Saturday, January 27, 2018

ಭಿನ್ನಷಡ್ಜ



ಪಾಪ ಟ್ರೀ ಕಾಲು ಮಣ್ಣೊಳಗೆ ಹೋಗ್ಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಅದಕ್ ನಡ್ಯಕ್ಕೇ ಆಗಲ್ಲ ಅಲ್ವಾಮ್ಮಾ? ಅಲ್ಲಿ ಅದ್ಕೆ ಎಷ್ಟೋಂದ್ ಬವ್ವಾ ಕಚ್ತಿರ್ತಾವಲ್ಲ? ಒಂದ್ ಕೆಲ್ಶಾ ಮಾಡಣ, ಟೆರೆಶ್ ಮೇಲೆಹತ್ತಿ ನಾವಿಬ್ರೂ ಶೇರಿ ಜೋರಾಗಿ ಟ್ರೀನ್ನಾ ಎಳದ್ಬಿಡಣ. ಆಗ, ಟ್ರೀ ಕಾಲು ಮಣ್ಣಿಂದ ಬಂದ್ಬಿಡತ್ತೆ, ಅದಕ್ ಆರಾಮ್ ಅನ್ಶತ್ತೆ. ಬವ್ವಾ ಕಚ್ಚಿದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ ಡೆಟಾಲ್ ಹಾಕೋಣ. ಆಮೇಲೆ ಆಯಿಂಟ್ಮೆಂಟ್ ಹಚ್ಚೋಣ. ಶಾಫ್ಟ್ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಹಾಕಿ ನಮ್ಮನೇಲೆ ಇಟ್ಕೊಂಬಿಡಣ. ಅವತ್ತೊಂದಿನ ಮಳೆ‌ ಬಂತಲ್ಲಾ ಆಗ ಎಷ್ಟ್ ಜೋರ್ ನಡಗ್ತಿತ್ ಗೊತ್ತಾಮ್ಮಾ? ಮತ್ತೆಜೋರಾಗ್ ಗಾಳಿ ಬೀಶಿತ್ತಲ್ಲ ಆಗ ಎಲೇಲ್ಲಾ ಹೆಂಗ್ ಉದ್ರಿ ಹೋಗಿತ್ ಗೊತ್ತಾಮ್ಮಾ? ಪಾಪ ಅದೆಷ್ಟ್ ಗಾಯ ಆಗಿರಬೇಕಲ್ಲ ಮೈತುಂಬಾ. ಮತ್ತೆ… ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ ಟ್ರೀಗೆ ದೊಡ್ಆಯಿಂಟ್ಮೆಂಟ್ ಬೇಕಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿ ಶಿಗುತ್ತೆ? ನನ್ಹತ್ರ ಶೊಲ್ಪೇ ಇದೆ. ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡ ಆಯಿಂಟ್ಮೆಂಟ್ ಬೇಕದಕ್ಕೆ, ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ…


ಲಯ ರೂಪಿತಾ ತನ್ನೆರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನೆತ್ತಿ ಅಗಲಗೊಳಿಸುತ್ತ, ಪುಟ್ಟ ಸ್ಟೂಲಿನ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ನಿಂತಳು. ಆರೇಳು ಸೆಕೆಂಡುಗಳ ನಂತರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಕುರ್ಚಿ ಮೇಲೆಯೂ ಹತ್ತಿ ಮತ್ತೆ ಕೈಗಳನ್ನು ಇಷ್ಟಗಲ ಮಾಡಿದಳು. ತುಂಬಾ ಅಂದ್ರೆ ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡ ಆಯಿಂಟ್ಮೆಂಟ್ ಎಂದು ತನ್ನಮ್ಮನಿಗೆ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ತಾನು ಸಫಲಳಾಗಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಅಸಮಾಧಾನದಲ್ಲೇ ಧಪ್‍ ಎಂದು ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಜಿಗಿದಳು. ತಾಸಿನಿಂದ ಆರಾಮ್ ಕುರ್ಚಿಗಾತು ಸುಸ್ತಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಚೈತ್ರಗೌರಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕಿಬ್ಬೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ನೋವಸೆಳಕು ಹೆಚ್ಚಿ ನರಳತೊಡಗಿದಳು. ಮುಚ್ಚಿದ ಕಣ್ಣುಗಳ ಕೋಣೆಯೊಳಗಿಂದ ಬೂದುಬಣ್ಣದ ಸಣ್ಣಸಣ್ಣ ಪಕಳೆಗಳು ಕಪ್ಪುಆಕಾಶದೊಳಗೆ ತೂರಿಹೋದಂತಾದವು. ಅದ್ಯಾರೋ ತನ್ನ ತೊಡೆಗಳೊಳಗೆ ಕೈಹಾಕಿ ನರಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮುರುಗೆ ಹೊಡೆಸಿ ಕೆಳಮುಖವಾಗಿ ಎಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬ ಭಯಂಕರ ನೋವು ಏಳತೊಡಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪಕ್ಕದ ಟೇಬಲ್ಲಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಬಿಸಿನೀರಚೀಲವನ್ನು ಕಿಬ್ಬೊಟ್ಟೆ ಮೇಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡಳು. ಮುಖ ಕಿವುಚಿದ ಜೋರಿಗೆ ಹುಬ್ಬುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಎದ್ದ ಸಣ್ಣಸಣ್ಣ ನೆರಿಗೆಗಳಿಗೆ ಬಲ ಬಂದು, ಹಣೆಬೊಟ್ಟು ಪೂರಾ ಅಂಟುಗೇಡಿಯಾಗಿ ಅವಳ ಎದೆಸೀಳಿನೊಳಗೆ ಬಂದು ಬಿದ್ದಿತು. ಹಣೆಗಳಿಂದ ಸಾಸಿವೆಯಾಕಾರದ ಸಣ್ಣಸಣ್ಣ ಬೆವರಸಾಲುಗಳೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಗಂಟಲು ನೀರು ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಭುಜ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿ ಜೋತುಬಿದ್ದ ಲಯ, ‘ಅಮ್ಮಾ, ಟ್ರೀ ಗೆ ಹಾರ್ಟ್ ಇರುತ್ತಾ?’ ಎಂದಳು. ಏನು ಹೇಳುವುದು? ಎಲ್ಲವೂ ಕೇಳುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಅವಳ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ತಿಳಿಹೇಳುವಷ್ಟು ತ್ರಾಣ ಈಗ ತನ್ನೊಳಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದೂ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಪಾಪ ಲಯ ತನ್ನದೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿದೆ.

ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಖಾಲಿ ಬಾಟಲಿಯೆಡೆ ಕೈತೋರೇ ತೋರುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಚೈತ್ರಗೌರಿ. ಆದರೆ ಧ್ವನಿ ಹೊರಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮಾ, ಹೇಳಮ್ಮಾ ಟ್ರೀ ಗೆ ಹಾರ್ಟ್ ಇರುತ್ತಾ? ಎಂದು ಅವಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಒಂದೇ ಸಮ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಲಯ. ಅವಳನ್ನು ತಳ್ಳಿಬಿಡುವಷ್ಟು ಕೋಪಬಂದರೂ, ಖಾಲಿ ಬಾಟಲ್‍ ಅನ್ನು ಹೇಗೋ ಕೈಗೆಟಕಿಸಿಕೊಂಡು ಮಗಳ ಕೈಗಿಟ್ಟಳು. ‘ನಂಗೆ ನೀರು ಬೇಡಾಮ್ಮಾ, ಆಗಷ್ಟೇ ಕುಡಿದೆ ತಾನೆ?’ ಎಂದು ಕೈಕೊಸರಿಕೊಂಡು ಖಾಲಿಬಾಟಲಿಯನ್ನು ಅಡುಗೆಮನೆಯ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡಿನ ಎರಡನೇ ಖಾನೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟು, ಬಾಟಲಿಯನ್ನು ಅದರ ಬಳಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿಬಂದಳು. ಮೊದಲನೇ ಖಾನೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದ ಬಾಟಲಿಗಳೊಳಗೆ ಒಂದಾದರೂ ತಂದಾಳು ಎಂದು ಚೈತ್ರಗೌರಿ ಎಣಿಸಿದರೆ, ಫ್ರಿಡ್ಜಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಗೊಂಬೆಯ ಒಂದು ಕೈ, ಮಂಚದಡಿ ಬಿದ್ದ ಅದರ ಒಂದು ಕಾಲನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡುಬಂದು, ಆಟಿಕೆಸಾಮಾನಿನ ಡಬ್ಬಿಯನ್ನು ಉರುಳಿಸಿ, ರಾಶಿಗೊಂಬೆಗಳ ನಡುವೆ ಕೈ-ಕಾಲು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಬಾರ್ಬಿಯನ್ನು ಹುಡುಕತೊಡಗಿದಳು. ಚೈತ್ರಗೌರಿ ನೋವು ತಾಳಲಾರದೆ ಕಣ್ಣುಕಿವುಚುವ ರೀತಿಗೆ ಈ ಸಲ ಅವಳ ಕಣ್ಣಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಬೂದುಬಣ್ಣದ ಕಲ್ಲುಗಳು ಸಿಡಿಸಿಡಿದು ಕತ್ತಲಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸತೊಡಗಿದವು. ಲಯಾಆಆ ನೀರು… ಎಂದು ಕೈ ಮಾಡೇಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಆದರೆ, ತನಗೆ ಬೇಡಮ್ಮಾ ಎಂದು ಕೈ ಮುಖ ತಿರುವುತ್ತಿದ್ದಳು ಲಯ.

***

ಆ ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಚೈತ್ರಗೌರಿ, ರಿಷಭನನ್ನು ಬಾತ್‍ರೂಮಿಗೆ ಕರೆದು, ಕಮೋಡಿನ ಮೇಲಿಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಸಾಧನದೊಳಗೆ ನೇರಳೆ ಗೆರೆಯೊಂದು ಮೂಡುವತನಕ ಅವನನ್ನು ತಬ್ಬಿಹಿಡಿದಿದ್ದಳು. ಯಾವಾಗ ಅದು ದಟ್ಟವಾಯಿತೋ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ರಿಷಭನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು. ಆದರೆ ರಿಷಭನ ಕೈಗಳು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೋಗಲಿ ಅವಳನ್ನು ಬಳಸಿರಲೂ ಇಲ್ಲ. ಒಳಗೊಳಗೆ ಕುಸಿದಂತಾದರೂ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ಡಾಕ್ಟರ್ ಅಪಾಯಿಂಟ್ಮೆಂಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋಣ ಎಂದಳು. ನೀನು ತೆಗೆದುಕೋ ಎಂದು ಅವ ಹೇಳಿ, ಸ್ನಾನ ತಿಂಡಿ ಮುಗಿಸಿ ಹೋದ. ಸಂಜೆ ಬೇಗ ಬರಬೇಕೆಂದು ಪದೇಪದೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದರೂ ಅವತ್ತು ತಾನು ಡೆಡ್‍ಲೈನಿನ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆಂದು ಹೇಳಿ, ದಿನಕ್ಕಿಂತ ತಡವಾಗಿಯೇ ಮನೆಗೆ ಬಂದ. ಸರಿ ಎಂದು ಮಾರನೇ ದಿನ ಅಪಾಯಿಂಟ್‍ಮೆಂಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೂ ಮತ್ತೊಂದು ಕಾರಣ. ನಾಳೆ ಹೋದರಾಯಿತು ಬಿಡು ಏನೀಗ ಎಂಬ ಅಸಡ್ಡೆ.

