Thursday, January 11, 2018

ನಿಲ್ಲು ಕಾಲವೇ ನಿಲ್ಲು



‘ಚೆಂದ-ಚಾಲಿನೂ ಬೇಕು. ಹಣಾನೂ ಬೇಕು, ಬಲಾನೂ ಬೇಕು. ಈ ಬದಲಾವಣೆ ಅನ್ನೋದು ನಮ್ ನಮ್ ಮನೆಗಳಿಂದ್ಲೇ ಆಗಬೇಕು. ಮೊದಲು ನಾವು ಉದ್ಧಾರ ಆಗಬೇಕು. ಆಮೇಲೆ ಓಣಿ ಊರು ಕೇರಿ. ಮುಂದಿನ ವರ್ಷದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಾ ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನ ರ್ಯಾಂಪ್ ಏರಿಸೇ ಏರಸ್ತೀನಿ. ಯಾ ನನ ಮಗ ಅಡ್ಡ ಬಂದ್ರೂ ನಾ ಕೇಳಂಗಿಲ್ಲ…’’
ಮಾಲಿಕಾ ಆ ಕಮ್ಯೂನಿಟಿ ಹಾಲ್ ಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗ, ಮೈ ಪಿಟಿಪಿಟಿ ಎನ್ನುವಂಥ ಟಾಪ್ ಮತ್ತು ಜೀನ್ಸ್  ಧರಿಸಿದ ನಲವತ್ತರ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳೊಬ್ಬಳು ಟೇಬಲ್  ಕುಟ್ಟಿ ಕುಟ್ಟಿ ಇಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಏದುಸಿರು ಬರುತ್ತಿದ್ದರೂ  ಎಡೆಬಿಡದೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳೊಬ್ಬರು ಗ್ಲಾಸಿಗೆ ನೀರು ಬಗ್ಗಿಸಿ ಕೊಟ್ಟಳು. ಉಳಿದವರೆಲ್ಲರೂ ಬಿಟ್ಟ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದಿಬ್ಬರು ದಂಗಾಗಿ ಬಾಯಿಗೆ ದುಪಟ್ಟಾ ಅಡ್ಡ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಇನ್ನೊಂದಿಬ್ಬರು ಗೋಡೆಯನ್ನೋ, ತಿರುಗುವ ಫ್ಯಾನನ್ನೋ ನೋಡುತ್ತ  ಕತ್ತಿಗೆ ವ್ಯಾಯಾಮ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಾಲಿಕಾ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕುರ್ಚಿಯೊಂದರ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಆ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ಟೇಬಲ್ ಕುಟ್ಟುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಮುಂದೆ ಬಂದು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಸನ್ನೆ ಮಾಡಿದಳು. ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ಮಾಲಿಕಾ ಕುಳಿತಲ್ಲಿಂದಲೇ ಮರುಸನ್ನೆ ಮಾಡಿದಳು. ಹಾಂ ನೀವೇವೋ ಡಿಸೈನ್ ಮಾಡ್ತೀರಂತೆ, ನನ್ ಮಗಳ ಕಾಸ್ಟ್ಯೂಮ್ ನೀವೇ ಮಾಡಿಕೊಡೋದು ಮತ್ತೆ. ಈಗ್ಲೇ ಹೇಳಿದೀನಿ ಎಂದು ಹಕ್ಕಿನಿಂದ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಳು, ಸದ್ಯ ಟೇಬಲ್ ಕುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ.. ಮಾಲಿಕಾ ಮುಟ್ಟಿಗೆ ಬಿಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡವಳೇ, ಮುಖದ ಮೇಲೆ ನಗು ತಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಏನೋನೆಪ ಹೇಳಿ  ಆ ಮೀಟಿಂಗ್ನಿಂದ ಎದ್ದುಬಂದು ಮನೆ ಸೇರಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು.    

ಈ ಏರಿಯಾಗೆ ಮಾಲಿಕಾ ಬಂದು ವರ್ಷವಾದರೂ ಕಾಲೊನಿಯ ಈ ಲೇಡೀಸ್ ಟೀಮ್ ಸೇರಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಆರೋಪ ಆಗಾಗ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಅಷ್ಟೊಂದು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾಲೊನಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸವಾಗಿದ್ದೀವಿ ಎಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನಮಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮವಿಲ್ಲ. ಸದಸ್ಯರಾಗಬೇಕಾ? ಸರಿ ಇಷ್ಟು ಹಣ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ ರಸೀತಿ ಹರಿದು ಕೊಡಿ. ಆದರೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೂ ಒತ್ತಾಯಿಸುವ ಹಾಗಿಲ್ಲವಷ್ಟೇ ಎನ್ನುವುದು ಅವಳ ಇರಾದೆ.. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ತನಗಿರುವ ಡೆಡ್‍ಲೈನ್‍ ವರ್ಕ್‍ಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಥವಕ್ಕೆಲ್ಲ ಸಮಯವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಕಾಲು ಮನೆಯೊಳಗಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸದಾ ಹೊರಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಮೊನ್ನೆ ಶುಕ್ರವಾರ ಒಂದಿಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಮನೆತನಕ ಬಂದು ಖುದ್ದಾಗಿ ಕರೆದು ನಾಳಿನ ಮೀಟಿಂಗ್ ಅಟೆಂಡ್ ಮಾಡಲೇಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡಾಗ ಅವರ ಕರೆಗೆ ಇಲ್ಲವೆನ್ನಲಾಗದೆ ಮಾಲಿಕಾ ಈ ತಲೆನೋವು ತಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಳು..

ಅದೇ ಇಲ್ಲ, ಆಗಲ್ಲ ಎಂದು ಖಂಡತುಂಡವಾಗಿ ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕಲಿತಿದ್ದರೆ ಹೀಗೆ ತಲೆನೋವು ಬರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ತಪ್ಪುತ್ತಿತ್ತೇನೋ. ಇದುವರೆಗೂ ಹೀಗೆ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವುದನ್ನು ಕಲಿಯಲಾರದ್ದಕ್ಕೇ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆಗಿದ್ದು ತಾನೆ? ಎಂದು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಮಲಗಲು ಯತ್ನಿಸಿದಷ್ಟೂ ಆ  ಟೇಬಲ್ ಕುಟ್ಟಿ ಕುಟ್ಟಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ಮಾತುಗಳು ಕಾಡಿಕಾಡಿಡುತ್ತಿದ್ದವು. ರಾತ್ರಿ ಸಾರಂಗ್ ಅದೆಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಬಂದು ಮಲಗಿದ್ದನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಎಚ್ಚರವಾದಾಗಲೇ ತಾನು ಊಟ ಮಾಡದಿರುವುದು ಆಕೆಗೆ ಅರಿವಾಗಿದ್ದು. ಎದ್ದೇಳಲೂ ಆಗದೆ, ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅವನ ಎಡಗೈ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಹಣೆಯ ಮೇಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಮಲಗಿದನೆಂದರೆ ಸತ್ತಂತೇ ಎಂದು ನಿದ್ರಿಸುವ ಸಾರಂಗನಿಗೆ ಇದ್ಯಾವುದೂ ಅರಿವಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾರಾದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ತಲೆ ಒತ್ತಿದರೆ ಸಾಕು ಎಂಬಂತೆ ಒದ್ದಾಡಿ ಹೋಗಿದ್ದಳು ಮಾಲಿಕಾ.

ಬೆಳಗಿನ ಐದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೇನು ಜೋಂಪು ಹತ್ತಬೇಕು. ಸಾರಂಗ್ ಹಾಲ್ನಲ್ಲಿ ಟಿವಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಜೋರಾಗಿ ವಾಲ್ಯೂಮ್ ಕೊಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಒಂದಲ್ಲ ಎರಡಲ್ಲ ಸತತ ಹದಿನಾಲ್ಕು ವರ್ಷದಿಂದಲೂ ಇದು ಹೀಗೇ. ಈಗ ಹೇಳಿದರೆ ಟಿವಿ ಬಾಯಿ ಬಂದ್ ಆದೀತೇ? ಎಂದುಕೊಂಡು ತಾನೂ ಎದ್ದು ಅಂಗಳದ ಆರಾಮ್ ಚೇಯರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಳು. ಚಳಿಯಲ್ಲೂ ಆ ಹೊರಗಿನ ಗಾಳಿ ಹಾಯೆನಿಸಿತ್ತು. ಹೂತಲ್ಲೇ ಹುಗಿದುಕೊಂಡು ಒಂಟಿಕಾಲಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಓಣಿಗೆ ಹಳದಿಬೆಳಕ ಹಾಸುವ ಲೈಟುಕಂಬ, ಪೇಪರ್-ಹಾಲಿನ ಹುಡುಗರ ಟ್ರಿಣ್ ಟ್ರಿಣ್, ಹೋಳುಮಗ್ಗಲು ಮಲಗಿದ ಮಗುವಿನಂತೆ ಕಂಡ ತನ್ನದೇ ಟೂ ವ್ಹೀಲರ್, ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಹಿತ್ತಲಿನಿಂದ ಸುತಿಹಿಡಿದ ನಲ್ಲಿಯ ಲಯ, ಡಬಡಬ ಪಾತ್ರೆಗಳ ಮಧ್ಯೆಯೂ ಎಲ್ಲಾ ಹಿತವೇ ಎನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಸಾರಂಗ್ ಐದೇ ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ಆಕೆ ಪಕ್ಕ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುವತನಕ.

