ಈಗೇನು ಮಾಡುವುದು? ಅಂದೆ. ತಮ್ಮ ತಂಗಿ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾ ಒಂದೇ ಸಮ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನ್ಯೂಸ್ ಪೇಪರ್ ತರಲು ಹೇಳಿದರು. ಇದ್ಯಾಕೆ ಅಂದೆ. ಅದಕ್ಕೂ ಸುಮ್ಮನೇ ಗೋಣು ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದರು, ನೋಡ್ತಾ ಇರು ಎಂಬಂತೆ.

ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಬಿಳಿ ಹಾಳೆಯನ್ನು ಮೂರು ತುಂಡು ಮಾಡಿ ಒಂದೊಂದನ್ನು ಒಂದೊಂದು ಡಬ್ಬಿಯ ಮೇಲೆ ಅಂಟಿಸಿದರು. ಸ್ಕೆಚ್ ಪೆನ್ ನಿಂದ ಒಂದು ಡಬ್ಬಿಯ ಮೇಲೆ ಶ್ರೀ (ಶ್ರೀದೇವಿ) ಪ್ರ(ಪ್ರಮೋದ), ಮತ್ತೊಂದರ ಮೇಲೆ ಲೀ (ಲಿಲ್ಲಿ-ಅಶ್ವಿನಿ) ಎಂದು ಬರೆದರು. ಈಗೇನು ಮಾಡ್ತೀರಿ ಅಂದೆ. ಅದಕ್ಕೂ ಗೋಣು ಹಾಕಿದರು. ಯಾವಾಗಲೂ ಇವರು ಹೀಗೇ ಮಾತೇ ಆಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಬೇಸರ ಬಂತಾದರೂ ಕಣ್ಮುಂದಿನ ಕುತೂಹಲ ಅದನ್ನು‌ ಮರೆಸಿತು. ತಂಗಿ ಅಪ್ಪಾಜಿಯ ಭುಜಕ್ಕೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದಿದ್ದಳು. ತಮ್ಮ ತೊಡೆಗೆ ಮೊಣಕೈ ಕೊಟ್ಟು ಎಲ್ಲ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಮೊದಲೇ ಮಾತನಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ. ಅಮ್ಮ, ನಮ್ಮೂವರ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ರಾಶಿ ಹಾಕಿ ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋದಳು. ಅವೆಲ್ಲ ನಾವು ನಿತ್ಯ‌ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಟ್ಟೆಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಏನು ಮಾಡ್ತೀರಿ ಅಪ್ಜಿ ಅಂದೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ನೋಡು... ಎಂದರು. ಇನ್ನೇನು ಮಾಡುವುದು? ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತೆ. ಒಂದೊಂದನ್ನೇ ಮಡಚತೊಡಗಿದರು.‌ ಮಡಚುವಾಗ ಚಡ್ಡಿ, ಪೇಟಿಕೋಟು, ಫ್ರಾಕು, ಶರ್ಟು, ಸ್ಕರ್ಟು ಹೇಗೆಲ್ಲ ಮಡಿಚಬೇಕು, ಯಾವುದನ್ನು ಮೊದಲು ಮಡಿಕೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದರು. ಆಮೇಲೆ ಎಂದು ಕೇಳಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಏನು ಕೇಳಿದರೂ ಬರೀ ಹೂಂ ಅಥವಾ ಗೋಣು ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನೆ ಚಕ್ಕಳಬಕ್ಕಳ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತೆ.