ಇಷ್ಟು ದಿನ ಎರಡನೇ ಮಗು ಬೇಕು ಎಂದು ಹಂಬಲಿಸಿದವನೂ ಅವನೇ. ಆದರೆ ಈಗ ಹೀಗೇಕೆ? ಎಂದು ಚಿಂತೆಗೆ ಬಿದ್ದು ಮಾರನೇ ದಿನ ತಾನೇ ಡಾಕ್ಟರ್ ಬಳಿ ಹೋಗಿಬಂದಳು. ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಸುಸ್ತು ಸಂಕಟಗಳ ನಡುವೆ ಎರಡೂವರೆ ತಿಂಗಳುಗಳೂ ಕಳೆದವು. ಅದೊಂದು ರಾತ್ರಿ ಬೇಗ ಬಂದ ರಿಷಭ್‍, ಬೇಗ ರೆಡಿಯಾಗು ನಿನಗೆ ನೈಟ್‍ ಬೈಕ್ ರೈಡ್‍ ಹೋಗಬೇಕೆನ್ನುವ ಆಸೆ ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ ಇತ್ತಲ್ಲವಾ ಎಂದು ಅವಸರಮಾಡಿದ. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಖುಷಿಯಾದರೂ, ಹೊಟ್ಟೆಮುಟ್ಟಿಕೊಂಡವಳೇ ಈಗ ಬೇಡ ಎಂದಳು. ಬಹಳೇ ಜೋಷ್‍ ನಲ್ಲಿದ್ದ ರಿಷಭ್ ಒತ್ತಾಯಮಾಡಿ ಮಗಳನ್ನೂ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನೂ ನೈಟ್ ರೈಡ್ ಕರೆದುಕೊಂಡ ಹೋದ. ಹೈವೇಯೆಡೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾನೆಂದರೆ, ಇದ್ಯಾವುದೋ ಸ್ಲಮ್ಮಿನಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡತಿಡ್ಡ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಏನಿದು? ಎಂದು ಅವನ ಭುಜವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ತುಸು ಆತಂಕದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಳು. ನಿಧಾನ ಓಡಿಸು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ? ಈ ರಾತ್ರಿ ಇಂಥ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೀಯಾ? ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಗೊತ್ತು ತಾನೆ ನಿನಗೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಚೈತ್ರಗೌರಿ ಕ್ರಮೇಣ ಆತಂಕದಿಂದ ಕಿರುಚತೊಡಗಿದಳು. ಸುಮ್ಮನೆ ಬಾ ಆಕಡೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಾಸ್ತಿ. ಅದಕ್ಕೇ ಒಳದಾರಿಯಿಂದ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇದೂ ಹೈವೇಗೇ ಕೂಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಿದ ರಿಷಭ್.

ಅಡ್ಡಬಂದವರಿಗೆಲ್ಲ ಹುಯ್‍ ಹುಯ್‍ ಎಂದು ಕಿರುಚುತ್ತ, ಹಾರ್ನೂ ಒತ್ತುತ್ತ, ಅಡ್ಡಾದಿಡ್ಡಿ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸುವ ಅವನ ರೀತಿಗೆ ಚೈತ್ರಗೌರಿ, ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಡು ಎಂದು ಕೂಗಿದಳು. ಓಹ್ ಸಾರಿ ಸಾರಿ ಎಂದವನೇ ಹೈವೇ ದಾರಿ ಹಿಡಿದ. ಆ ಕುಳಿರ್ಗಾಳಿಯೊಳಗೂ ಆಕೆ ಒಳಗೊಳಗೇ ಬೆವರತೊಡಗಿದಳು. ಉಸಿರು ಬಿಗಿಹಿಡಿದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಕಿಬ್ಬೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಚಳಕು ಹಿಡಿದಂತಾಗಿತ್ತು. ಬೆನ್ನಹುರಿಯೊಳಗೆ ಸಣ್ಣಗೆ ನೋವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿತು. ದಯವಿಟ್ಟು ಮನೆದಾರಿ ಹಿಡಿ ಎಂದು ಸಂಕಟದಿಂದ ರಿಷಭನಿಗೆ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿ, ಇಷ್ಟು ಬೇಗ? ಎಂದವನೇ ಮನೆಯೆಡೆ ಗಾಡಿತಿರುಗಿಸಿದ. ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಎದೆಯುರಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಊದಿಕೊಂಡಂತಾಗಿ ಕಾಲುಗಳೆಲ್ಲ ಸೆಳೆತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದವು. ಕುಂತರೂ ನಿಂತರೂ ಸಮಾಧಾನವಿಲ್ಲದಂತಾಗಿ ಬೆಳಗ್ಗೆದ್ದು ಬಾತ್‍ರೂಮಿಗೆ ಹೋದಾಗ, ಎಣಿಸಿಕೊಂಡಂತೇ ಆಗಿತ್ತು. ಡಾಕ್ಟರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಈತನಕವೂ ಹಾರ್ಟ್‍ ಬೀಟ್ ಶುರುವಾಗಿರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ? ಗರ್ಭ ಜಾರಿದ್ದು ಒಳ್ಳೆಯದೇ ಆಯಿತು ಬಿಡು ಎಂದು ಸಲೀಸಾಗಿ ಅವಳು ಹೇಳಿದ ರೀತಿಗೆ ಕಾಲು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಳಬಳ ಎನ್ನತೊಡಗಿದವು. ಬಹಳ ನೋವಾದರೆ ಈ ಮಾತ್ರೆ ತೆಗೆದುಕೋ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಫೋನಿಟ್ಟರು ಡಾಕ್ಟರ್.
 
***
ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕೋಶ ಒಡೆದು ಹನಿಹನಿಯಾಗಿ ಬಸಿಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರೂ, ರಿಷಭನಿಗೆ ಬೇಕೆಂತಲೇ ಏನೊಂದೂ ಹೇಳದ ಚೈತ್ರಗೌರಿ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು ಮಾಡಿ, ಬಾಕ್ಸಿಗೆ ಚಪಾತಿ ಪಲ್ಯ ಮಾಡಿ ಕಳಿಸಿದಳು. ಮೊಂಡಾಟ ಹಿಡಿದ ಮಗಳಿಗೆ ಒಂದೆರಡು ಏಟು ಹಾಕಿ ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನಿಸಿದಳು. ತಾನು ನೀರನ್ನಷ್ಟೇ ಕುಡಿದು ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ಕುಳಿತಳು. ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟು ಬರುವ ನೋವು ಕರುಳನ್ನು, ಕಿಬ್ಬೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಹಿಂಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರೂ, ರಿಷಭ್ ತನ್ನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಲಾಂಗ್‍ರೈಡ್‍ ಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನೆ? ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಅವಳ ನೋವನ್ನು ಹೆಚ್ಚುಮಾಡಿತು.