'’ಆ ಹೊಗೆ ದೂಳು ಕುಡೀತಾ ಸಂದಿಗೊಂದಿಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಡ್ಕೊಂಡು ಊರು ಉಸಾಬರಿ ಮಾಡೋವಾಗೆಲ್ಲ ನಿನಗೆ ತಲೆನೋವು ಬರಲ್ಲ, ಸುಸ್ತೂ ಆಗಲ್ಲ. ಬೇಕಾದ್ದು ಸಿಗೋತನ ಮೂರುನಾಲ್ಕು ತಾಸು ತಿರಗೋವಾಗ ನಿನಗೇನೂ ಆಗ್ತಿರಲ್ಲ. ಅದ್ಯಾವಳೋ, ಅದ್ಯಾವನೋ ಅಲ್ಲಿ ರ್ಯಾಂಪ್ ಮೇಲೆ  ನಡೆದು ಕಿರೀಟ ತೊಟ್ ಮೇರೀತಾರಂತೆ ಈಕೆ ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಮೆರಸ್ತಾಳಂತೆ… ಜನ ಎಲ್ಲ ಚಪ್ಪಾಳೆ ಹೊಡೀತಾರಂತೆ. ಇವಳ ಆತ್ಮ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕುಣಿಯತ್ತಂತೆ. ಅದೆಷ್ಟ್ ಕುಣೀತೀಯೋ ಕುಣಿಯೇ ನೋಡ್ತೀನಿ ನಾನೂ… ಮನೆಯಲ್ಲೊಂದು ಢಣಢಣ ಘಂಟೆ. ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡಿನಿಂದ ಶೂ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಕತ್ತಲಲ್ಲೇ ಒಮ್ಮೆ ಕೆಕ್ಕರಿಸಿ ನೋಡಿ ಜಾಗಿಂಗ್ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟ.

ತನ್ನ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್‍ ಡೆಡ್‍ಲೈನಿನ ನೆನಪಾಗಿದ್ದೇ ಮಾಲಿಕಾ ಒಳಬಂದು ಲ್ಯಾಪ್‍ಟಾಪ್ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತಳು. ತಾನು ಡಿಸೈನ್ ಮಾಡುವ ಹುಡುಗಿಯರ ಮೈಬಣ್ಣವನ್ನು, ಮೈಮಾಟವನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣುಮುಂದೆ ತಂದುಕೊಂಡು ಅವರಿಗೆ ಒಪ್ಪುವಂಥ ಕಲರ್ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ವಸ್ತ್ರ ವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡತೊಡಗಿದಳು. ಇನ್ನೇನು ಫೈನಲ್ ಟಚ್ ಕೊಟ್ಟರೆ ಮುಗಿದೇಹೋಯಿತು ಎನ್ನುವಾಗ ಗಡಿಯಾರ ನೋಡಿದಳು. ಆರೂವರೆ, ಚಹಾ ಮಾಡಿಡಲೇಬೇಕು ಎಂದು ಅಡುಗೆಮನೆಗೆ ಓಡಿದಳು. ಗೇಟಿನ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಯೇ ಮುಂಬಾಗಿಲ ತೆರೆದು ಓಡಿ ಬಂದು ಉಕ್ಕುವ ಚಹಾ ಊದಿಊದಿ ಒಲೆ ಸಣ್ಣ ಮಾಡಿದಳು. ತಕ್ಷಣವೇ ಕಪ್‍ಗೆ ಚಹಾ ಸುರಿದು ಟ್ರೇಯೊಂದಿಗೆ ಬಾಲ್ಕನಿಗೆ ಬಂದರೆ ಸಾರಂಗ ಬಾತ್‍ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ. ಹೀಗಾಗಿ ಅದರ ಮೇಲೊಂದು ಪ್ಲೇಟು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ವಾಪಸ್ ಕೋಣೆಗೆ ಬರುವ ಸಣ್ಣ ಅವಧಿಯಲ್ಲೇ ಸಾರಂಗ್‍ ಎದುರಾದ. ಚಹಾ ಎಂದ. ಟೀಪಾಯಿ ತೋರಿಸಿ ಒಳಬಂದು ಲ್ಯಾಪ್‍ಟಾಪ್‍ ತೊಡೆಮೇಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕುಳಿತಳು. ಜೇನುಬಣ್ಣ ಆ ಚಿಕ್ಕಹುಡುಗಿಗೆ ಒಪ್ಪುತ್ತದೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಆ ಬಣ್ಣದ ಮೇಲೆ ಟೂಲ್ ತಂದುಕೊಂಡಳು. ಆ ಬಣ್ಣ ಅವಳನ್ನು ಕಳೆದವಾರ ಸೇತುವೆಯ ಕೆಳಗಿನ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿತು.

ಸಂಜೆ ಐದರ ಸೂರ್ಯ. ಕೆಳಗೆ ಸೇತುವೆಯ ಕೆಳಗೆ ಹರಿವ ನೀರು. ನಟ್ಟನಡುವಿನ ಕರೀಕಲ್ಲಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಆ ನಾಲ್ಕು ಹುಡುಗಿಯರು. ಆಗಷ್ಟೇ ಹರೆಯ ಚಿಗಿತಂತಿತ್ತು. ಅಲ್ಯೂಮಿನಿಯಂ ಬುಟ್ಟಿಯೊಳಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅದೇನೇನೋ ಮಾತನಾಡಿಕೊಂಡು ನಗುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಸಂಜೆಗಾಳಿಗೆ ಅವರ ಕೆಂಚಗೂದಲು ಜೊಂಪೆಜೊಂಪೆಯಾಗಿ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದವು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಹಾಲಿನ ನಾಲ್ಕೈದು ಕ್ಯಾನುಗಳನ್ನು ಆ ಹೊಳೆನೀರಿನಲ್ಲಿ ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳಲೆಂದು ಅವರಿಗಿಂತ ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ದೊಡ್ಡ ವಯಸ್ಸಿನ ಮೂರು ಹುಡುಗರೂ ಇದ್ದರು. ಆಗಾಗ ಗೂಳಿಗಳಂತೆ ಕಾದಾಟಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತ, ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕೇಕೆ ಹಾಕುತ್ತ ಕ್ಯಾನು ತೊಳೆಯುವ ರಭಸಕ್ಕೆ ನೀರು ಚಿಮ್ಮಿ, ಆ ಚಿಮ್ಮುವಿಕೆಯ ಹನಿಹನಿಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ  ಮರಿಸೂರ್ಯಂದಿರು ನಕ್ಕು ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಮಾಯಕವನ್ನೆಲ್ಲ ತನ್ನ ಕ್ಯಾಮೆರಾದಲ್ಲಿ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲಿಂದಲೇ ಸೆರೆ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು ಮಾಲಿಕಾ.

ಇಂದಿನ ಖುಷಿಗಿಷ್ಟು ಸಾಕು ಎಂದು ಕೊರಳಿನಿಂದ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ತೆಗೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ, “ಸೋಪಿನ ಪುಡಿ ಬೇಕಾ?’’ ಎಂದು ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ಕೂಗಿದ. ಯಾರಿಗವ ಕರೆದಿದ್ದು ಎಂದು ತಿಳಿಯದೆ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡರು ಆ ಹುಡುಗಿಯರು. ಬೇಕಾ? ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಕೂಗಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬಳು ಬೇಕು ಎಂದು ಕೂಗಿದಳು. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಾ ಎಂದು ಕೂಗು ಹಾಕಿದ. ಒಮ್ಮೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ತನ್ನ ಅಕ್ಕಂದಿರನ್ನು ನೋಡಿದ ಆ ಹುಡುಗಿ, ಅವರ ಸಮ್ಮತಿಯನ್ನೂ ನಿರೀಕ್ಷಿಸದೆ, ಸಣ್ಣಸಣ್ಣ ಜಾರುಗಲ್ಲುಗಳನ್ನು ದಾಟಿಕೊಂಡು ಆ ಹುಡುಗನಿದ್ದಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಳು. ಆಳ ಕಡಿಮೆ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಹರಿವೂ ಕಡಿಮೆ ಇತ್ತು. ಆ ಹುಡುಗಿ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯಂದಿರು ಕುಣಿಯತೊಡಗಿದರು. ಆ ಹುಡುಗಿ ಬಲಗೈ ಚಾಚಿನಿಂತಳು. ಬೇಕೆಂದರೆ ಮುಂದೆ ಬರಬೇಕು ಎಂದ. ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ನಿಂತಳು. ಆಗ ಅವನೂ ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಬಂದ. ತಗೋ ಎಂದು ಅವನು ಕಿಸೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪೊಟ್ಟಣದಿಂದ ಸೋಪಿನ ಪುಡಿ ಕೊಟ್ಟ. ಇಬ್ಬರ ಒದ್ದೆಗೈಯನ್ನು ಆ ಸೋಪುಪುಡಿ ಕ್ಷಣ ಬೆಚ್ಚ ಮಾಡಿತು. ಆ ಹುಡುಗಿ ಮರಳಿ ತಾನು ಒಗೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಲ್ಲಿನ ಬಳಿ ವಾಪಾಸು ಬಂದಾಗ ಅರ್ಧ ಸೋಪುಪುಡಿ ಕರಗಿಯೇ ಹೋಗಿತ್ತು. ಉಳಿದ ಮೂರೂ ಜನ ಅವಳ ಕೈಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು ಒಂದಿಷ್ಟು ಸೋಪುಕಣಗಳನ್ನು ಕೈಗಂಟಿಸಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮತಮ್ಮ ಕಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲಿದ್ದ ಬಟ್ಟೆಗಳ ಮೇಲೆ ಸವರಿ, ಬಿಡುಬೀಸಿನಿಂದ ಬಟ್ಟೆ ಎತ್ತಿ ಒಗೆಯತೊಡಗಿದರು. ಕೆಂಪೇರಿದ್ದ ಸೂರ್ಯ ಈಗ ಇವರ ಮುಖವೇರಿದ್ದ.