ಆ ಡಬ್ಬಿಗಳ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಹಾರ್ಡ್ ಬೋರ್ಡ್ ಕತ್ತರಿಸಿ ಡಬ್ಬಿಗಳ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಖಾನೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿದರು. ನಿನ್ನ‌ ಚಡ್ಡಿ ಪೇಟಿಕೋಟುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕೊಡು ಶ್ರೀ ಎಂದರು. ಕೊಟ್ಟೆ. ಶ್ರೀ ಎಂದು ಬರೆದ ಡಬ್ಬಿಯ ಒಂದು ಖಾನೆಯಲ್ಲಿ ಅವು ಕುಳಿತವು. ಈಗ ಸ್ಕರ್ಟ್, ಟಾಪ್, ಫ್ರಾಕ್ ಎಂದರು. ಅವು ಇನ್ನೊಂದು ಖಾನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತವು. ಅದೇ ರೀತಿ ತಮ್ಮನಿಗೂ ಹೇಳಿದರು. ತಂಗಿ‌ ಚಿಕ್ಕವಳಾದ್ದರಿಂದ ನಾನೂ ತಮ್ಮ ಅವಳ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟೆವು. ಅವರವರ ಹೆಸರಿನ ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿ ಅವರವರ ಬಟ್ಟೆಗಳು ಒಪ್ಪಾಗಿ ಕುಳಿತವು. ಅದನ್ನು ಶೆಲ್ಫಿನ ಮೇಲಿಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಬಹಳೇ ಖುಷಿಯೂ ಆಯಿತು, ಆದರೆ ಇದೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ? ಎಂದು ಕೇಳಬೇಕೆನ್ನುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, 'ಇನ್ನುಮುಂದೆ ಇವು ನಿಮ್ಮ ಡಬ್ಬಿಗಳು. ತಂತಿಯ ಮೇಲೆ ಒಣಹಾಕಿದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತಂದು ಒಂದೆಡೆ ಇಡುವುದಷ್ಟೇ ಅಮ್ಮನ ಕೆಲಸ. ಮುಂದಿನದು ನಿಮ್ಮ‌ ಕೆಲಸ' ಎಂದರು ಅಪ್ಪಾಜಿ.

ತಂಗಿ ತಮ್ಮ ಆ ಮಾತು ತಮಗಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಆಟವಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು, ಹೊಸ ಡಬ್ಬಿಯ ಮುಚ್ಚಳವನ್ನು ಹಾಕಿ ತೆಗೆದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು, ಅಂದರೆ?  ದಿನವೂ‌ ನಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆ ನಾವೇ ಮಡಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾ ಅಂದೆ. ಹೌದು, ತಂಗಿ ಚಿಕ್ಕವಳಾದ್ದರಿಂದ ಅವಳದನ್ನೂ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದರು. ಹೂಂ ಹೂಂ ಸರಿ ಎಂದು ಎಂಟು ದಿನ ಉಮೇದಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಿದೆನಾದರೂ ಕ್ರಮೇಣ ಮೈಗಳ್ಳತನ ಬೆನ್ನುಹತ್ತಿತು. ಆಗೆಲ್ಲ ಹೇಳಿಹೇಳಿ ಕೊನೆಗೆ ಅಮ್ಮನೇ ಜೋಡಿಸಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇದು ಅಪ್ಪಾಜಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗತೊಡಗಿತು. ಅವರು ಬಟ್ಟೆರಾಶಿಯನ್ನೊಮ್ಮೆ‌ ನನ್ನನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದರೆ ಸಾಕು ತಕ್ಷಣವೇ ಓಡಿಹೋಗಿ ಬಟ್ಟೆ ಆರಿಸಿಕೊಂಡು‌ ಮಡಿಚಿಡಲುತೊಡಗುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಅದ್ಯಾಕೆ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೊ? ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಕಪಾಟು, ಶೆಲ್ಫು ಇದ್ದರೂ ಈ ಡಬ್ಬಿಗಳನ್ನು ಗಂಟುಹಾಕಿದ್ದಾರೋ ಎಂದು ಮನಸಲ್ಲೇ ಬೈದುಕೊಂಡು ಬಟ್ಟೆ ಜೋಡಿಸಿಡುವಾಗ, ಡಬ್ಬಿಮೇಲಿನ ಮತ್ತದೇ 'handle with care' ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಹುಳ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗಂದರೆ ಏನು ಎಂದು ಆಗಾಗ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ ಹೊರತು ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ ಬಳಿ ಕೇಳಲು ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮುಂದೆ ದಿನಾ ಧಾರವಾಡಕ್ಕೆ ಓಡಾಡುವಾಗ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಇಂಥ ರಟ್ಟಿನ ಡಬ್ಬಿಗಳು ಮತ್ತವುಗಳ ಮೇಲೆ ಬರೆದ ಈ ವಾಕ್ಯ ಆಗಾಗ ಕಾಣುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ನಾ ಓದಿಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಮುಂದೆ ಕಾಲೇಜಿನ ಆರಂಭದ ದಿನಗಳು.  ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ ಮದುವೆ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವದ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಧಾರವಾಡದ ಸೂಪರ್ ಮಾರ್ಕೆಟ್ ಗೆ ಹೋದೆ. ಎಡಬಲ ಬದಿಯ ಹೂವಿನಂಗಡಿ ದಾಟಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗ ಬಲಬದಿಗೆ ಗಾಜಿನ ಸಾಮಾನುಗಳ ಅಂಗಡಿ ಇತ್ತು. ಅದರ ಮುಂದೆ ನಿಂತು, ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಏನು ಗಿಫ್ಟ್ ಕೊಡುವುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಗಿಫ್ಟ್ ಕೊಡಬೇಕು ಎಂಬ ಖುಷಿಯಲ್ಲೇ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಬೈದರೆ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಭಯವೂ ಇತ್ತು.