ಇತ್ತ ತನ್ನದೇ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿರುವ ಲಯ, ಬಾಲ್ಕನಿಯೊಳಗೆ ಬಾಗಿದ ಕಾಗದದಹೂ ಟೊಂಗೆಯ ತುದಿಯಿಂದ ಹೂ ಹರಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಜಿಗಿದೇ ಜಿಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಎಲೆಯುಳ್ಳ ಟೊಂಗೆ ಕೈಗೆ ಸಿಗುತ್ತಾದರೂ ಹೂಗಳು ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನೋಡಮ್ಮ, ಮರ ಬಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ, ನಾ ಶಣ್ಣ ಕೂಶು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಲ್ವಾ ಇದಕ್ಕೆ? ಮತ್ತೂಮತ್ತೂ ತಲೆ ಮೇಲೆಮೇಲೆ ಮಾಡ್ಕೊಂಡೇ ನಿಲ್ಲುತ್ತೆ. ಅದರ ತಲೆಗೊಂದು ಹತ್ತಾ ಮಾಡ್ಬೇಕು ನೋಡು. ಅಲ್ಲಾ… ನಂಗೆ ಹೂ ಬೇಕು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿಲ್ವಾ? ಶೊಲ್ಪ ಬಾಗ್ಬೇಕು ತಾನೆ ಅದು? ಎಂದು ಅಮ್ಮನಬಳಿ ಬಂದು ನಿಲುಕದ ಹೂ ಮತ್ತು ಬಾಗದ ಮರದ ಬಗ್ಗೆ ಕಂಪ್ಲೆಂಟ್‍ ಹೇಳಿದವಳೇ ಪುನಾ ಜಿಗಿಯತೊಡಗಿದ್ದಳು. ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಎರಡೇ ಹರಕುಹೂಗಳು ಮುಷ್ಟಿಯೊಳಗೆ ಸಿಕ್ಕು, ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಇಷ್ಟು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿ ಒಳಬಂದು, ಸಣ್ಣಸಣ್ಣ ತುಂಡು ಮಾಡಿ ಆಟಿಕೆಬಟ್ಟಲಿನೊಳಗೆ ತುಂಬಿಟ್ಟಳು. ಅಡುಗೆಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಸ್ಟ್ಯಾಂಡಿನ ಮೊದಲ ಖಾನೆಯಿಂದ ಬಾಟಲಿ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡುಬಂದು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಬಟ್ಟಲಿನೊಳಗೆ ನೀರು ಬಗ್ಗಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದಳು. ಈಗಲಾದರೂ ನೀರು ಕೊಟ್ಟಾಳು ಎಂದು ಕೈ ಚಾಚಿದವಳೇ ಚೈತ್ರಗೌರಿ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಕೆಳಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಒತ್ತಿಹಿಡಿದುಕೊಂಡಳು. ನೀರು, ನೀರು ಎಂದು ಕಿರುಚಿದಷ್ಟೂ ಗಂಟಲ ಪದರಗಳು ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದವು. ಪುಟ್ಟ ಲಯ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ಓಡಿಹೋದಳೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗಿ, ಮೈಕಸುವನ್ನೆಲ್ಲ ಹಾಕಿ ನೀರು ಪುಟ್ಟಾ… ಎಂದು ಕಿರುಚೇಬಿಟ್ಟಳು.

ಗೆಜ್ಜೆಸಪ್ಪಳ ಮಾಡುತ್ತ ಅಡುಗೆಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದಾಗ ಲಯಳ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಎಣಿಸಿದಂತೆ ನೀರಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಸ್ಟೀಲಿನ ಎರಡು ಮುಳ್ಳುಚಮಚಗಳಿದ್ದವು. ಅಯ್ಯೋ ದೇವ್ರೆ… ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಕುರ್ಚಿಯ ಕೈಗಳನ್ನೊಮ್ಮೆ ಒತ್ತಿ ಮೇಲೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಳಾದರೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಹಾಗೇ ಕುಸಿದುಬಿಟ್ಟಳು. ಒಮ್ಮೆಲೆ ಮೈತಣ್ಣಗಾದಂತೆ. ಕೈಕಾಲಶಕ್ತಿಯೆಲ್ಲ ಉಡುಗುತ್ತ ಹೋದಂತೆ. ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಯಾರೋ ಟ್ರೇಸಿಂಗ್ ಪೇಪರ್ ಅಡ್ಡಹಿಡಿದಂತೆಯೂ ಮತ್ತದನ್ನು ತಾನು ಹಿರಿದೆಸೆಯಲು ಕೈ ಮಾಡಿದಂತೆಯೂ ತನ್ನ ಕೈಗಳನ್ನು ಯಾರೋ ಹಿಂದಿಂದೆ ಹಿಡಿದೆಳೆದಂತೆಯೂ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಮಂಜಗಣ್ಣಲ್ಲೇ ಮಗಳು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದೆಲ್ಲ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಆಟಿಗೆಬಟ್ಟಲಿನೊಳಗೆ ನೀರು ಮತ್ತು ಕಾಗದದ ಹೂಚೂರನ್ನು ಹಾಕಿದ ಲಯ ಇತ್ತ ಕಲುಕುತ್ತಿರುವಂತೆಯೂ ಅಲ್ಲ ಕಲೆಸುತ್ತಿರುವಂತೆಯೂ ಅಲ್ಲ, ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕೈಯಂತೂ ಆಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಎರಡು ನಿಮಿಷಗಳ ನಂತರ, ಟಣ್‍ಟಡಾಣ್ ಅಮ್ಮಾ, ಜ್ಯೂಸ್ ರೆಡಿ! ಎಂದು ಅಮ್ಮನೆಡೆ ನೋಡಿ ನಕ್ಕಳು. ಅಮ್ಮಾ ನೀ ನೀರು ನೀರು ಅಂತಿದೀಯಾ ಆವಾಗ್ನಿಂದ. ನಂಗ್ ನೀರೆಲ್ಲ ಬೇಡಮ್ಮ, ಜ್ಯೂಸ್ ಬೇಕು. ನೋಡು ನಿಂಗೂ ನಂಗೂ ಜ್ಯೂಸ್! ಎಂದು ಚಮಚವನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮೇಲೆತ್ತಿ ಪುಳಕಿತಗೊಂಡಳು ಲಯ. ಪುಳಕ್ ಎಂದು ಚಮಚದಿಂದ ಹನಿಗಳು ಜಾರಿಬಿದ್ದವು, ಸದ್ದುಹೊರಡಿಸಲಿಲ್ಲ. ತನಗೊಂದು ಅಮ್ಮನಿಗೊಂದು ಆಟಿಕೆಗ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾಗದದ ಹೂವಿನ ಜ್ಯೂಸ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಪುಟ್ಟ ಟ್ರೇಯೊಳಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ತಗೋ ಅಮ್ಮಾ… ಎಂದು ಚೈತ್ರಗೌರಿಯ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುವುದಕ್ಕೂ, ಕುರ್ಚಿ ಬಿಟ್ಟು ನಿಲ್ಲಲು ಹೋಗಿ ಆಕೆ ಕುಸಿಯುವುದಕ್ಕೂ ಸಮ. ಗಾಬರಿಯಾದ ಲಯ, ಕೈಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇ ಕಾಗದದಹೂವಿನ ಜ್ಯೂಸೆಲ್ಲ ಅಮ್ಮನ ತೊಡೆಯ ನಡುವೆ ಬಿದ್ದು  ಹರಿದು ಹೋಯಿತು, ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕೆಂಪಗಿನ ಕಾಗದಹೂವಿನ ಚೂರುಗಳು ಮಾತ್ರ ಹಾಗೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡವು. ನೀರು ಎಂದು ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಲೇ ಹಾಗೇ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿದಳು ಚೈತ್ರಗೌರಿ. ಎದ್ದೇಳಮ್ಮಾ ಎಂದು ಅಳುತ್ತಳುತ್ತಲೇ ಭುಜ ಅಲ್ಲಾಡಿಸತೊಡಗಿತ್ತು ಪುಟ್ಟ ಕೂಸು…