ಆ ಹುಡುಗರು ಕ್ಯಾನುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಸೈಕಲ್ಲು ಬಿಡುವಾಗ, ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬ… ನೊರೆ ಬಂತಾ? ಎಂದ. ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಗೋಣು ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದರು ಆ ಹುಡುಗಿಯರು. ನಾಳೆ ಜಾಸ್ತಿ ಸೋಪು ಪುಡಿ ತರುತ್ತೇವೆ ಬರುತ್ತೀರಿ ತಾನೇ? ಎಂದ. ನಾಲ್ಕೂ ಹುಡುಗಿಯರು ಮುಖಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಹೂಂ ಎಂದು ಕೈ ಎತ್ತಿದರು. ಹುಡುಗರ ಸೈಕಲ್ಲು ತುಳಿತಕ್ಕೆ ಗಾಲಿಗಳೊಳಗಿನ ತಂತಿಗಳು ತಮ್ಮನ್ನೇ ತಾವು ಮಬ್ಬುಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡವು. ಇತ್ತ ಹುಡುಗಿಯರು ಬಟ್ಟೆ ಹಿಂಡಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಹೊಳೆಯ ಮೀನುಗಳೆಲ್ಲ  ಪಾದಗಳಿಗೆ ಕಚಗುಳಿಯಿಟ್ಟವು. ಅವರ ಥಾ ಥೈ ನೋಡುತ್ತ ಅಷ್ಟೂ ಹೊತ್ತು ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಮರೆತ ಮಾಲಿಕಾಳ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗೆ ಭರಪೂರ ಭೋಜವಾಗಿತ್ತು.

“ಆ ಮೂಲೇಲಿ ಕಟ್ಟಿದ ಜೇಡ ಹರ್ಕೊಂಡ್ ಬಿದ್ದು ವಾರ ಆಯ್ತು. ಫ್ರೂಟ್ ಬಾಸ್ಕೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಒಂದ್ ಬಾಳೆಹಣ್ ಕಪ್ಪಗಾಗಿ ಎಷ್ಟ್ ದಿನ ಆಯ್ತೋ? ಶೂ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ನಲ್ಲಿ ಬೇಡಾದ್ ಚಪ್ಪಲಿ ತೆಗೆದಿಡು ಅಂತ ತಿಂಗಳಿಂದ ಹೇಳಿಹೇಳಿ ನನಗೇ ಅಸಹ್ಯ ಬಂತು. ನಿನ್ನೆ ಬೆಳಗ್ಗೆಯಿಂದ ಟೀಪಾಯ್ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದ ಪೇಪರ್ ಹಾಗೆ ಇದೆ. ಇದೆಯಲ್ಲ ಆ ಮೊಬೈಲ್ ಲ್ಯಾಪ್‍ಟಾಪ್ ಅದೇ ನಿನಗೆ ಸರ್ವಸ್ವ. ಅದ್ರೊಂದಿಗೇ ಜೀವನ ಮಾಡು. ಇದ್ದ ಮಗಳೊಬ್ಬಳನ್ನ ರೆಸಿಡೆನ್ಶಿಯಲ್ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದ ನಿನಗೆ ಮನೆ ಯಾಕೆ ಬೇಕು? ಗಂಡ ಯಾಕೆ ಬೇಕು?” ಸಾರಂಗ್‍ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮುಖ ಕೆಂಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಢಣಢಣಢಣ…

ಜಾಗಿಂಗ್ ಮುಗಿಸಿ ಬಂದವನಿಗೆ ಟೀ ಕಪ್ ಕೈಗೆ ಕೊಡದೆ ಟೀಪಾಯ್ ಮೇಲಿಟ್ಟು, ಕೋಣೆಗೆ ಓಡಿ ಲ್ಯಾಪ್‍ಟಾಪ್ ಎತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದರ ಮಹಾಪ್ರಸಾದವಿದು! ಎಂದು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಪ್ರೌಢಳಾಗಿದ್ದಳು ಮಾಲಿಕಾ. ಇನ್ನೇನು ಸ್ವಲ್ಪ ಫೈನ್ ಟ್ಯೂನ್ ಮಾಡಿ ಮೇಲ್ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರೆ ಮುಗಿಯಿತು. ಎಂಟುಗಂಟೆಗೆಲ್ಲಾ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗುವ ಗೆಳತಿ ಸರಸ್ವತಿ, ಬಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಆ ಬೂಟಿಕ್‍ನ ಹೇಮಂತ್‍ ಗೆ ತಲುಪಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ತಾನು ಅಡುಗೆ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಹತ್ತಕ್ಕೆಲ್ಲ ಅವನ ಬೂಟಿಕ್ ತಲುಪುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆ ಡಿಸೈನ್‍ ಅನ್ನು ಅವ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿ ಅಂದಾಜಿಸಿರುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಎದುರಾಬದುರು ಕೂತು ವಿವರಿಸಿದರೆ ಅವನ ಪಾಡಿಗೆ ಅವನು ಕೆಲಸ ಶುರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕುತ್ತ ಕುಳಿತವಳಿಗೆ ಸಾರಂಗ್ ನ ಢಣಢಣ ನರಮ್ಮಾಗಿಸಿತ್ತು.

ಪ್ಲೇಟಿಗೆ ತಿಂಡಿ ಹಾಕಿ, ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟು, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನೀರಿಟ್ಟು ಉಪಚರಿಸಲು ಸಮಯ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೇನಾದರೂ ಬದಲಾವಣೆ ಉಂಟೆ?  ಎಂದುಕೊಂಡು, ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ತಿಂಡಿ, ಹಣ್ಣು, ನೀರು ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟು ಅಡುಗೆಮನೆಗೆ ವಾಪಾಸಾದಳು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನಕ್ಕೆ ಪುಲಾವ್ ಮಾಡಿದರಾಯಿತೆಂದು ಬಟಾಣಿ ಸುಲಿಯುತ್ತ, ಹಾಗೇ ಬಂದ ಮೇಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸುವಾಗ ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಮೇಸೇಜ್ ಪಾಪ್ ಅಪ್ ಆಯಿತು. ಈ ಅಮ್ಮನೋ ಈಗೀಗ ಹುಡುಗಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ, ಯಾವುದೋ ಫಾರ್ವರ್ಡ್ ಇಮೇಜ್ ಕಳಿಸಿರುತ್ತಾಳೆ ನಂತರ ನೋಡಿದರಾಯಿತೆಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಥಟ್ಟನೆ ಆ ಇಮೇಜ್ ಡೌನ್‍ಲೋಡ್ ಆಗಿಯೇಬಿಟ್ಟಿತು. ಅರ್ರೆ ಇದು ತನ್ನ ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿ! ಫೋಟೋಶಾಪ್ ನಲ್ಲಿ ಟಚಪ್ ಕೊಟ್ಟು, ಫೈನ್‍ ಟ್ಯೂನ್ ಹಂತದಲ್ಲಿದ್ದ  ಎರಡು ಫೋಟೋಗಳು ಅವಾಗಿದ್ದವು. ಇದರಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ಸೆಲೆಕ್ಟ್ ಮಾಡು, ಫ್ರೇಮ್ ಹಾಕಿಸಬೇಕು ಅಂತ ನಿನ್ನ ತಂದೆ ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಮೆಸೇಜ್ ಕೂಡ ಇತ್ತು. ಓಕೆ ಎಂದು ರಿಪ್ಲೈ ಮಾಡಿ ಸುಮ್ಮನೇ ಬಟಾಣಿ ಸುಲಿಯುತ್ತಿದ್ದವಳಿಗೆ ತವರುಮನೆ, ರಜಾದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ತಾಯಿ ನೆನಪಾದಳು.