ಆಗ ಕಾಲೇಜಿನಿಂದ ಬಂದವಳೇ ಸಂಗೀತ ಕ್ಲಾಸ್ ಹೇಳಿಕೊಡುವ ಪರಿಪಾಠವಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೆನಾದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಬಳಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಹಣವಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ಬಂದ ಹಣವನ್ನು ಅನಿವಾರ್ಯ ಎಂದು ಬಂದ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ‌. ಗೆಳತಿಯರೆಲ್ಲರ ಪರವಾಗಿ ಕ್ಯಾಂಟೀನಿಗೇ ಹೆಚ್ಚುಪಾಲು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ವಯಸ್ಸಾದ ಭಿಕ್ಷುಕರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸ್ವಲ್ಪ ಪಾಲು ಸಲ್ಲುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗೇ ಮನೆಯವರ, ಸ್ನೇಹಿತೆಯರ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಗಿಫ್ಟ್ ಕೊಡುವ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೂ ಅದಾಗುತ್ತಿತ್ತು.. ಗಾಜಿನಂಗಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತು, ಏನು ಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಒಂದು‌ಕ್ಷಣ ಹೇಯ್! ಅಂದಿದ್ದು, ಗ್ಲಾಸುಗಳ ಮೈಮೇಲೆ ಎಂಬೋಸ್ಡ್ ಆದ ಅರ್ಧಬಳ್ಳಿಯೊಂದು!

ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಗ್ಲಾಸುಗಳು ನನಗ್ಯಾಕೋ ಅಷ್ಟು ಇಷ್ಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತವು ಹಳೆಯವಾಗಿದ್ದವು. ಆ ಗ್ಲಾಸಿನೊಳಗೆ ಜ್ಯೂಸ್ ಹಾಕಿದಾಗ, ಒಳಗೆಂಥ ಜ್ಯೂಸ್ ಇದೆ ಅದೆಷ್ಟು ತಿಳಿಯಾಗಿದೆ, ದಟ್ಟವಾಗಿದೆ, ಯಾವ ಬಣ್ಣದ್ದಿದೆ, ಜಾರೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು‌ಬಂದ ಹಣ್ಣಿನ ಎಸಳುಗಳು ಹೇಗೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ಗುಂಪು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ, ಕೆಲವು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ, ಇನ್ನೂ‌ಹಲವು ಜೋಡಿಯಾಗಿ ಹೆಣೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ, ಗುಳ್ಳೆಗಳು ಹೇಗೆ ಏಳುತ್ತೇಳುತ್ತಲೇ ಮಾಯವಾಗುತ್ತವೆ, ಬೀಜಗಳೇನಾದರೂ ಇದ್ದರೆ ಅವು ತಳ ಹಿಡಿದು ಹೇಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಲು ಆ ಗ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಆ ಗ್ಲಾಸುಗಳ ಮೈಸುತ್ತ ಕೆಂಪುಬಣ್ಣದ ಸೂರ್ಯಂದಿರು ಮತ್ತವರ ಕೆಳಗೆ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ ಬಳ್ಳಿ ಎಲೆಯಾಕಾರದ ಚಿತ್ತಾರವಿತ್ತು. ಗ್ಲಾಸಿನೊಳಗಿನ ವಿದ್ಯಮಾನವನ್ನು ನೋಡಲು ಆ ಸೂರ್ಯ, ಎಲೆ, ಬಳ್ಳಿ ಬಿಡುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಹೀಗಾಗಿ ಎಷ್ಟೋ ದಿನ ಜ್ಯೂಸು ಕುಡಿಯುವ ಉತ್ಸಾಹವೇ ಹೊರಟುಹೋಗಿತ್ತು.

ಈಗ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಮದುವೆ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಈ ಗ್ಲಾಸುಗಳು ಬೇಕೇಬೇಕು ಎನ್ನಿಸಿದವು. ಅದರಲ್ಲೂ ಬಣ್ಣವಿಲ್ಲದ, ಅರ್ಧಬಳ್ಳಿಯ ಆ ಎಂಬೋಸ್ಡ್ ಚಿತ್ತಾರ ಮತ್ತು ಇಡೀ ಗ್ಲಾಸಿನ ಪಾರದರ್ಶಕಗುಣ ಬಹಳೇ ಆಕರ್ಷಿಸಿತು. ಇರುವ ಐದು ಜನಕ್ಕೆ ಆರು ಗ್ಲಾಸು ಸಾಕೆನ್ನಿಸಿ ಪ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ ತೊಡೆಯ ಮೇಲೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೆ. ಹಾಗೇ ಆ ರಟ್ಟಿನಡಬ್ಬ ತಿರುಗಿಸಿ ನೋಡುವಾಗ ಮತ್ತದೇ 'handle with care!' ಬಾಲ್ಯದ ರಟ್ಟಿನ ಡಬ್ಬಿ ಮತ್ತು ಇದೇ ವಕ್ಕಣೆಯ ಅರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಆಗಾಗ ಹುಡುಕಾಟ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಆ ಗ್ಲಾಸುಗಳನ್ನು ಎದೆಗವಚಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತೆ. ಬಸ್ಸಿನ ರಶ್ಶು, ಬ್ರೇಕಿಗೆ ಕೋಪಬಂದರೂ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಸ್ಟಾಪು‌ ಬಂದು ಇನ್ನೇನು ಎದ್ದುನಿಲ್ಲಬೇಕು, ದೊಡ್ಡ ಬುಟ್ಟಿ ಹೊತ್ತ ಮುದುಕಿಯೊಬ್ಬಳು ಬ್ರೇಕಿಗೆ ಜೋಲಿತಪ್ಪಿ ನನಗೇ ಒರಗಿಕೊಂಡಳು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕಥೆ!

ಮನೆಗೆ‌ ಬಂದು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ನನ್ನ ನೆಲಕೋಣೆಗೆ ಹೋಗಿ ರಟ್ಟಿನ ಡಬ್ಬಿ ತೆಗೆದು ನೋಡಿದರೆ, ಒಂದು ಗ್ಲಾಸ್ ಸೀಳಿತ್ತು. ದುಃಖ ಉಕ್ಕಿಬಂದರೂ ಏನೂ ಆಗಿಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ, ಆ ಡಬ್ಬಿಯನ್ನು ಮಂಚದ ಕೆಳಗೆ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟೆ. ಮಾರನೇ ದಿನ ಮೊದಲ ಕ್ಲಾಸ್ ಬಂಕ್ ಮಾಡಿ ಸೂಪರ್ ಮಾರ್ಕೆಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗಿ ಇನ್ನೊಂದು ಗ್ಲಾಸ್ ತಂದು, ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ‌ ಬಂದೆ‌. ಸಂಜೆ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಗಿಫ್ಟ್ ಕೊಟ್ಟು, ಮೆಲ್ಲಗೆ ಬೈಸಿಕೊಂಡೆ, ಯಾಕೆ ಸುಮ್ಮನೇ ಖರ್ಚು ಅಂತೆಲ್ಲ...

ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲ ಆ ಬಸ್ಸು, ರಶ್ಶು, ಮುದುಕಿ ಮತ್ತು ಸೀಳಿದ ಗ್ಲಾಸು ಪದೇಪದೆ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಬಂದು ಕಾಡತೊಡಗಿತು. ನಾನದೆಷ್ಟೇ ಜೋಪಾನವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಹೀಗಾಯಿತಲ್ಲ? ಇನ್ನೂ ಹೇಗಿರಬೇಕಿತ್ತು? ಪಾಪ ಆ ಮುದುಕಿಯದೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಛೆ ನಾನೇ‌ ಎಚ್ಚರ ವಹಿಸಬೇಕಿತ್ತು ಎಂದು ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯ ತನಕ ಚಡಪಡಿಸಿದೆ. ಸೀಳಿಕೊಂಡ ಗ್ಲಾಸು ಸುಮ್ಮನೇ ಬೇರೊಂದು ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿತ್ತು. ಎಸೆಯಲೂ ಆಗದ, ಉಪಯೋಗಿಸಲೂ ಆಗದ ಆ ಗ್ಲಾಸ್ ಅನ್ನು ಆಗಾಗ ನೋಡಿ ಹಾಗೇ ಇಡುತ್ತಿದ್ದೆ‌. ಪಾಪ ಅದರದೇನು ತಪ್ಪು? ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ... ಅದರ ಮೈಮೇಲಿನ ಎಂಬೋಸ್ಡ್ ಬಳ್ಳಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಷಿಸುತ್ತಾ.

ಇದೆಲ್ಲವೂ ಆಗಾಗ ನೆನಪಾಗುವುದು ಮಗಳ ಬಟ್ಟೆ ರಂಪಾಟದಿಂದ. ಮೂರ್ಹೊತ್ತೂ ತನ್ನದೇ ಆಯ್ಕೆ ಮತ್ತು ದಿನವೂ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ ಎಂದು ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿಯುವ ಇವಳಿಗೆ ಏನಪ್ಪಾ ಮಾಡೋದು? ಹೇಗಪ್ಪಾ ತಿಳಿಸಿ ಹೇಳೋದು? ಎಂದು ಕಂಗಾಲಾಗಿ, ಕೂಗಾಡಿ, ಕೊನೆಗೆ ರಮಿಸಿದರೂ ಕೇಳದಿದ್ದಾಗ ಕೈಯೂ ಮೇಲೇರತೊಡಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅದೇ ಕೈಯನ್ನು ಥಣ್ಣಗೆ ಕೈಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ... ಅದೇ ಆ ರಟ್ಟಿನ ಡಬ್ಬಿಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಒಕ್ಕಣೆ.

2 comments:

sunaath said...

ಶ್ರೀದೇವಿ,
ನಿಮ್ಮ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಓದುವಾಗ, ಇಷ್ಟು involvement ಆಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ, ಇವು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರಿನಲ್ಲಿಯೇ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮ ಅನುಭವಗಳೇ ಎನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ನಿಮ್ಮ ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ ನಿಮ್ಮನ್ನು handle with care ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, handle with wisdom ಎಂದೂ ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಲೋಕಾನುಭವದ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಪಾಠ!

ಆಲಾಪಿನಿ said...

ಎಂಥ ದೊಡ್ಡ ಮಾತು ಹೇಳಿದಿರಿ! ಧನ್ಯವಾದ :)