***

ಅದೊಂದು ದಟ್ಟಡವಿಯ ಹಚ್ಚಹಸೀವಾಸನೆ. ಬೆಳ್ಳನೆಯ ಬೆಳಗಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಹಕ್ಕಿಪಕ್ಷಿಗಳ ಉಲಿಯೂ ಇತ್ತು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಜುಳುಜುಳು ಝರಿಯೂ ಇತ್ತು. ರೆಂಬೆಯಿಂದ ರೆಂಬೆಗೆ ಮಂಗಗಳು ಜೋಲಿಜಿಗಿತವೂ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಚೈತ್ರಗೌರಿಯ ಕಾಲುಗಳು ಮಣ್ಣೊಳಗೆ ಹೂತುಹೋಗಿವೆ.  ಕೈಗಳನ್ನು ಬಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ಕಟ್ಟಲಾಗಿದೆ. ಬೆನ್ನಿಗಾಸರೆಯಾಗಿ ನಡುವಯಸ್ಸಿನ ಮರವೊಂದರ ಬೊಡ್ಡೆ ಇದೆ. ಒಂದೇ ಗೇಣು ಹಳದೀ ವಸ್ತ್ರ ಅವಳ ಎದೆಯಭಾಗವನ್ನು ಮತ್ತು ಹೊಕ್ಕಳಿನ ಕೆಳಭಾಗವನ್ನು ಆವರಿಸಿದೆ. ಮೈಲೆಲ್ಲ ಕಪ್ಪು ಕಟ್ಟಿರುವೆಗಳು ಕಚ್ಚದೆ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ಕಟ್ಟಿರುವೆ ಅವಳ ಮುಂಗೈ ಕಚ್ಚುತ್ತ ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಕುಳಿತಿದೆ. ಬೆಳಗು ಹರಿಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ತನ್ನ ರುಂಡವನ್ನು ಚೈತ್ರಗೌರಿಯ ಮುಂಗೈಯೊಳಗೆ ತೂರಿ ಹಿಂಗಾಲುಗಳನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತೆತ್ತಿ ಹೊರಬರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಕೊನೆಗೂ ವಿಫಲಗೊಂಡು, ಅರ್ಧಗೊಂಡ ಇರುವೆ ಉರುಳಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಇಡೀರಾತ್ರಿ ತನ್ನನ್ನು ಕಚ್ಚಿದ್ದು ಇದೇ ಕಟ್ಟಿರುವೆಯೇ? ಎಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರುಬಿಟ್ಟಳು ಚೈತ್ರಗೌರಿ. ಆಗಷ್ಟೇ ಆಕೆಗೆ ಚಳಿಕಳಚಿದ ಎಳೆಬಿಸಿಲು ಮತ್ತು ರುಂಡಕಳಚಿದ ಇರುವೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ದೊರಕಿ, ಹಾಗೇ ನಿದ್ದೆ ಹೋದಳು. ಟೊಂಗೆಗಳ ಸಂದಿಯಿಂದ ತೂರಿಬಂದ ಬಿಸಿಲಕೋಲುಗಳು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮೈಮೇಲೆ ನೆಟ್ಟುನಿಂತಿದ್ದವು. ಆ ಕೋಲಕೊಳವೆಗಳೊಳಗೆ ತೇಲಾಡುವ ದೂಳಕಣಗಳು ಯಾವುದೋ ಹೊಸ ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ಅವಳೊಳಗೆ ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದವು. ಏಳಲು ನೋಡಿದರೆ, ಅದೆಷ್ಟೋ ತಿಂಗಳಿಂದ ಕೆಚ್ಚಿದ ನೂಲಿನ ಲಡಿಯಂಥ ಕೂದಲನ್ನು ಆ ಮರ ತನ್ನ ಬೇರಿಗೆ ಹೆಣಿಗೆಹಾಕಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಹಿಂಬದಿನ ನೀರಝರಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ನೀರ ಸಿಂಚನವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗೇ ದೊಡ್ಡ ಹಂಡೆಗೆ ಹನಿ ನೀರು ಬಿಟ್ಟಂತೆ ಆಗಾಗ ಆಕೆಯ ಬಾಯಿ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದವು ಅವೇ ಹನಿಗಳು. ಪಕ್ಷಿಗಳೋ, ಕೋತಿಗಳೋ ತಮ್ಮ ಮರಿಗಳಿಗೆ ಬೀಜವನ್ನೋ, ಹಣ್ಣನ್ನೋ ಹೆಕ್ಕಿಕೊಂಡು ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಇವಳ ಬಾಯಿಗೇನಾದರೂ ಅದು ಅರ್ಧಹೋಳಾಗಿ ಬಿದ್ದರೆ, ಅದೇ ಅವಳ ಊಟ. ಎರಡು-ಮೂರು ದಿನಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಆನೆಗೊಂದು ಬಾಳೆಹಣ್ಣೋ ಸೇಬನ್ನೋ ಕೊಟ್ಟಂತೆ.