ಅಜ್ಜಿ ತನಗೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಬಡಿಸಿಟ್ಟು, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಎಳೆ ಈರುಳ್ಳಿ, ಮೆಂತ್ಯೆ, ಮೂಲಂಗಿ, ಹಕ್ಕರಕಿ ಸೊಪ್ಪನ್ನು ಸೋಸುತ್ತ, ಅದರೊಳಗೆ ಉಳಿದ ಹನಿನೀರನ್ನು ತೊಡೆಯ ಮೇಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಮೆತ್ತಗಿನ  ಕಾಟನ್ ಬಟ್ಟೆಗೆ ಒರೆಸುತ್ತ ಎಳೆಎಳೆ ಸೊಪ್ಪನ್ನು ತಟ್ಟೆಯೊಳಗಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹಾಗೇ ಹಸಿ ಕಡಲೆಕಾಳೋ, ಶೇಂಗಾನೋ, ಬಟಾಣಿಯನ್ನೋ ಸುಲಿದು ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಇಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಈರುಳ್ಳಿ ಖಾರವೆಂದರೂ ಕೇಳದೆ, ಅದರ ಹೊಟ್ಟೆಮಧ್ಯದ ಎಸಳನ್ನಷ್ಟೇ ಬಿಡಿಸಿ, ಇದಷ್ಟೇ ತಿಂದು ನೋಡು ಎಂಥ ಸಿಹಿ ಗೊತ್ತಾ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತ, ತಿನ್ನುವಾಗ ತನ್ನ ಮುಖ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು, ಮತ್ತು ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮೊಸರು, ಪಲ್ಯ, ಚಟ್ನಿಗಳನ್ನು ಚಪಾತಿ ರೊಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಗ್ಹೇಗೆ ಕಾಂಬಿನೇಷನ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತಿಂದರೆ ಅದರ ರುಚಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಹಗೂರಕ್ಕೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಎದುರಿಗೊಂದು ಪ್ಲೇಟಿನೊಳಗೆ ಎರಡು ಚಪಾತಿ ತುಣುಕುಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅದರ ಮೇಲೊಂದು ಪ್ಲೇಟು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು  ಗಾಳಿಗೆ ಚಪಾತಿ ತೇವ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದೆಂಬ ಕಾಳಜಿಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ತನಗಂಟಿಕೊಂಡೇ ಕೂತಿರುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಮಾಲಿಕಾಗೆ ನೆನಪಾಗಿ ಮನಸ್ಸು ಮೆತ್ತಗಾಯಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಧಡಾರ್ ಎಂದು ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಶಬ್ದದ ಅರಿವಾಗಿ, ತಾನಿನ್ನೊಬ್ಬಳೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಉಸಿರೆಳೆದುಕೊಂಡು ಕ್ಯಾರೆಟ್‍ನ ಹೊರಮೈಯನ್ನು ಮೂರುನಾಲ್ಕು ಸೆಕೆಂಡಿನೊಳಗೆ ತರಿದು, ಮುಂದಿನ ಐದಾರು ಸೆಕೆಂಡಿನೊಳಗೆ ಚಿಕ್ಕಚಿಕ್ಕ ಹೋಳುಗಳನ್ನಾಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಳು ಮಾಲಿಕಾ.

ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಬೂಟಿಕ್ ನ ಹೇಮಂತ್ ಕಾಲ್ ಮಾಡೇಬಿಟ್ಟ. ಅವನೊಬ್ಬ ಹುಚ್ಚ! ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಹಿಹಿ ಎಂದುಕೊಂಡು ಕಾಲ್ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಇನ್ನೇನು ಬಟ್ಟೆ ತಲುಪಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲು ತಾನೆ? ಎಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಆರ್ಡರ್ ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ ತಾನು? ಅವ ಮಾತ್ರ ಸಣ್ಣಸಣ್ಣದಕ್ಕೂ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ ವರದಿ ಒಪ್ಪಿಸುವುದನ್ನು, ಡೌಟು ಕೇಳುವುದನ್ನು ಬಿಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ದೊಡ್ಡ ಶನಿಮಹಾಶಯ, ಆದರೂ ಒಳ್ಲೇ ಕೆಲಸಗಾರ ಅವನೊಬ್ಬ! ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಕಾಲ್ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡಿದಳು. “ಮ್ಯಾಡಮ್‍ಜಿ, ಸರಸ್ವತಿ ಮ್ಯಾಡಮ್‍ ಬಟ್ಟೆ ಕೊಟ್ಟು ಹೋದರು. ನಾನು ನಿಮ್ ಮೇಲ್ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಕೆಲ ಡಿಸೈನುಗಳು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ನೀವೊಮ್ಮೆ ಬಂದರೆ ಸರಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ’ ಎಂದು ಅವ ಹೇಳುವ ಮಾಮೂಲಿವರಸೆಯನ್ನು ಅಂದಾಜಿಸಿದ್ದ ಮಾಲಿಕಾ, ಕಿವಿಯಿಂದ ಆರೇಳು ಇಂಚು ದೂರವೇ ಫೋನ್ ಹಿಡಿದು ಹೂಂ ಹೂಂ ಬರುವೆ ಎಂದು ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಸಮಾಧಾನ ನಟಿಸಿ ಮಾತು ಮುಗಿಸಿದಳು.

ಪಟಪಟನೆ ಮಿಕ್ಕ ತರಕಾರಿ ಕತ್ತರಿಸಿ, ವಗ್ಗರಣೆ ಹಾಕಿ, ಉಪ್ಪು-ಖಾರ-ಮಸಾಲೆ ಪದಾರ್ಥ ಕಡಿಮೆಯೇ ಹಾಕಿ, ಒಂದು ಅಳತೆ ಅಕ್ಕಿಗೆ ಎರಡು ನೀರು ಮತ್ತು ಒಂದು ಅಳತೆ ಹಾಲು ಸೇರಿಸಿ ಕುಕ್ಕರಿನ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕೋಣೆಯೊಳಗಿನ ಕನ್ನಡಿ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು. ರಾಯತಕ್ಕೆ ಸವತೆಕಾಯಿಯನ್ನು ಫ್ರಿಡ್ಜಿನಿಂದ ಹೊರಗಿಟ್ಟವಳೇ ಕೋಣೆಯ ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತಳು. ನಿಂತಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಐದು ನಿಮಿಷ ಜಾಗ್ ಮಾಡಿದವಳೇ, ಹತ್ತು ಸೆಕೆಂಡ್ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು ತನ್ನನ್ನೇ ತಾ ನೋಡಿಕೊಂಡಳು ಮಾಲಿಕಾ,  ಯಾಕ್ ಬೇಕಿತ್ತು ಇದೆಲ್ಲ ನಿನಗೆ? ಸುಮ್ಮನೆ ಶಾಪಿಂಗ್, ಸಿನೆಮಾ, ಕಿಟ್ಟಿಪಾರ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಗಂಡ ಕೊಡಿಸಿದ ವಸ್ತ ಒಡವೆ ತೊಟ್ಟು, ಸಂಬಂಧಿಕರೆಲ್ಲರ ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿಸುತ್ತ, ಗಂಡನ ಅಂತಸ್ತು ಮೆರೆಸಿದ್ದರೆ  ಎಂಥಾ ಚೆಂದವಿರುತ್ತಿತ್ತು ನಿನ್ನ ಸಂಸಾರ? ಎಂದುಕೊಂಡು ಮುಂದಿನ ಎಕ್ಸ್‍ರ್ಸೈಝ್ ಗೆ ತೊಡಗಿದಳು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ನಚಿಕೇತ್ ಮುಖರ್ಜಿಯ ಕಾಲ್ ಬಂದಿತು. ಇನ್ನೇನು? ಕಾಸ್ಟ್ಯೂಮ್, ಗ್ರೂಮಿಂಗ್ ಎಲ್ಲ ರೆಡಿ ತಾನೆ? ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ ಎಂದುಕೊಂಡು, ಏದುಸಿರುಬಿಡುತ್ತಲೇ ಹೆಲೋ ಎಂದಳು. “ಹಾಯ್ ಮಾಲಿಕಾ, ನಮ್ಮ ಬಾಸ್ ತುಂಬಾ ಇಂಪ್ರೆಸ್ ಆಗಿದ್ದಾರೆ ನೀನು ತೆಗೆದ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ನೋಡಿ. ಆ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನೊಮ್ಮೆ ಅವರು ನೋಡಬೇಕಂತೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಕರೆತರಬಹುದಾ ಆಫೀಸಿಗೆ?’ ಎಂದ. ಛೆ! ಆ ಎಂ.ಜಿ ರೋಡಿನ ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಫಳಫಳ ಆಫೀಸಿನೊಳಗೆ ಕೊಳಗೇರಿಯ ಹರಕುಮುರುಕಿನೊಳಗಿರುವ ಈ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹಾಗಾಗೇ ಕರೆತಂದರೆ ಅಷ್ಟೇ! ಸನ್ನಿವೇಶ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ, ಹೇಯ್ ಇಲ್ಲ ನಚಿಕೇತ್, ಗ್ರೂಮಿಂಗ್ ಆಗದ ಹೊರತು ಅವರನ್ನು ಹಾಗೆಲ್ಲ ಆಫೀಸಿಗೆ ಕರೆತರಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಎರಡು ದಿನ ಸಮಯ ಕೊಡು ಎಂದು ಹೇಳಿ ಫೋನಿಟ್ಟಳು.