ಭೂಕಂಪವೋ, ಸುನಾಮಿಯೋ ಅಪ್ಪಳಿಸಿ ತನ್ನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಒಳಗೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿಯೊಂದು ಬಂದರೆ ಸಾಕು ಎಂದುಕೊಂಡವಳು, ತಾನಿಲ್ಲಿ ಬಂದು ಬೀಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲೇ ತಳೆದಿದ್ದ ಕಾಲುದಾರಿಯೊಂದರ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಈ ದಾರಿ ಎನ್ನುವುದು ಎಂದಿಗೂ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಬೇಕಾದವರೆಲ್ಲ ಬೇಕಾದಂತೆ ನಡೆದು, ತುಳಿದು ಸವೆಸಿದಾಗಲೇ ಅದು ಕಾಲುದಾರಿ, ಕಿರುದಾರಿ, ಮುಖ್ಯದಾರಿ ಹೆದ್ದಾರಿಯಾಗುವುದು. ಹೌದು. ಎಂದೂ ಯಾವ ದಾರಿಯೂ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡೇ ಇಲ್ಲ, ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದವಳಿಗೆ ತನ್ನೆದುರಿನ ಕಾಲುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಧೊಪಧೊಪನೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಸಪ್ಪಳಗಳು ಕಿವಿಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸತೊಡಗಿದವು. ಅಚ್ಚರಿ, ಆತಂಕಗಳೆರಡೂ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಉಂಟಾಗಿ ಕತ್ತುಹೊರಳಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ; ಎತ್ತರೆತ್ತರವಿದ್ದ ಅವರ ಎದೆಯ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಒತ್ತಾಗಿ ಕಣ್ಣುಗಳಿದ್ದವು. ಮೂಗು ಮುಖದ ಮೇಲೇ ಇದ್ದರೂ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಜಾಗದಿಂದ ಕಾಗದದಹೂಗೊಂಚಲುಗಳು ಜೋತುಬಿದ್ದಿದ್ದವು. ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಟೊಂಗೆಯಂಥ ಕೈಗಳು. ಅದರೊಳಗಿನಿಂದ ಸದಾ ಸುರಿಯುವಂಥದ್ದೊಂದು ಹಸಿರು ಸೆಲೆ. ಆ ಏಳೆಂಟು ಜನರ ಪಕ್ಕೆಲಬುಗಳಿಂದಲೇ ಎರಡು ಅಡಿಗಳಷ್ಟು ಚಾಚಿಕೊಂಡ ಕತ್ತರಿಯಾಕಾರದ ಎರಡು ರೆಕ್ಕೆಗಳು. ಚೈತ್ರಗೌರಿಗೆ ತುಸು ಜೀವವೂ ಬಂದಿತು ಹಾಗೇ ಅಂಜಿಕೆಯೂ.

ಅದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಮುಂದೆ ಬಂದ. ಅದರಲ್ಲೇನಿದೆ ಎಂದು ನೋಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇಂಟೀರಿಯರ್ ಡಿಸೈನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಸ್ತುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅದರಲ್ಲಿದ್ದವು. ಆಕೆ ಖುಷಿಯಿಂದ ಏಳಲು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವಳ ಬೆನ್ನು ಹಿಡಿತದಿಂದ ತಾನಾಗೇ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ದಳದಳ ನೀರು ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು, ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಕಪ್ಪುಹೊದಿಕೆಯ ಆಯತಾಕಾರದ ವಸ್ತುವೊಂದನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದಾಗ ಅದರಿಂದ ನೀಲಿಬೆಳಕೊಂದು ತೂರಿಬಂದಿತು. ಅರೆ ಇದು ಲ್ಯಾಪ್‍ಟಾಪ್ ಎಂದು ಕೈ ಎತ್ತಿದಳು, ಬಳ್ಳಿಗಳೆಲ್ಲ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟವು. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮಣ್ಣಿನ ಹೂಜಿಯೊಂದಿಗೆ ಮುಂದೆ ಬಂದ. ಅದರಲ್ಲೇನಿರಬಹುದು ಎಂದು ಬಾಗಲು ನೋಡಿದಳು, ಮಣ್ಣು ತಾನೇತಾನಾಗಿ ಸರಿದು ಅವಳ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸಿದವು. ಅವನು ಹೂಜಿಯನ್ನು ಬಾಗಿಸಿದ. ಅವಳು ಎರಡೂ ಕೈಚಾಚಿದಳು. ಸುರಿದಷ್ಟೂ ನೀರು ಹರಿಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಚೈತ್ರಗೌರಿ ಒಂದು ಹನಿಯನ್ನೂ ಕೆಳಬೀಳಿಸದೆ ನೀರು ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು.