ಕಳೆದವಾರ ಸಂಜೆ ಐದರ ಹೊಂಬೆಳಕಲ್ಲಿ ತಾನು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿದ  ಆ ಹುಡುಗಿಯರ ಫೋಟೋಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಲಿಕಾ ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕಿಗೆ ಅಪ್ಲೋಡ್ ಮಾಡಿದ್ದರ ಪರಿಣಾಮ ಹೀಗೆ ಒಂದು ಆಕಾರ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಮೈಮೇಲೆ ನೆಟ್ಟಗಿನ ಬಟ್ಟೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಮುಖಕ್ಕೆ ಯಾವ ಮೇಕಪ್ಪಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವರ ಕಣ್ಣೊಳಗಿನ ಹೊಳಪು, ಮುಖದೊಳಗಿನ ತಾಜಾತನ, ಸಹಜ ಮುಖಭಾವಕ್ಕೆ ಬೆಳಗಾಗುವುದರೊಳಗೆ ಸಾವಿರಾರು ಲೈಕ್ಸು ಕಮೆಂಟುಗಳು ಬಂದು ನೂರಾರು ಶೇರ್‍ ಹೊಂದಿದ್ದವು. ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿದ ‘ಜಸ್ಟ್‍ ಬ್ರೀದ್‍’ ಲೀಡಿಂಗ್‍ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮ್ಯಾಗಝೀನ್‍ ಒಂದರ ಸೀನಿಯರ್ ಫೋಟೋ ಜರ್ನಲಿಸ್ಟ್‍ ತಾನು ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮುಖಪುಟಕ್ಕಾಗಿ ಫೋಟೋ ಶೂಟ್ ಮಾಡುವುದಾಗಿ ಫೇಸ್‍ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲೇ ಘೋಷಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಇದೆಲ್ಲದರಿಂದ ಪುಳಕಿತಗೊಂಡ ಮಾಲಿಕಾ, ತನ್ನ ಆರ್ಡರ್‍ಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು, ಈ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಫೋಟೋಶೂಟ್‍ ಗಾಗಿ ತಯಾರಿ ನಡೆಸತೊಡಗಿದ್ದಳು.

ಸ್ಪಾಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ ಸಂಜೆ ಅಪಾಯಿಂಟ್‍ಮೆಂಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು. ಗ್ರೂಮ್ ಆದ ಹುಡುಗಿಯರು ಮತ್ತು ತಾನು ವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದ ಕಾಸ್ಟ್ಯೂಮ್‍ ನಲ್ಲಿ ಅವರು ಹೇಗೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೋ? ಎಂಬುದನ್ನು ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲೇ ಖುಷಿಪಡುತ್ತಿದ್ದವಳಿಗೆ ಬಾಗಿಲು ಬಡಿದ ಸದ್ದು. ಪಕ್ಕದ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣು ಹೋಯಿತು. ಸಾರಂಗನ ಮೊಬೈಲ್ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡೇ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದಳು. ತನ್ನ ಮತ್ತು ಅವನ ಮುಖದ ಮಧ್ಯೆ ತೆರೆದ ಬಾಗಿಲು ಇತ್ತು. ಅವಳ ಕೈಯಿಂದ ಅವ ಮೊಬೈಲ್ ಇಸಿದುಕೊಂಡು ಗೇಟ್‍ ಧಡ್‍ ಎನ್ನಿಸಿ, ಧಡಧಡನೆ ಮೆಟ್ಟಿಳಿದು ಹೊರಟುಹೋದ.

ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿದವಳೇ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ದಿವಾನಾ  ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಳು. ಬರೊಬ್ಬರಿ ಹದಿನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ಮದುವೆಯಾಗಿ. ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ತನಕವೂ ಮಾಲಿಕಾ, ತನ್ನ ಬಿಡುವಿಲ್ಲದ ಕೆಲಸಗಳ ಮಧ್ಯೆಯೂ ಅವನ ಊಟದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದು ಉಪಚರಿಸುವುದನ್ನು ಒಂದು ವ್ರತದಂತೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದಳು. ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ ಎದುರಿಗೆ ಟಿವಿ ಆನ್ ಆಗಿರದೇ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ತುತ್ತೇ ಇಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೋ ಫೈಟಿಂಗ್ ಸೀನ್, ಕಾರ್ ರೇಸ್ ಅಥವಾ ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಯೊಂದು ಬೇಟೆಯಾಡುವುದನ್ನೋ, ಬೇಟೆಯಾಡಿದ್ದನ್ನು ಹರಿದ್ಹರಿದು ತಿನ್ನುವುದನ್ನೋ ನೋಡುತ್ತ ಮೈಮರೆತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಲ ತಾನು ಆತನ ಮೈಗಂಟಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡರೂ ಮತ್ತೂ ಟಿವಿ ವಾಲ್ಯೂಮ್ ಜೋರು ಮಾಡಿ ತೊಡೆ ಕುಣಿಸುತ್ತ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ.  ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹಸಿ ತರಕಾರಿಯೂ ಸೊಪ್ಪೂ ಇದೆ. ಅಥವಾ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಟ್‍ ಹಾಗೇ ಇದೆ. ತಟ್ಟೆಯ ಚಪಾತಿ ಒಣಗುತ್ತಿವೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಹೇಳಿಹೇಳಿ ಕೊನೆಗೆ ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು ಆಕೆ.. ಇನ್ನೇನು ಎರಡು ಪೀಸ್‍ ಚಪಾತಿಗೆ ಈ ಪಲ್ಯ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಅವನಿಗೆ. ಈಗ ಹಾಕಿದ ಸಾರು ಅನ್ನಕ್ಕೆ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಮೊಸರು ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಅವನಿಗೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಅಂದಾಜಿಸಿದ ಆಕೆ, ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಸಲ, ಬೇಕಾದ ಪದಾರ್ಥವನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳಿದರೂ ಆಂ? ಊಂಹೂ ಬೇಡ ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳಿ ಮತ್ತೂ ಟಿವಿ ವಾಲ್ಯೂಮ್ ಜೋರು ಮಾಡಿ ಮಗ್ನನಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಾರಂಗ. ಮಗಳು ಬಿಲಾವಲಿ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೂ ಇದೇ ಹಾಡು. ಈಗಲೂ ಇದೇ ಪಾಡು. ಅಂತಃಕರಣ, ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ಸುರಿದರೂ ಒಂದು ಕಿರುನೋಟ, ಒಂದು ಭರವಸೆಯ ಮಾತು, ಒಂದು ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಸ್ಪರ್ಷಕ್ಕೆ ಕಾದೂ ಕಾದೂ ಮಾಲಿಕಾ ಕಲ್ಲಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಳು.