***

ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲಿಳಿದು, ನಿತ್ರಾಣಗೊಂಡ ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಲಯನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಇಡ್ಲಿ ಪಾರ್ಸೆಲ್‍ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋಣವಾ ಎಂದು ಕಾರ್ ಓಡಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದ ರಿಷಭ್. ನೀರು ಬೇಕಾಮ್ಮಾ ನಿಂಗೆ? ಎಂದು ಲಯ ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ಕೇಳಿದಾಗ, ಇಲ್ಲವೆನ್ನಲು ಮನಸ್ಸಾಗದೆ ಗಟಗಟನೆ ಬಾಟಲಿ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿ ಕೂಸನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡಳು. ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಕಣ್ಣಹನಿಯೊಂದು ಕೂಸಿನ ಹಣೆಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ‘ಅಮ್ಮಾ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೀನು ನೀರು ನೀರು ಅಂದಾಗ ನನಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ ಅಮ್ಮಾ ನಿಂಗೆ ನೀರು ಬೇಕಿತ್ತು ಅಂತ. ಯಾವಾಗಲೂ ನನಗೆ ನೀರು ಕುಡಿ ನೀರು ಕುಡಿ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾ ಇರ್ತೀಯಲ್ಲ ನೀನು… ಹಾಗೆ ನೀ ಹೇಳ್ತಿದ್ದೀಯಾ ಅನ್ಕೊಂಡೆ. ಶಾರಿ ಅಮ್ಮ. ಡಾಕ್ಟರ್ ಅಂಕಲ್ ಚುಚ್ಚು ಮಾಡಿದ್ದು ಬಹಳ ನೋಯ್ತಿದೆಯಾ ಅಮ್ಮಾ? ಅಳಬೇಡ. ನಾನಿನ್ಮೇಲೆ ಹಟ ಮಾಡಲ್ಲ. ನಿನ್ ಮಾತು ಕೇಳ್ತೀನಿ. ನೀ ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ನೀರು ತಂದುಕೊಡ್ತೀನಿ. ಆಗ ನಿಂಗೆ ಮತ್ತೆ ಹಾಯಿ ಆಗಲ್ಲ ಅಮ್ಮಾ…’ ಎಂದು ಚೈತ್ರಗೌರಿಯನ್ನು ತಬ್ಬಿ ಬಿಕ್ಕತೊಡಗಿತು ಲಯ.

‘ಇದೇ ಆಯ್ತು ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರದು ಕಥೆ. ಅಳೋದ್ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ವಾ ನಿಮಗೆ? ಎಂದು ತಿರುಗಿಯೂ ನೋಡದೆ ಜೋರಾಗಿ ಎಫ್‍ ಎಂ ಆನ್ ಮಾಡಿದ. ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಮೋಡ ಸರಿದು ಮಳೆಸೆಳಕು ಶುರುವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವೈಪರ್ ಆನ್ ಮಾಡಿದ. ಲಯಳನ್ನು ಮೌನದಲ್ಲೇ ಸಮಾಧಾನಗೊಳಿಸಿದಳು ಚೈತ್ರಗೌರಿ. ಅಪ್ಪನ ಈ ವರಸೆ ಅದಕ್ಕೂ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತ ನಿದ್ದೆಹೋಯಿತದು ಕೂಸು. ಮೊಬೈಲ್ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಾಗ, ಮೇಲ್‍ಬಾಕ್ಸ್ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿತ್ತು. ಮೂರು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಇಂಟರ್ವ್ಯೂ ಕೊಟ್ಟುಬಂದ ಕಂಪೆನಿಯಿಂದ ಆಫರ್ ಲೆಟರ್ ಬಂದಿತ್ತು. ಇದುವರೆಗೂ ಎಂಥ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಸಂಗತಿಯನ್ನೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಖುಷಿಯಿಂದ ರಿಷಭ್ ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಎಂದು ಬಾಯಿತೆರೆದವಳು ಯಾಕೋ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಸುಮ್ಮನಾದಳು. ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸಿಗ್ನಲ್‍ ಬಿದ್ದ ಕಾರಣ ರಿಷಭ್ ತುಸು ಜೋರಾಗಿಯೇ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿದ.

***
ಅಂದು ಸಿತಾರ್ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್‍ನ ಮಂದಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ, ರಿಷಭ್ ಬಹಳೇ ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಇನ್ನೊಂದು ಮಗುವಿನ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಮಾಡಿದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು. ಅದು ತನ್ನ ಅಪ್ಪಅಮ್ಮನ ಆಸೆಯಾಗಿತ್ತು ಎನ್ನುವುದರ ನೆರಳು ಎಳ್ಳಷ್ಟೂ ಬೀಳದೆ ಮಾತಿನಲ್ಲೇ ನಿಭಾಯಿಸಿದ್ದ. ಇನ್ನಾದರೂ ಅವನು ಕಂಪೆನಿಯಿಂದ ತಡರಾತ್ರಿ ಬರುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿಯಾನು. ವೀಕೆಂಡ್ ಪಾರ್ಟಿಗಳನ್ನು ದೂರ ಇಟ್ಟಾನು. ತನ್ನ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನೂ ಇನ್ನುಮುಂದೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದುಹೋಗಿ ಮಾಡಬಹುದು. ಎರಡೂ ಕುಟುಂಬಗಳ ಸಂಬಂಧ ಸುಧಾರಿಸಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡು ಚೈತ್ರಗೌರಿ, ತಾನು ಮತ್ತೆ ಕಂಪೆನಿಗೆ ಸೇರುವ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು, ಅವನ ಆಲೋಚನೆಗೆ ಮಹತ್ವ ಕೊಟ್ಟು ಮುಂದುವರಿಯುವುದಾಗಿ ಒಪ್ಪಿದಳು. ಆದರೆ, ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ತಾನು ಗರ್ಭಿಣಿ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವ ಕಲ್ಲೆದೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಒಡೆಯದ ಒಗಟಿನಂತಾಗಿತ್ತು.  ಏನೇನೋ ಯೋಚನೆಗಳು ಹೊಕ್ಕಾಡಿ ಸಣ್ಣಗೆ ತಲೆ ನೋಯತೊಡಗಿತು. ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿ ಕಿಟಕಿಗೆ ಒರಗಿದಳು.