ಢಣಢಣ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಬೆಳೆಯುವ ಮಗುವಿಗೆ ಇದು ನುಗ್ಗಾಗಿಸುವುದು ಬೇಡವೆಂದುಕೊಂಡು ಎಷ್ಟು ತಡೆದುಕೊಂಡರೂ ನಿರುಪಾಯಳಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮೇಲಾಗಿ, ಅತ್ತೆ ಹೆಣ್ಣು ಹಡೆದೆ ಎಂದು ದೂರದಿಂದಲೇ  ದೂರುತ್ತ  ತನ್ನ ಮೊಮ್ಮಗು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಮರೆತು ಒರಟಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ  ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ  ರೆಸಿಡೆನ್ಶಿಯಲ್‍ ಶಾಲೆಯ ಮೊರೆ ಹೋಗಿದ್ದಳು ಮಾಲಿಕಾ. ಸಾರಂಗನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮದುವೆ ಮೊದಲು ಫ್ಯಾಷನ್‍ ಇಂಡಸ್ಟ್ರೀಯಲ್ಲಿ ತನಗಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಹುದ್ದೆ, ಹೆಸರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಗೃಹಿಣಿಮನೋಭಾವವನ್ನು ಒತ್ತಾಯದಿಂದ ತಂದುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಳು. ಬಿಲಾವಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಬಳಿಕವಂತೂ ಪೂರ್ತಿ ಅಲ್ಲಾಡಿಹೋದಳು. ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಫ್ರೀಲಾನ್ಸ್ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್‍ಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದೂ ಅವಳಿಗೆ ದುಸ್ತರವಾಗತೊಡಗಿತು. ಆದರೂ ರಾತ್ರಿಹಗಲು ಕುಳಿತು, ಆರೋಗ್ಯದ ಹದಗೆಡಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್‍ಗಳನ್ನು ಆಕೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಗಡಿಯಾರದ ಎರಡೂ ಮುಳ್ಳುಗಳು ಹನ್ನೆರಡಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತವು. ಅದಾಗಲೇ ಕುಕ್ಕರ್, ಪ್ರೆಷರ್ ಒಮ್ಮೆ ಏನು ಎರಡು ಬಾರಿ ಕೂಗಿ ಸುಮ್ಮನಾಗಿತ್ತು. ಗ್ಯಾಸ್‍ ಉರಿ ತಗ್ಗಿಸಿ, ಆ ಒಂದು ನಿಮಿಷದ ತನಕ ವಾಟ್ಸಪ್‍ನ ಮೆಸೇಜ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡತೊಡಗಿದಳು ಮಾಲಿಕಾ. ‘ನಮಸ್ಕಾರ ಮೇಡಮ್, ಕೊಳಗೇರಿಯ ನಾಲ್ಕು ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ನೀವು ವಸ್ತ್ರವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಹಾಗೇ ನೀವೇ ಅವರನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ್ದಾಗಿಯೂ ತಿಳಿದು ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ನಮ್ಮ ಎಡಿಟರ್ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ, ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಇಂಟರ್ವ್ಯೂ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ. ಯಾವಾಗ ಮನೆಗೆ ಬರಲಿ’ ಎಂಬ ಸಂದೇಶವಿತ್ತು. ಮಾಲಿಕಾ, “ಸಂತೋಷ. ಈವತ್ತು ಸಾಧ್ಯವಾಗದು. ಎರಡು ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ನಾನೇ ಕಾಲ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಹಾಗೆ ಆ ಹುಡುಗಿಯರಿದ್ದ ಗುಡಿಸಲುಗಳಿಗೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತೇನೆ’’ ಎಂದು ಖುಷಿಯಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು. ಕುಕ್ಕರಿನಿಂದ ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಪರಿಮಳ ಬಂದಂತಾಗಿ, ಗ್ಯಾಸ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಳು.

ಕಡುಗೇಸರಿಯ ಮೇಲೆ ಕಪ್ಪು ಕಲಂಕಾರಿ ಪ್ರಿಂಟ್‍ ಇರುವ ಬ್ಲೌಸ್‍ ಗೆ ಕಪ್ಪು ಟೆಸ್ಸಾರ್ ಸಿಲ್ಕ್ ಸೀರೆ ಉಟ್ಟರೆ ಹೇಗೆ? ಅದಕ್ಕೆ ಟೆರ್ರಾಕೋಟಾದ ಆಭರಣ ಧರಿಸಿ, ಹಣೆಯ ಮೇಲೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಕುಂಕುಮ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡರೆ ಚೆಂದ ಮತ್ತು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಕಂಡೇನಲ್ಲವೆ? ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಕ್ಯಾಮೆರಾಕ್ಕೆ ಕಡುಬಣ್ಣದ ದಿರಿಸುಗಳೇ ಒಪ್ಪುತ್ತವೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸಿ  ಖುಷಿಪಟ್ಟುಕೊಂಡಳು ಮಾಲಿಕಾ. ಎದ್ದವಳೇ ತನ್ನ ವಾರ್ಡ್‍ರೋಬಿನಿಂದ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಟೆಸ್ಸಾರ್ ಸೀರೆಯನ್ನು ಇಸ್ತ್ರಿಗೆ ಕೊಡಲೆಂದು ಹೊರತೆಗೆದಿಟ್ಟಳು. ಮಾಡೆಲ್ ಆಗಬೇಕೆಂದರೆ, ಚಂದ-ಚಾಲಿ-ಹಣ-ಬಲ ಬೇಕು ಎಂದಿದ್ದಳಲ್ಲವೆ? ಕೊಳಗೇರಿಯ ಆ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳೇನು ಪಾಪ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ? ಈ ಚಂದಗಿಂದದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನೇ ಮತ್ತು ಮಾಡೆಲ್ ಆಗುವ ದಿಕ್ಕುದೆಸೆಯನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಿಬಿಡ್ತೀನಿ! ಎಂದು ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನೊಮ್ಮೆ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಜೋರು ಉಸಿರೆಳೆದುಕೊಂಡಳು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹಾರುಹುಳುವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ ಹಲ್ಲಿಯೊಂದು ಆಯತಪ್ಪಿ ಗೋಡೆಯಿಂದ ನೇರ ಸೀರೆಯ ಮೇಲೇ ಬಿದ್ದಿತು. ಚುಚು ಎಂದು ಓಡಿಸಲು ನೋಡಿದರೂ ಆ ಹಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಬಿಟ್ಟು ಕದಲಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಪೊರಕೆ ತರಲೆಂದು ಹೊರಗೆ ಹೋದವಳ ಮುಂದೆ ಹತ್ತಾರು ಲೋಗೋಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಅವಳನ್ನು ಮುಗಿಬಿದ್ದಂತಾದವು. ಉಣ್ಣಲು ಉಡಲು ಗತಿಯಿಲ್ಲದ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ಮಾಡೆಲಿಂಗ್‍ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತಿರುವ ನಿಮಗೆ ಅಭಿನಂದನೆ ಎಂದು ಕೆಲ ದನಿಗಳು ಹಾರೈಸಿದವು. ಒಂದು ತಾಸಿನೊಳಗೆ ಓಬಿ ವ್ಯಾನೊಂದು ಬಂದು ಆ ಹುಡುಗಿಯರಿದ್ದ ಗುಡಿಸಲಿನ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತಿತು. ಟಿವಿಗೆಂದೇ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಸಮಾಜಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು, ಮಹಿಳಾ ಚಿಂತಕರು, ಲಾಯರುಗಳು, ಮನಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು, ಫ್ಯಾಷನ್ ಲೋಕದ ದಿಗ್ಗಜರು, ಜ್ಯೋತಿಷಿಗಳು ಸ್ಟುಡಿಯೋನಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಆ ಹುಡುಗಿಯರ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಎಳೆಎಳೆಯಾಗಿ ಊಹಿಸಿ ರಾಡಿಮಾಡಿಡತೊಡಗಿದರು. ಯಾವುದೋ ಕಂಪೆನಿಯ ರಾಯಭಾರಿಯಾಗಿ ಆ ಹುಡುಗಿಯರು ಬಿಳೀ ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ ಹೆಬ್ಬಟ್ಟು ಒತ್ತಿದರು. ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಎಲ್ಲಾ ಲೋಗೋ, ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳೆಲ್ಲ ಹೀರಿಕೊಂಡು, ಮಾಲಿಕಾಳನ್ನು ರಾತ್ರೋರಾತ್ರಿ ಸಮಾಜಸೇವಕಿ ಪಟ್ಟಕ್ಕೇರಿಸಿ,  ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಗಾಡಿ ಏರಿ ಹೊರಟುಬಿಟ್ಟವು. ಆಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಾಲಿಕಾಳ ಕೈಲಿದ್ದ ಪೊರಕೆ ಅವಳ ಎದೆಮಟ್ಟ ಬೆಳೆದು ಲೋಗೋನಂತೆ ನಿಂತಿತ್ತು. ಮಂಚದ ಮೇಲಿರುವ ತನ್ನ ಕಪ್ಪು ಸೀರೆಯ ಮೇಲೆ ಹುಳುಹಿಡಿದು ಕೂತ ಹಲ್ಲಿಯ ನೆನಪಾಗಿ, ಆ ‘ಲೋಗೋ’ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡವಳೇ ಕೋಣೆಗೆ ಬಂದರೆ ಹಲ್ಲಿ ಮಾಯ!

ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟಕ್ಕೆ ಬಂದ ಸಾರಂಗ್ ಪುಲಾವ್ ಬಡಿಸಿಕೊಂಡ. ಭರಭರನೇ ಸವತೆಕಾಯಿ ತುರಿದು ಮೊಸರಿಗೆ ಉಪ್ಪು ಹಾಕಿ ಕಲಿಸಿ, ಗಿರ್ಧ ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ ಸಣ್ಣಗೆ ಹೆಚ್ಚಿ ಚೂರು ಕೊತ್ತಂಬರಿ ಸೊಪ್ಪು ಉದುರಿಸಿ ಗರಗರನೆ ತಿರುಗಿಸಿ ಸಣ್ಣ ಬಟ್ಟಲಿಗೆ ಸುರಿದು ಚಮಚವಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟಳು. ಅವ ಮೊದಲ ತುತ್ತು ಬಾಯಿಗಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಇತ್ತ ಜಾಕೆಟ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ತಲೆಗೊಂದು ಕ್ಲಿಪ್ಪು ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾರಿನ ಕೀ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಮೊಬೈಲ್ ಜೇಬಿಗಿಳಿಸಿಕೊಂಡಳು, ಅಲ್ಲಿ ಟಿವಿ ಪರದೆ ಮೇಲೆ ಹುಲಿಯೊಂದು ಹರಿಣದ ಕಾಲಿಗೆ ಬಾಯಿಹಾಕಿ ಎಳೆದೇಬಿಟ್ಟಿತು. ವೋವ್ ಎಂದು ತೊಡೆತಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಸಾರಂಗ್‍ ಟಿವಿ ವಾಲ್ಯೂಮ್ ಮತ್ತಷ್ಟು ಜೋರು ಮಾಡಿದ.

ಕಾರು ಕೊಳಗೇರಿಯನ್ನು ವೇಗದಲ್ಲೇ ತಲುಪಿತು. ಗುಡಿಸಲಿನ ಮುಂದೆ ಆ ನಾಲ್ಕೂ ಹುಡುಗಿಯರು, ಊದಿನಕಡ್ಡಿ ತಿಕ್ಕುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಸಣ್ಣ ಹುಡುಗರು ಆ ಕಡ್ಡಿಗಳನ್ನು ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಹರವುವುದರಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಹುಡುಗಿಯರ ಅಮ್ಮ ದುರಗಮ್ಮ, ಒಣಗಿದ್ದ ಊದಿನಕಡ್ಡಿಗಳನ್ನು ಅಷ್ಟಷ್ಟೇ ಗಂಟುಕಟ್ಟಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸಾಲಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟ ಊದಿನಕಡ್ಡಿಯ ಕೊಳವೆಗಳೊಳಗೆ ಸಣ್ಣಸಣ್ಣ ಕೋಳಿಮರಿಗಳು ತೂರಲು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವು. ದೊಡ್ಡ ಕೋಳಿಗಳೆರಡು, ಸಂದಿಸಂದಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದೇ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತ, ಕತ್ತು ಕೊಂಕಿಸುತ್ತ, ಕಾಳುಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಏನೋ ಹೆಕ್ಕಿ ತಿಂದಂತೆ ಬಾಯಿಯಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಾಲಿಕಾಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಆ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು  ಕೈಜಾಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಹರಿದ ಲಂಗಕ್ಕೆ ಅದೇ ಕೈ ಒರೆಸಿಕೊಂಡು, ಸಂಕೋಚದಿಂದ ಹತ್ತಿರ ಬಂದರು. ಕಳೆದವಾರ ತಮ್ಮನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಇವರೇ ಅವರು ಎಂಬುದನ್ನು ಖಾತ್ರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಖುಷಿಗೊಂಡರು. ಆದರೆ ಮಾಲಿಕಾಗೆ ಅವರ ಮುಖ ನೋಡಿ ಒಳಗೊಳಗೇ ಹಿಂಡಿದಂತಾಯಿತು. ಜೇಬಿನಿಂದ ಮೊಬೈಲ್ ತೆಗೆದವಳೇ ಸ್ಪಾ ಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ ಸಂಜೆಯ ಅಪಾಯಿಂಟ್‍ಮೆಂಟ್ ಕ್ಯಾನ್ಸಲ್ ಮಾಡಿಸಿದಳು. ಕೊಳಗೇರಿಯ ಈ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಮತ್ತು ಅವರಮ್ಮನಿಗೆ ಇದೆಲ್ಲ ಅರ್ಥವಾಗದೆ ಬಿಟ್ಟಬಾಯಲ್ಲೇ ನಿಂತರು. ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀರಾ ಎಲ್ಲಾ? ಹಾಗೇ ಈಕಡೆ ಬಂದಿದ್ದೆ, ನೋಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲೆಂದು ಬಂದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕಾರನ್ನು ಮನೆದಾರಿಗೆ ತಿರುಗಿಸಿದಳು. ಅಮ್ಮ-ಮಕ್ಕಳು, ಓಣಿಮಕ್ಕಳು, ಕೋಳಿ-ಮಕ್ಕಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದವು.

ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಮಾಲಿಕಾ, ಸರಸ್ವತಿಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ, “ಸರೂ, ಈ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಯಾಕೆ ಏನು ಎಂದೆಲ್ಲ ಕೇಳಬೇಡ. ನಂತರ ಮಾತನಾಡುವೆ’’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕಾಲ್ ಕಟ್‍ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿದ ಜೇಡರ ಬಲೆ ತಾನೇ ತಾನಾಗಿ ಕಳಚಿಬಿದ್ದಿತು. ಹೀಗೇ ಬಿಟ್ಟರೆ ಇದು ತನ್ನ ಕಾಲಿಗೇ ತೊಡಕು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದುಕೊಂಡ ಮಾಲಿಕಾ  ಪೊರಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಶುಚಿಗೊಳಿಸತೊಡಗಿದಳು. ಹಾಗ್ಹಾಗೇ ಇಡೀ ಮನೆಯ ಮೂಲೆಗಳೆಲ್ಲ ಅವಳಿಗರಿವಿಲ್ಲದೇ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಂಡವು. ಚಪ್ಪಲಿ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್‍ನೊಳಗಿನ ನಾಲ್ಕು ಜೊತೆ ಬೇಡವಾದ ಚಪ್ಪಲಿಗಳು ಹೊರಬಂದು ಪ್ಲಾಸ್ಟೀಕು ಥೈಲಿ ಸೇರಿದವು. ಈ ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲೂ ಮಾಲಿಕಾ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದಳು. ಗೇಟ್‍ ಶಬ್ದದಿಂದ ಅದು ಸಾರಂಗನೇ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾದಾಗ ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತೂವರೆಯಾಗಿತ್ತು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಪುಲಾವನ್ನೇ ಬಿಸಿ ಮಾಡಿ ತಟ್ಟೆಗೆ ಬಡಿಸಿಟ್ಟಳು. ಹಾಗೇ ಅವನ ಬಳಿ ಕುಳಿತು, ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತನಾಡುವುದಿತ್ತು ಎಂದಳು. ಅವ ಚಾನೆಲ್ ಬದಲಾಯಿಸುವಾಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಫೈಟಿಂಗ್‍ ಸೀನ್‍ ಬಂದು, ಬ್ಯಾಗ್ರೌಂಡ್ ಮ್ಯೂಸಿಕ್‍ ಕಿವಿಗಪ್ಪಳಿಸಿತು. ಅವಳು ಏನೋ ಹೇಳಹೊರಟವಳು ಸುಮ್ಮನೇ ಎದ್ದು ಕೋಣೆಗೆ ಬಂದು ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಒರಗಿದಳು. ಮೇಜು ಕುಟ್ಟಿಕುಟ್ಟಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ದಢೂತಿ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳ ಮಾತುಗಳು ಚೂರಿಯಂತೆ ಇರಿಯತೊಡಗಿದವು. ಕಿವಿಯಲ್ಲೆಲ್ಲಕುಟ್ಟಿದ ಶಬ್ದ.

‘ಜಸ್ಟ್‍ ಬ್ರೀದ್‍’ನ ನಚಿಕೇತ್ ಮುಖರ್ಜಿಗೆ ಮೆಸೇಜ್ ಟೈಪಿಸತೊಡಗಿದಳು, “ದಯವಿಟ್ಟು ಕ್ಷಮಿಸಿ, ಆ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಫೋಟೋ ಶೂಟ್ ಕ್ಯಾನ್ಸಲ್ ಮಾಡಿಬಿಡಿ. ನೀವು ಕೊಟ್ಟ ಅಡ್ವಾನ್ಸ್‍ ಹಣವನ್ನು ನಾಳೆ ನಿಮ್ಮ ಅಕೌಂಟ್‍ ಗೆ ಮರಳಿಸುತ್ತೇನೆ.’’ ಮೆಸೇಜ್ ನೋಡಿದ ನಚಿಕೇತ್‍ ತಕ್ಷಣವೇ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದ. ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿಯೂ ಕಾಲ್ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡದ ಮಾಲಿಕಾ ಕೊನೆಗೆ ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಳು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಅದ್ಯಾವಾಗಲೋ ಸಾರಂಗ್ ಬಂದು ಮಲಗಿ ಗೊರಕೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಮೊಬೈಲ್ ಸ್ವಿಚ್ ಆನ್ ಮಾಡಿದವಳೇ, ಮೆಸೇಜ್ ಟೈಪಿಸತೊಡಗಿದಳು; “ಸಾರಂಗ್, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಾನು ನನ್ನ ಈ ಡಿಸೈನಿಂಗ್‍ ವೃತ್ತಿ/ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಿಂದ ನಿವೃತ್ತಳಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇಷ್ಟುದಿನ ನನ್ನಿಂದ ನಿಮಗೆ ಮತ್ತು ಬಿಲಾವಲಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗಿರಬಹುದು. ಕ್ಷಮಿಸಿ…’ ತಕ್ಷಣವೇ  ನಿದ್ದೆ ಹೋದಳು. ಸಾರಂಗ್ ಬೆಳಗ್ಗೆದ್ದಾಗ ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲಿ ಮಾಲಿಕಾ ಇಲ್ಲದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದ. ಬೇಗ ಎದ್ದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ ಈವತ್ತು ಎಂದುಕೊಂಡು ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ ಮೆಸೇಜ್ ನೋಡಿದ. ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಕುಣಿಯುವುದೊಂದು ಬಾಕಿ ಇತ್ತು ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಲಿಕಾಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಹುಡುಕಾಡತೊಡಗಿದ. ಯಾವ ಕೋಣೆಯಲ್ಲೂ ಅವಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿ ಹೋದಳೆಂದು ಹುಡುಕುತ್ತ ಹಾಲಿಗೆ ಬಂದವನಿಗೆ, ರಿಮೋಟ್‍ನ ಕೆಳಗೆ ಒಂದು ಪತ್ರ ಕಂಡಿತು. “ನನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬೇಡಿ. ಆದರೆ, ಪ್ರತೀ ತಿಂಗಳ ಮೊದಲ ಭಾನುವಾರ  ತಪ್ಪದೇ ಬಿಲಾವಲಿಯ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಜರಿರುತ್ತೇನೆ.’’