ಅಂಥ ಮಳೆಯಲ್ಲೂ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಮಾರುವ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ ಕಾರಿನ ಕಿಟಕಿ ತಟ್ಟಿದಾಗ ಸುಮ್ಮನಿರಲಾಗದೆ, ಎಲ್ಲ ಹೂವನ್ನೂ ಕೊಂಡು ಇನ್ನೂರು ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಹಾಗೇ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಬಿಸ್ಕೆಟ್ ಪೊಟ್ಟಣವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಳು ಚೈತ್ರಗೌರಿ. ಮಳೆಯಲ್ಲೇ ಬೆಳದಿಂಗಳಂಥ ಅದರ ನಗುವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸಿದಳು. ಮಳೆಯ ಸೀಳಿ ಕಾರು ಚಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ರಿಷಭ್‍ನ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಮಾಧಾನ ಹೆಡೆಯಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಏನೋ ಗುಟ್ಟು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎನ್ನಿಸತೊಡಗಿತು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಯಾವಾಗ ಅವನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತೆರೆದು ಮಾತನಾಡಿಯಾನು? ಎಲ್ಲವೂ ನಿಗೂಢ. ಯಾವಾಗ ಖುಷಿಯಿಂದ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾನೋ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಅವನ ದಾರಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ತಾನು ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಸುಳಿವೇ ಅದಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೂ ಅವಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿದೆ. ಆದರೂ ತಾನು ಪ್ರತೀ ಬಾರಿಯೂ ಹೀಗೆ ಮಳ್ಳುಬಿದ್ದು ಹಳ್ಳ ಸೇರಿದ್ದು ಸಾಕಿನ್ನು. ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಆಫರ್ ಲೆಟರ್ ಬಂದಿದೆ. ಲಯಳನ್ನು ಡೇಕೇರ್ ಗೆ ಹಾಕಿ, ತಾನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರುವುದೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದಳು. ಈಗಾಗಲೇ ಆರು ವರ್ಷ ಎಕ್ಸ್ಪೀರಿಯನ್ಸ್ ಲ್ಯಾಪ್ಸ್ ಆಗಿದೆ. ಆದರೂ ಈ ಹಿಂದಿನ ನನ್ನ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಎಮ್‍ ಡಿ ತಾನು ಕೇಳಿದಷ್ಟು ಸಂಬಳ ಕೊಡಲು ಒಪ್ಪಿದ್ದಾರೆ ಹಾಗೇ ಹುದ್ದೆಯನ್ನೂ. ಇನ್ನು ರಿಷಭನೊಂದಿಗಿನ ಗುದ್ದಾಟಗಳು ಸಾಕು ಎಂದು ಗಟ್ಟಿ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದಳು.

ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ರಿಷಭನ ಮೊಬೈಲ್‍ ಸದ್ದಾಯಿತು. ಕಾರನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದವನೆ, “ಹಾಂ. ಈಗ ಪಕ್ಕಾ ಮಾರಾಯಾ. ಸಾರಿ ಎರಡೂವರೆ ತಿಂಗಳು ಕಾಯಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ ನಿನಗೆ. ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳು ಹೊರಡುವುದೇ. ಟೀಮ್‍ನವರಿಗೆ ಹೇಳಿಬಿಡು. ಎಂ ಡಿ ಗೆ ಮೇಲ್ ಮಾಡು. ಏರ್‍ ಟಿಕೆಟ್‍ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡು. ಒಂದು ವರ್ಷದ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್‍ ಇದು. ಈ ಸಲ ಭೂಪಾಲಿ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗಿರಲಿ, ಹೇಗೂ ಅವಳಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಿಲ್ಲ. ಆ ಜೀವಿಕಾಗೆ ಮಗು ಇದೆ, ಸುಮ್ನೆ ಕೊಂಯಾ ಕೊಂಯಾ ಯಾಕೆ? ಹಾಂ ನಾಳೆ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗೋಣ'’ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ಎಫ್‍ ಎಂನ ಹಾಡಿಗೆ ಸಿಳ್ಳೆ ಹೊಡೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಕಾರು ವೇಗದಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಓಡತೊಡಗಿತು.  

ಇನ್ನೇನು ಕಂಪೆನಿಯ ಮೇಲ್ ಗೆ ಸ್ವೀಕೃತಿ ಪತ್ರ ಕಳಿಸಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡು ಕುಳಿತವಳಿಗೆ ಒಮ್ಮೆಲೆ ತಲೆ ಗಿರ್ ಎಂದಿತು. ಬವಳಿ ಬಂದಂತಾಗಿ ಕಾರಿನ ಕಿಟಕಿ ತೆರೆದಳು. ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳದೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಿದ ಕಾರು ತಾನೂ ಜಳಕ ಮಾಡಿ ಚೈತ್ರಗೌರಿಯನ್ನೂ ಜಳಕ ಮಾಡಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ತೊಡೆಮೇಲಿದ್ದ ಲಯ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಬೆಚ್ಚಿ, “ಅಮ್ಮ ನೀರು!’’ ಎಂದಳು. ಬೇಡ ಎಂದು ಕಿರುಚಿದಳು ಚೈತ್ರಗೌರಿ.

-ಶ್ರೀದೇವಿ ಕಳಸದ
http://kpepaper.asianetnews.com/articlenew.php?articleid=KANNADA_BHA_20180128_3_2

5 comments:

sunaath said...

ಅಬ್ಬಾ, ಎಂಥಾ ಚೆಲುವ ಕಥೆ ಬರೆದಿದ್ದೀರಿ, ಶ್ರೀದೇವಿ! ನಿಮ್ಮ ಕಥೆಗಳ ಒಂದು ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವನ್ನು ಮೊದಲಿಗೇ ಹೇಳಬೇಕು. ಅದು ವರ್ಣನೆಗಳ ಸಾರ್ಥಕತೆ, ಬಂಗಾರಕ್ಕೆ ಕುಂದಣವಿಟ್ಟಂತೆ. ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನ ಮುಗ್ಧ ಮಾತುಗಳು ಕತೆಯಲ್ಲಿ ರಂಜನೆಯನ್ನು ಮಾಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಕಥೆಯ ಭಾವವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುತ್ತಿವೆ. ಕತೆಯ ಮೂಲಕ ಗಂಡಹೆಂಡಿರ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧಗಳ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕು ಬೀರುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಅವರ ಭಿನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ. ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಥೆಗಳನ್ನು, ಲೇಖನಗಳನ್ನು, ಕವನಗಳನ್ನು ಬರೆಯಿರಿ. ನಮಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಓದುವ ಸುಖವನ್ನು ಕೊಡಿ.

ಆಲಾಪಿನಿ said...

ಸುನಾಥ ಅಂಕಲ್ ಆಗಲಿ :)

Anonymous said...

ಅವತ್ತು ಪೇಪರಲ್ಲಿ ಕಥೆಯ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯನ್ನಷ್ಟೇ ಓದಿದ್ದೆ.ಈಗ ಪೂರ್ತಿ ಕಥೆ ಓದಿದೆ.ಆಪ್ಯಾಯಮಾನವಾಗಿದೆ.

ಆಲಾಪಿನಿ said...

Thank u

ಆಲಾಪಿನಿ said...

Thank u