ಕೇಬಲ್‍ ನೆಟ್‍ವರ್ಕ್‍ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಟಿವಿ ಪರದೆಯೊಳಗೆ ಕಪ್ಪುಬಿಳಿ ಸಾಸಿವೆಗಳೆಲ್ಲ ಕೊತಕೊತನೆ ಕುಣಿಯುತ್ತ ಕಿವಿಗಡಚಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದವು.

***
ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ..

‘ಮೇಡಮ್, ’ಜಸ್ಟ್ ಫಾರ್ ನ್ಯೂಸ್'  ಎಂಬ ಚಾನೆಲ್ ನ ನಾವು, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸಂದರ್ಶಿಸಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಎಂಬ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಲಿಕಾಳ ಮೊಬೈಲನ್ನು ತಲುಪಿತ್ತು. ಓಕೆ ಎಂದು ರಿಪ್ಲೈ ಮಾಡಿದ ಒಂದುಗಂಟೆಯೊಳಗೆಲ್ಲ ಒಂದು ಹುಡುಗಿ ಲೋಗೊದೊಂದಿಗೆ ಒಳಬಂದಳು. ಕ್ಯಾಮೆರಾಮೆನ್‍ ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದ. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಅವರ ಕಂಪೆನಿಯ ಪರ್ಫ್ಯೂಮ್, ಊದಿನಕಡ್ಡಿ, ರೂಮ್‍ ಫ್ರೆಶ್‍ನರ್ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವಿಧ ಕೋನಗಳಿಂದ ಶೂಟ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡ. ಮಾಲಿಕಾಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡರಿಂದ ಮೂವತ್ತರ ಒಳಗಿನ ನಾಲ್ಕು ತರುಣಿಯರು ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಕಂಪೆನಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಅಭಿನಂದನೆ ಎಂದು ಲೋಗೋಹುಡುಗಿ  ಅವರಿಗೆ ಹೂಗುಚ್ಛ  ಕೊಟ್ಟಳು. ಹಳೆಯ ಫೋಟೋಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಫೈಲಿನಿಂದ ಹುಡುಕಿಸಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡಳು. ಆರಂಭದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಪೆನಿ ಹೇಗಿತ್ತು ಎಂಬ ಎಲ್ಲ ಫೋಟೋಗಳೂ ಅಲ್ಲಿದ್ದವು. ಜೊತೆಗೆ ಗುಡಿಸಿಲಿನ ಮುಂದೆ ನಿಂತ ನಾಲ್ಕು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಫೋಟೋ ಆಕೆಯ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಿತು. ಇವರು ಎಂದು… ಆ ನಾಲ್ಕೂ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಮುಖವನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿ, ಅವರೇ ಇವರು ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿ ಖುಷಿಪಟ್ಟಳು. ತನ್ನ ಸ್ಟೋರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಟ್ವಿಸ್ಟ್‍ನಿಂದ ಕುಣಿದಾಡುವಂತಾದರೂ ಆ ಲೋಗೋಹುಡುಗಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಅವರ ಪೂರ್ವಾಪರವನ್ನೆಲ್ಲ ಸಂದರ್ಶಿಸಿದಳು. ಆದರೆ ಮಾಲಿಕಾ ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವ ಗುಟ್ಟನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡದೆ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯಲ್ಲೇ ಅವರನ್ನು ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟಳು.

ಸಂಜೆಯ ವಿಶೇಷ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವಾಗಿ ಅದು ಪ್ರಸಾರಗೊಂಡಾಗ ಬುಧವಾರದ ದಿನ ಟಿಆರ್‍ಪಿಯ ಟಾಪ್‍ ಲಿಸ್ಟ್‍ನಲ್ಲಿ ‘ಜಸ್ಟ್ ಫಾರ್ ನ್ಯೂಸ್’ ಚಾನೆಲ್ ಮೇಲುಗೈ ಸಾಧಿಸಿತ್ತು. ಹತ್ತಾರು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಕಂಪೆನಿಗಳು ತಮ್ಮ ಕಂಪೆನಿಗೆ ರಾಯಭಾರಿಗಳಾಗುವಂತೆ ಕೋರಿ, ಕೇಳಿದಷ್ಟು ಹಣ ಕೊಡುವುವೆಂದು ಮುಂದೆ ಬಂದಾಗ, ಆ ನಾಲ್ವರು ಹುಡುಗಿಯರು, ತಮ್ಮ ಕೈಬರಹದಲ್ಲಿ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಬರೆದು ಫೇಸ್‍ಬುಕ್‍ ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು; ‘ನಿಮ್ಮ ಊರಿನ ಯಾವುದೇ ಕೊಳಗೇರಿಗಳ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನಾವು ಸಾಕುತ್ತೇವೆ. ಅವರವರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ಕೌಶಲಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಅವರ ಜೀವನ ರೂಪಿಸಿಕೊಡುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಮ್ಮದಾಗಿರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಸಂಪರ್ಕ ವಿಳಾಸ…'

ಲಂಡನ್ನಿನ ಹವಾನಿಯಂತ್ರಿಕ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಕುಳಿತ ಬಿಲಾವಲಿ, ಈ ಪೋಸ್ಟ್‍ಶೇರ್ ಮಾಡಿ ತನ್ನ ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೊಫೈಲಿಗೆ ಟ್ಯಾಗ್ ಮಾಡಿದ್ದಳು. ಪ್ರೌಡ್ ಆಫ್ ಯೂ ಅಮ್ಮಾಎಂಬ ವಾಕ್ಯದ ಮುಂದೆ ಮುದ್ದಾದ ಹೃದಯದ ಎಮೋಟಿಕಾನ್ ನಗುತ್ತಿತ್ತು.
    

4 comments:

sunaath said...

ಜೀವನಶೈಲಿ ಆಧುನಿಕವಾದರೂ ಸಹ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಕಾಡುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಪುರಾತನ ಕಾಲದವೇ ಆಗಿವೆ. ಇಂತಹದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ತನ್ನ mental grooveನೊಳಗಿಂದ, ತನ್ನ ಕೌಟಂಬಿಕ grooveನೊಳಗಿಂದ, ತನ್ನ social grooveನೊಳಗಿಂದ ಮುಕ್ತಳಾದ ಹಾಗು ಇನ್ನಿತರ ಕೆಲವರನ್ನು ಸಹ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿದ ಕಥಾನಕ ಹೃದ್ಯಂಗಮವಾಗಿದೆ. ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಓದಿದ ಖುಶಿ ನನ್ನದಾಯಿತು.

ಆಲಾಪಿನಿ said...

ಧನ್ಯವಾದ ಅಂಕಲ್ :)

lakshmeeshaj9 said...

ಮಾಲಿಕಾ,ರಿಷಬ್,ಬಿಲಾವಲಿ... ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ತುಸು ಹೊಸದಾದ ಹೆಸರಿನ ಪಾತ್ರಗಳುಳ್ಳ ಸುಂದರ ಕಥೆ...
ಭಾರತೀಯ ಸ್ತ್ರೀ ಎಷ್ಟೇ ಎತ್ತರದ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೇರಿದರೂ ‘ಮೇಲ್ ಇಗೋ’ ಎನ್ನುವುದು ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿ ಅವಳನ್ನು ಹಣಿಸಲು ಸದಾ ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಚ್ಯವಾಗಿ ತಿಳಿಸುವ ಕಥೆ ಒಳ್ಳೆದುಂಟು..

ಆಲಾಪಿನಿ said...

Thank u